Absolwentka Wydziału Psychologii i Pedagogiki Uniwersytetu Warszawskiego. Śpiewu uczyła się u Olgi Łady. W latach 1971-74 śpiewała w zespole Partita. W 1974 roku rozpoczęła karierę solową. Do 1977 roku związana była z Muzycznym Teatrem na Targówku. Uczestniczyła w koncertach i festiwalach w kraju i za granicą, m.in. w Czechosłowacji, Bułgarii, Austrii, Szwajcarii, Anglii, Francji, NRD, RFN, ZSRR, Szwecji, Rumunii i na Kubie oraz w ośrodkach polonijnych USA, Kanady i Australii.Piosenki w jej interpretacji zdobyły wiele nagród i wyróżnień, m.in.: Bywają takie dni - nagrodę główną MKiS na KFPP Opole ’75, Jeszcze się tam żagiel bieli - II nagrodę na KFPP Opole ’80, Dla nowej miłości - wyróżnienie na KFPP Opole ’85, Odkryjemy miłość nieznaną - wyróżnienie na KFPP Opole ’86, Marsz samotnych kobiet - II nagrodę na KFPP Opole ’87.Jest laureatką nagród indywidualnych: Gwoździa Sezonu w 1978 roku za program estradowy Bardzo przyjemny wieczór, Grand Prix na festiwalu w Rostoku (NRD) w 1980 roku, Grand Prix na festiwalu w Hawanie (Kuba) w 1985 roku, nagrody specjalnej Przewodniczącego Komitetu Organizacyjnego KFPP Opole ’89.Dokonała licznych nagrań archiwalnych dla PR oraz płytowych. Wystąpiła w recitalach i programach tv, m.in.: Ala ma kota, Nareszcie... A. Majewska, Nie tylko... A. Majewska, Na pierwszy znak i Dopóki śpiewam oraz w oratoriach: A kto się odda w radość i Woła nas Pan

• Wykonawca Majewska Alicja
• Data premiery 1999-11-27
• Nośnik CD

„Opole 2015: Muzyczna biografia - 90 lat Polskiego Radia” to trzypłytowy album zawierający utwory, które przywołają najpiękniejsze wspomnienia. Wśród wykonawców m.in.: Ewa Demarczyk, Anna German, Violetta Villas, Irena Santor, Ewa Bem, Lady Pank, Tilt, De Mono, Perfect, Maanam, Edyta Bartosiewicz, Zakopower.

• Wykonawca Various Artists
• Data premiery 2015-06-12
• Nośnik CD

Koncerty - to nowa seria z nagraniami „Live” znakomitego poety i kompozytora. Pierwsza część tej kolekcji, to zapis koncertu Marka Grechuty i Grupy WIEM, który odbył się w Teatrze Żydowskim w 1973, druga to koncert artysty z zespołem Anawa, w ramach XIV KFPP Opole 1976, którego trzon stanowią utwory z musicalu Szalona Lokomotywa.

• Wykonawca Grechuta Marek , Anawa
• Data premiery 2014-05-26
• Nośnik CD

Piosenkarz, kompozytor, pianista, poeta, także malarz i architekt. Do matury uczył się gry na fortepianie. Ukończył studia na Wydziale Architektury PK. W 1967 roku z Janem Kantym Pawluśkiewiczem założył studencki kabaret Anawa, z którego wyłonił się później zespół wokalno-instrumentalny o tej samej nazwie. Debiutował z nim na VI FPiPS w Krakowie. Z Anawą współpracował do 1972 roku, zdobywając wiele nagród i wyróżnień na KFPP w Opolu i FAMA w Świnoujściu. W latach 1972-76 prowadził grupę Wiem, w której grali m.in.: Jan Cichy - bg, Józef Gawrych - vib, Paweł Jarzębski - cb, Kazimierz Jonkisz, Bogdan Kulik - dr, Antoni Krupa, Paweł Ścierański - g, Piotr Michera - viol, Eugeniusz Obarski - p. Od 1976 roku z krótkimi przerwami ponownie występuje z Anawą. Śpiewa także solo lub z okazjonalnie tworzonymi zespołami. Współpracował z Piwnicą Pod Baranami. W latach 1979-89 prowadził w Krakowie własną Piwnicę Pod Różą. Jest kompozytorem musicalu Szalona lokomotywa (współautor J. K. Pawluśkiewicz); oratorium Zapach łamanego w rękach chleba do wierszy T. Nowaka; muzyki na autorskich LP: Śpiewaj ące obrazy, W malinowym chruśniaku, Wiosna, ach to ty, Krajobraz pełen nadziei; muzyki do spektakli teatralnych Niebezpieczne związki, Colas Breugnon, Otello; autorem około dwustu pięćdziesięciu piosenek. Jest laureatem nagrody głównej (z zespołem Anawa) na FPiPS w Krakowie w 1967 roku za Tango Anawa, I nagrody na festiwalu FAMA w Świnoujściu w 1968 roku, nagrody dziennikarzy na KFPP Opole '68 za Serce, nagrody TVP na KFPP Opole '69 za Wesele, nagrody MKiS na KFPP Opole '71 za Korowód II, I nagrody na KFPP Opole '77 za Hop, szklanka piwa. Wielokrotnie zwyciężał w plebiscytach prasowych i radiowych jako wykonawca i kompozytor. Dał około trzech tysięcy recitali w kraju i za granicą, m.in. w NRD, RFN, ZSRR, Czechosłowacji, Bułgarii, na Węgrzech, Kubie, we Francji, Anglii i Włoszech oraz w ośrodkach polonijnych USA, Kanady i Australii. Swoje prace malarskie prezentował na indywidualnych wystawach krajowych i zagranicznych. Wydał zbiorki poetyckie Na serca dnie i Krajobraz pełen nadziei. Jego piosenki śpiewały także: Teresa Haremza, Krystyna Janda, Dorota Pomykała, Maryla Rodowicz, Magda Umer oraz wykonawcy zagraniczni. Jest bohaterem filmu dokumentalnego Z pamiętnika mej duszy (reż. P. Aleksowski).

• Wykonawca Grechuta Marek
• Data premiery 2005-10-01
• Nośnik CD

 „Note2” to dwupłytowy album utrzymany w stylu dawnych produkcji Tede, lecz jednocześnie mocno innowacyjny. Cały album powstał w rekordowym jak na polską scenę Hip-Hopową tempie, bo niespełna w półtora miesiąca. Oprócz Tede, na płycie usłyszymy tylko gości nie związanych z Hip-Hopem: wokalistę Mroza znanego z przeboju „Miliony monet” oraz Pierwszą Damę Wielkie Joł - wokalistkę Setę. Ponadto wokalnie pojawiają się: Mr. Hide, Łysy Anioł i Sir Michu. Dwupłytowy album "Note2" jest wyjątkowy nie tylko ze względu na zawartość muzyczną. Całość została ubrana w efektowną 28 stronnicową okładkę zaprojektowaną przez Zgrywusa i ilustrującą każdy utwór zawarty na płycie. Tracklista: CD 1 1. Mam 2. Pozytywizm 3. Chcesz tak bardzo jej 4. PRL 89/90 RP 5. Opole parano 6. Zollkontrolle 7. Moje życie jest tu 8. Mama mija 9. Kawałki tych snów 10. X 11. Gdzie jest pilot? 12. Ty masz już casio CD 2 1. Cipy cipy łaaał 2. Za-X / Eeej panowie! 3. Suchy konar 4. Ta muzyka 5. Powiedz to jej 6. Pali się dach 7. Nawet jeśli ktoś nas przekreślił 8. Bezkit Warszawski 9. Follow-up 10. New era 11. Życie jest piękne 12. Ta jedna noc w Harlemie CD 3 1. Stary, dobry wróg 2. Orkiestra gra 3. Psychooo

• Wykonawca Sir Mich , Tede
• Data premiery 2019-09-19
• Nośnik CD

Jej śpiewanie zaczęło się w szkolnych chórach, w podstawówce, potem w Technikum Szklarskim. Ale o artystycznej karierze zdecydował przypadek. Rekomendowana Tadeuszowi Sygietyńskiemu przez poznańskiego dyrygenta Zdzisława Górzyńskiego została w 1951 roku przyjęta do Państwowego Zespołu Pieśni i Tańca Mazowsze. Spędziła w nim osiem lat. Objechała z nim cały niemal świat, z nieznanej nikomu chórzystki stała się znaną solistką, której popularności przydała piosenka Ej, przeleciał ptaszek. W 1959 roku odeszła z Mazowsza, właściwie bez powodu. I wtedy znowu przypadek zdecydował o jej dalszych losach. W grudniu tegoż 1959 roku popularny program estradowy "Zgaduj - Zgadula" obchodził jubileusz 50. wydania. W nim właśnie wystąpiła Irena Santor po raz pierwszy publicznie jako solistka. Debiut w nowej roli nie należał wprawdzie do nazbyt udanych, lecz jego radosnym finałem okazała się propozycja nagrań dla Polskiego Radia. Nagrała wówczas piosenkę Straciłam twe serce (muz. W. Szpilman, sł. L. Starski) z filmu Wrzos.Od tamtej pory jej nazwisko nie schodziło z plakatów, okładek płytowych, szpalt i okładek gazet codziennych i periodyków. Obwołana Pierwszą Damą Polskiej Piosenki zaśpiewała i nagrała ponad tysiąc piosenek. Współpracowała z kabaretami Wagabunda, U Kierdziołka i Karuzela Warszawska. Koncertowała w wielu krajach Europy, obu Ameryk, Azji i Australii. Dokonała licznych nagrań archiwalnych dla PR, płytowych oraz do filmów Przygoda na Mariensztacie, Klub kawalerów, Gangsterzy i filantropi, Przygoda z piosenką.Zrealizowała recitale tv, m.in. Powrócisz tu, Ja jestem twoja, czyli śpiewa I. Santor, Malowanki polskie, Bez próby - I. Santor, Dzisiaj śpiewa się inaczej, Pieśni S. Moniuszki, cz. 1 - Błyszczą krople rosy, cz. 2 - Płyń dźwięczny głosie, Chęć na życie i Benefis I. Santor. Jest m.in. laureatką I nagrody na MFP Sopot ’61 za interpretację piosenek Embarras i Walczyk na cztery ręce, III nagrody na festiwalu w Tokio (Japonia) w 1971 roku za interpretację piosenki Może już jutro, nagrody miasta stołecznego Warszawy w 1970 i 1999 roku, I nagrody na KFPP’64 za Powrócisz tu, nagrody publiczności na KFPP Opole ’74 za Nalej mi wina (muz. W. Korcz, sł. A. Osiecka), nagrody publiczności na KFPP Opole ’75 za Idzie miłość, nagrody Przewodniczącego Komitetu ds. RiTV w 1979 roku, Grand Prix na KFPP Opole ’79, Grand Prix na KFPP Opole ’91 za wybitne osiągnięcia w sztuce interpretacji piosenki, Nagrody Artystycznej Polskiej Estrady Prometeusz ’94, oraz licznych nagród honorowych i prestiżowych, m.in. Najpopularniejszej Piosenkarki Roku wśród Polonii amerykańskiej (dwukrotnie), Złotego Mikrofonu miasta Chicago, Złotych Kluczy miasta Buffalo, Złotej Honorowej Odznaki Legionu Kanadyjskiego. Od 1994 roku jest przewodniczącą Stowarzyszenia Polskich Artystów Wykonawców Muzyki Rozrywkowej. W 1995 roku ukazały się pamiętniki I. Santor: Miło wspomnieć w opracowaniu Violetty Lewandowskiej, wydane przez Grupę Image.

• Wykonawca Santor Irena
• Data premiery 1999-08-14
• Nośnik CD

„Byłam dzieckiem szczęśliwym” – mówiła w wywiadzie dla „Sukcesu”. – „Zawsze najlepsza: szkoła podstawowa z odznaczeniem, potem liceum pedagogiczne, miss szkoły, ulubienica wszystkich. Mogłam zostać nauczycielką, ale życie płata figle”. Urodziła się niedaleko Rzeszowa. Przeprowadzki na drugi koniec Polski do Sianowa nie pamięta, ale Koszalin zapadł w jej pamięci na zawsze. Z nim wiąże się cała jej młodzieńcza przeszłość, występy na scenie przedszkolnego teatrzyku, zajęcia w szkolnym kółku artystycznym, śpiewanie w amatorskiej grupie Biało-Zieloni, działającej przy miejscowym Wojewódzkim Domu Kultury, i w zespole estradowym Karmazyn.Kiedy do Koszalina zawitali Czerwono-Czarni objeżdżający po raz drugi kraj z konkursem dla piosenkarzy amatorów pod nazwą „Szukamy nowych talentów”, zgłosiła się natychmiast. Bez trudu zakwalifikowała się do finału tej imprezy w Szczecinie. Miała wówczas 18 lat i wielki zapał, aby zostać gwiazdą. Gdy znalazła się w tzw. Złotej Dziesiątce, rzuciła szkołę i ruszyła w trasę koncertową. Na krótko pojawiła się w zespole Nastolatki, a potem na kilka lat związała się z Czerwono-Czarnymi.Była niekwestionowaną ozdobą tego zespołu. Dorosłą kobietą o dziecinnej urodzie, ślicznej buzi, filigranowej sylwetce, pięknym głosie i estradowym wdzięku. Gwiazda? Ależ skąd.Mimo ogromnej popularności i imiennego zaproszenia samego Brunona Coquatrixa odmówiła udziału w międzynarodowym programie estradowym w słynnej Olympii. Skwapliwie (w wersji oficjalnej ufnie i z pokorą) przyjęła opinię krajowych specjalistów, że niedoświadczona jeszcze solistka nie poradzi sobie na paryskiej scenie. Prawdziwym jednak powodem były problemy sercowe młodziutkiej gwiazdki. Tak czy inaczej do Francji nie pojechała. A szkoda. Kariery zagranicznej nie zrobiła zresztą nigdy, chociaż bardzo się podobała publiczności m.in. Czechosłowacji, NRD, ZSRR i Węgier oraz ośrodków polonijnych USA i Kanady.Po latach powie: „Małe pieniądze i żadna przyszłość. Żyłam od koncertu do koncertu... całymi miesiącami poza domem”.W kraju oklaskiwano ją na festiwalach w Opolu i w Sopocie. Jej piosenki bezustannie nadawało Polskie Radio. Lansowała przebój za przebojem, dla wielu wyśpiewując nagrody i wyróżnienia, przede wszystkim w Opolu („O mnie się nie martw” – I nagroda, a „Biedroneczki są w kropeczki” – nagroda publiczności na KFPP Opole ’64, „Nie wiem, czy to warto” – I nagroda w kategorii piosenki rozrywkowej na KFPP Opole ’65, „Nie bądź taki szybki Bil”l – nagroda Przewodniczącego Komitetu ds. RiTV na KFPP Opole ’66, „Trzynastego” – nagroda Towarzystwa Przyjaciół Opola na KFPP Opole ’67). Wiele z nich wcześniej albo później trafiało do radia i telewizji, a piosenka „o szybkim Billu” uczyniła ją aktorką, panną Grabczyk w serialu telewizyjnym „Wojna domowa”.W Czerwono-Czarnych poznała piosenkarza i kompozytora Henryka Fabiana, prywatnie męża i ojca Sergiusza. Po narodzinach syna oboje zdecydowali się na artystyczną samodzielność.I znowu życie potoczyło się dawnym torem. Od koncertu do koncertu. Najpierw w duecie z mężem, potem razem z nim w polsko-czeskiej grupie The Samuels, w końcu z działającym niewiele ponad rok zespołem Wiatraki. W latach siedemdziesiątych, gdy rodzimy bigbit nabrał rozmachu i stał się wszechobecnym rockiem, cichł z dnia na dzień entuzjazm wokół uwielbianej przez lata Kasi. Owszem, pojawiała się na krajowych estradach. Na festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu zdobyła Złoty Pierścień. Koszalińskiej publiczności dedykowała „Wieczory z Katarzyną”, chętnie słuchane nawet wtedy, gdy stan wojenny wyeliminował z jej repertuaru ulubioną piosenkę „Trzynastego”. Nie mogło jej także zabraknąć na Old Rock Meeting, sopockim festiwalu dinozaurów polskiego bigbitu. Ale prawdziwą sensację wzbudziła współpraca z idolem nastolatek lat dziewięćdziesiątych, zespołem Papa Dance.Skończyło się na jednym tylko nagraniu piosenki „Był taki ktoś”. Zaczęły się natomiast kłopoty. Najpierw rozstanie z mężem, potem coraz częstsze niedyspozycje głosowe i nieudany występ na festiwalu sztuki progresywnej Art vis-a-vis Art w Chełmie. W wywiadzie dla miejscowej gazety powiedziała, że tęskni za dawną popularnością, że marzy o powrocie na scenę. Ale nie wróciła.Wyjechała do Chicago. Pojechała za głosem serca. Widziałem ją i słyszałem na własne oczy i uszy w Orbicie, lokalu pana Teda (Kowalczyka). Zaglądała do restauracji Włodka Wandera, godzinami przesiadywała (i czasami śpiewała) w Café Lura, uchodzącą za centrum polonijnego plotkarstwa. Dowiedziałem się wtedy, że jest znowu jak dawniej. Żyje od koncertu do koncertu, śpiewa okazjonalnie, z przyjaciółmi nagrała dwie płyty i... czeka na propozycje. Jednak amerykański sen o wielkiej sławie nie chciał się spełnić, a emigracyjna codzienność dostarczała ciągle różnorakich problemów oddalających ją nieustannie od muzyki. Do macierzyńskich, finansowych i sercowych doszły jeszcze zdrowotne.Wtedy postanowiła wrócić do kraju. Miejscowa Polonia żegnała ją największym jej przebojem „O mnie się nie martw”. I tą samą piosenką powitano ją w Warszawie. W Koszalinie przyjęto ją owacyjnie na koncercie zorganizowanym w miejscowym amfiteatrze. Obok zaproszonych gwiazd estrady (śpiewali m.in. Halina Frąckowiak, Bogusław Mec, Edward Hulewicz, Skaldowie i Czerwone Gitary) wystąpiła mama Kasia i akompaniujący jej syn Sergiusz ze swoim zespołem Marrakesh.Korzystając z ofiarnej pomocy dawnych przyjaciół, Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz władz Koszalina dostała w tym mieście mieszkanie. Poddała się też leczeniu, wierząc uparcie, że wygra z chorobą. Niespełniony sen o sławie dodawał jej otuchy. Za namową Ryszarda Poznakowskiego nagrała raz jeszcze swoje największe przeboje: „Biedroneczki są w kropeczki”, „Trzynastego”, „Mały książę”, „O mnie się nie martw” i chicagowską pamiątkę „Ogrzej mi serce”. Ale na powrót na estradę z zespołem syna, który odziedziczył po rodzicach zdolności muzyczne, zabrakło już sił. Wojnę o życie niestety przegrała.

• Wykonawca Sobczyk Katarzyna
• Data premiery 2015-10-16
• Nośnik CD

TRZECI ODDECH KACZUCHY, tercet wokalno-instrumentalny utworzony w styczniu 1981 przy WSP w Olsztynie. Wkrótce przekształcił się w duet Maria Piwońska i Andrzej Janeczko. W 1981 wystąpił na FPiPS w Krakowie, gdzie zdobył Grand Prix i nagrodę dziennikarzy za wykonanie piosenki Wódz. Jest także laureatem I nagrody w koncercie Interpretacje na KFPP Opole ’81 i w Kabaretonie na KFPP Opole ’84. Popularność zdobył dzięki śpiewanej satyrze A. Janeczki, autora wszystkich tekstów i większości muzyki. Od 1982 działa jako zespół profesjonalny. Wielokrotnie występował w różnych programach kabaretowych i satyrycznych audycjach radiowych Pr III PR, Rozgłośni PR w Łodzi oraz w regionalnych stacjach radiowych Kiks i Classic w Łodzi. Zrealizował recitale tv, m.in.: Kaczuch Szoł, Zezowata Noc Kaczuchy, Hurtownia piosenek, X Oddech Kaczuchy, Marsjanin w hurtowni, Cyrjusa wolna. Z Piotrem Słowikowskim prowadził magazyn tv Niedziela w pościelach w OTV w Łodzi. Nagrał dwa SP A. Janeczko i Trzeci Oddech Kaczuchy oraz Grupa Winda, wydane przez Tonpress, a także MC Donosy na głosy (PR Łódź) i Poznaj siłę swoich pieniędzy (Polmark). Od 1998 występuje na estradzie z Ireneuszem Walczakiem.

• Wykonawca Trzeci Oddech Kaczuchy
• Data premiery 2004-01-01
• Nośnik CD

Krzysztof KRAWCZYK, piosenkarz i gitarzysta, także kompozytor. Na gitarze nauczył się grać samodzielnie, śpiewu uczył się w ŚSM w Łodzi. Debiutował w 1963 roku jako wokalista i gitarzysta w zespole Trubadurzy, który współtworzył. Uczestniczył z nim w latach 1964-67 w wielu koncertach w kraju i za granicą, dokonał nagrań archiwalnych dla PR i płytowych. W 1967 roku, przez kilka miesięcy wraz z „trubadurem” Marianem Lichtmanem występował z zespołem Izomorf 67 i ponownie obaj powrócili do Trubadurów.Karierę solową rozpoczął w 1973 roku, którą ugruntowała LP K. Krawczyk: Byłaś mi nadzieją, longplay nagrany z zespołem instrumentalnym Ryszarda Poznakowskiego. Prowadził także własną grupę Fair. Śpiewał na festiwalach w Opolu, Sopocie, Zielonej Górze i Kołobrzegu oraz za granicą, m.in. w NRD, ZSRR, Szwecji, Jugosławii, Bułgarii, Grecji, Belgii, Holandii, Irlandii i na Kubie. Wystąpił w wodewilu Staroświecka komedia (reż. R. Kordziński) w Teatrze Polskim w Poznaniu. W 1977 roku podpisał kontrakt z zachodnioniemiecką firmą Polydor, dla której nagrał m.in. dwa SP Als wir noch Kinder varen (Kiedy byliśmy jeszcze dziećmi) i Aufwiedersehen Madelaine (Żegnaj Madelaine). Przed wyjazdem do Stanów Zjednoczonych nawiązał współpracę z orkiestrą Alex Band Aleksandra Maliszewskiego. W latach 1980-85 przebywał w USA, gdzie m.in. koncertował w klubach Chicago i Las Vegas oraz nagrał LP From a Different Place. Po powrocie do kraju dokonał kolejnych nagrań radiowych i płytowych. Wystąpił w recitalach tv Nie przesadza się starych drzew, K. Krawczyk i jego przeboje, Rock and roll i okolice, Kolędy polskie. W 1988 roku uległ wypadkowi samochodowemu i przez blisko rok nie koncertował. W 1990 roku wyjechał ponownie do USA, gdzie podpisał kontrakt z firmą Hallmark. Pod opieką artystyczną Davida Briggsa, muzyka i aranżera związanego przed laty z Elvisem Presleyem, nagrał w Nashville CD Krystof: No Boundaries.W 1994 roku powrócił do kraju. Wystąpił na IMF w Sopocie, dokonał kolejnych nagrań płytowych z różnorodną stylistycznie muzyką, z country, rock and rollem, balladami, klasyką taneczną, światowymi przebojami, muzyką religijną i piosenkami dla dzieci. W 1998 roku z Programem 2 TVP przygotował film muzyczny Polskie tango i recital To co dał nam los z okazji jubileuszu 35-lecia pracy artystycznej. W 2001 roku nagrał płytę z Goranem Brgoviciem. Czterdzieste piąte urodziny estradowe obchodził na festiwalu Top Trendy w Sopocie. Przy kolejnych nagraniach płytowych współpracował z utalentowanym kompozytorem i producentem Andrzejem Smolikiem. W dorobku dyskograficznym ma także wspólne nagranie z Rodem Stewartem (Don’t Get Around Much Anymore), umieszczone na CD R. Steward: As Time Goes By…, The Great American Songbook vol. II.Jest laureatem nagrody pisma „Melodie und Rythmus” w 1975 roku, Złotego Pierścienia na FPŻ Kołobrzeg ’75 za Czym dla wojska jest piosenka, nagrody „Głosu Wybrzeża”, nagrody publiczności i nagrody dziennikarzy na MFP Sopot ’76, III nagrody na festiwalu Złoty Orfeusz w Bułgarii w 1977 roku, I nagrody w koncercie Premiery na KFPP Opole ’78 za piosenkę Pogrążona we śnie oraz nagrody Prezesa TVP w 1998 roku, Yach Film 2001 za najlepszą kreację aktorską w teledysku Mój przyjacielu, Superjedynki w kategoriach wokalista na KFPP Opole 2003, Bursztynowego Słowika na Sopot Festival 2004 za całokształt działalności artystycznej, nagród polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyk 2004 w kategorii wokalista roku i piosenka roku (Trudno tak z Edytą Bartosiewicz), Superjedynki w kategorii wokalista na KFPP Opole 2005. Wtedy też odsłonił swoją gwiazdę wmurowaną na opolskim rynku.O jego karierze artystycznej opowiadają, książkowy, telewizyjny i multimedialny Leksykon Polskiej Muzyki Rozrywkowej, Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej oraz Kalejdoskop Estradowy. Natomiast sam o swojej drodze artystycznej, o jej blaskach i cieniach, o kulisach sławy i ciekawym życiu prywatnym napisał w książce Moja prawdziwa historia (2004) oraz w książce Życie jak wino (2010), w której wtóruje mu Andrzej Kosmala, od prawie czterech dziesięcioleci, przyjaciel, powiernik, menedżer i autor tekstów wielu jego przebojów.Kilka lat temu obdarzył swych sympatyków wydawnictwem ze wszech miar wyjątkowym, dwudziestotomowym leksykonem audialnym, będącym znakomitym uzupełnieniem wydanych książek.Czy jednak można coś dodać do jego artystycznej biografii? Ależ oczywiście! W „epoce obrazkowej” nie ma jeszcze Krzysztof Krawczyk albumu DVD, w którym z trudem (a znam się na rzeczy) udałoby się pomieścić wszystko to, co warto zachować we wspomnieniach, poczynając od telewizyjnych Wariacji na pięć kamer, z „czarno-białym” recitalem Trubadurów, bogatą, i już kolorową, serię teledysków solowych i rejestracje koncertów festiwalowych, po programy jubileuszowe.Bo podobno „nigdy nie jest za późno…”, jak głosi tytuł jego ostatnio wydanej płyty.

• Wykonawca Krawczyk Krzysztof
• Data premiery 2012-04-03
• Nośnik CD

CD1 1. Zaśpiewam ci tak 2. Nie zostawiaj nic 3. Spokojnie śpij 4. Wyspa 5. Popatrz to przecież ja 6. Nie przechodź obok mnie 7. Poszłabym za tobą 8. Gdybyś kochał hej 9. Przemijanie 10. Zapraszamy na korridę 11. Byłeś we śnie tylko 12. W co mam wierzyć 13. Liście zebrał wiatr 14. Czarno-czarny film 15. Chciałabym być słońcem 16. Zabierz smutek 17. Co tam za mgłą 18. Żagiel Ziemi CD 2 1. Mira Kubasińska & The Original London Beat - Walkin' In The Sand (1966) 2. Mira Kubasińska & The Original London Beat - You're No Good (1966) 3. Gdybyś kochał hej (Opole '69) 4. Gdybyś kochał hej bis (Opole '69) 5. Na drugim brzegu tęczy (Opole '69) 6. Na drugim brzegu tęczy bis (Opole '69) 7. Wyspa (Old Rock Meeting, Sopot '86) 8. Powiedzieliśmy już wszystko (Old Rock Meeting, Sopot '86) 9. Do kogo idziesz (Rzeszów 2003) 10. Zapraszamy na korridę (Rzeszów 2003) 11. Wielki ogień (Rzeszów 2003) 12. Poszłabym za tobą (oryginalna wersja teledysku 1969)

• Wykonawca Kubasińska Mira
• Data premiery 2006-01-01
• Nośnik CD