Płyta zawiera utwory pisane przez trubadurów w XII wieku, takich jak Raimon Jordan, Bertran de Born, Beatriz de Dia, Cadenet, Guiraut de Bornelh, Bernat de Ventadorn, Raimon de Miraval i Berenguier de Palazol. Wykonawcy to zespół Céladon pod dyrekcją Paulin Bündgen.
Druga płyta wschodzącej gwiazdy soul! Obsypana nagrodami za swój debiut “The Bridge”, skąd pochodzi mega hit “Monday Morning”, Melanie Fiona ma też na swoim koncie współpracę z najważniejszymi artystami sceny hip /R&B, gościnnie pojawiając się w nagraniach takich artystów, jak Cee-Lo Green (“Fool For You”), John Legend & The Roots (“Wake Up! Everybody”), Stephen Marley (“No Cigarette Smoking (In My Room)”) czy Tinchy Stryder (“Let It Rain”).The MF Life to niezwykle szczery i świetnie napisany materiał, a jedyne co przyświecało artystce przy jego tworzeniu to radość dzielenia się muzyką z ludźmi. “Artysta nie powinien się bać okazywać swojej wrażliwości” – opowiada o swoich osobistych tekstach Fiona. Niezwykle dojrzały album The MF Life, będący mieszanką nowych brzmień i klasycznego R&B jest zdecydowanym krokiem naprzód w karierze młodej wokalistki. “The MF Life jest znacznie mniej retro, niż moja poprzednia płyta” – mówi o najnowszym materiale Fiona, która dorastała słuchając nagrań takich artystów jak Sam Cooke i Stevie Wonder, a które w dużym stopniu zdeterminowały brzmienie poprzedniej płyty wokalistki. Tym razem inspiracje przyszły z życia – „głównym wrażeniem, jakie chciałam wywołać na kimś kto posłucha The MF Life to to, że w życiu każde doświadczenie może czegoś uczyć” – mówi Melanie Fiona. Za produkcję The MF Life są odpowiedzialni Salaam Remi (Amy Winehouse), No ID (Kanye West, JAY Z, Rihanna) i Andrea Martin (autor przeboju “It Kills Me“). Gościnnie tym razem Melanie Fionę wsparli NAS, John Legend, B.o.B, oraz J.Cole. Płytę promuje singiel „This Time” z udziałem J. Cole.
Płyta koncertowa Franka Zappy wydana oryginalnie na początku 1986 roku, zawierająca koncertowe nagrania z okresu październik – grudzień 1984. Był to pierwszy album Zappy wydany tylko w wersji CD (chociaż wcześniej, bez zgody artysty, pojawiły się w Europie pirackie wersje winylowe dla tych, którzy nie posiadali odtwarzaczy płyt kompaktowych). Otwierające całość wykonanie Zoot Allures należy do najlepszych w koncertowym dorobku Zappy. Z kolei w zamykającym album utworze Whipping Post gościnnie gra syn artysty, 15-letni wówczas Dweezil Zappa.
Ania Rusowicz zaprasza do wspólnego śpiewania pastorałek. 12 autorskich utworów o świętach Bożego Narodzenia to prawdziwe perełki pełne big-bitowego klimatu. Piękne teksty i niezapomniane melodie oraz wspaniali goście zaproszeni przez Anię Rusowicz do wigilijnego świętowania sprawiają, że płyta długo nie pozwoli o sobie zapomnieć! "Ta płyta jest prezentem ode mnie dla Was. Łączy się z nią magiczna liczba 12. To jak 12 dań wigilijnych, czyli 12 smakowitych pastorałek i 12 apostołów, czyli naszych gości - przyjaciół, których zaprosiłam na tę płytę. Chęć napisania autorskich piosenek świątecznych zrodziła się z wielkiej miłości do zimy i klimatu Świąt Bożego Narodzenia. Pomysł chodził za mną przez wiele lat, ale minęło trochę czasu, zanim zabrałam się do roboty, bo przecież wiem, jak napisać piosenkę i to najlepiej psychodeliczną, ale pastorałkę?! Jednak skoro takie świąteczne piosenki śpiewali Kiss czy Sex Pistols i nie było w tym żadnego obciachu, to również ja postanowiłam pójść tą drogą. Stworzenie takiej płyty stało się dla mnie nie tylko prawdziwym wyzwaniem, ale także kultywowaniem pewnej tradycji lat 60., kiedy Filipinki, Czerwone Gitary czy wreszcie Skaldowie ze swoim zimowym hitem "Kulig" (chyba każdy go zna) w sposób rock&rollowy kolędowali, a teraz… śpiewają na mojej płycie! Dla mnie to cud, bo to naprawdę kultowi zawodnicy i moi wielcy idole" - mówi Ani Rusowicz.
Podwójna płyta Matta Mitchella to długo oczekiwana kontynuacją nagrania „Fiction” z 2013 roku, które został wybrane zostało jednym z najlepszych jazzowych debiutów roku w ankiecie Jazz Critics. Matt Mitchell, czterdziestoletni już pianista i kompozytor, przewodzi tu jednemu z najlepszych kwartetów na jazzowej scenie, ale jest także członkiem wielu innych uznanych zespołów: Tim Berne Snakeoil, Dave Douglas Quintet, Rudresh Mahanthappa Quintet, duży skład prowadzony przez Johna Hollenbecka, Dan Weissa Fourteen oraz Darius Jones Quartet to najważniejsze spośród nich. „Vista Accumulation” składa się z ośmiu płynących formie, długich kompozycje Mitchella, wyrastających z jazzu, ale często atmosferą odwołujących się do współczesnej muzyki klasycznej wzbogaconej o kolektywną improwizacje. Zwłaszcza te ostatnie silnie zakorzenione są w jazzowej tradycji. Wykonawczo to muzyka niezwykle wymagająca, oparta na niewielkich zmianach temp i – zwłaszcza w komponowanych partiach tutti – niewielkiej amplitudzie wysokości dźwięków. Świetnie oparte na swingującej cały czas partii kontrabasu kompozycje starają się badać zależności i interakcje pomiędzy kompozycją a improwizacją. Nie ma tu klasycznego podziału na temat i rozwinięcie / improwizację, narracja przebiega liniowo, a muzyka nieprzerwanie się rozwija. Jedna solówka potrafi wypłynąć z drugiej, może być wywiedziona z partii tutti, lub tez do niej prowadzić. Niewiele tu improwizacji zbiorowych, a tak poprowadzona narracja, w dosyć stonowanej i stałej dynamice sprawie lekko oniryczne wrażenie, jakbyśmy śnili lub we śnie słuchali muzyki. Druga płyta więcej w moim odczuciu czerpie z muzyki współczesnej, z dokonań Mortona Feldmana czy Harrison Birtwistle’a, ale i modernistów - Anton Webern i Charles Ives, chociaż odwołań – zwłaszcza w partiach lidera – do Andrew Hilla i Keitha Jarretta tu nie brakuje. „Vista Accumulation” to album znakomicie zagrany, mogący pochłonąć bez reszty i sprawić słuchaczom dużo radości”.Józef PaprockiTracklista:CD 11. Select Your Existence2. All the Elasticity3. Numb Trudge4. 'twouldn't'veCD 21. Utensil Strength2. Wearing the Wig of Atrophy3. Hyper Pathos4. The Damaged CenterMuzycy:Matt Mitchell - pianoChris Speed - tenor saxophone, clarinetChris Tordini - bassDan Weiss - drums
Druga płyta Two Door Cinema Club – jednego z najważniejszych młodych zespołów rockowych. Tak jak Arctic Monkeys parę lat wcześniej, tak Two Door Cinema Club zaledwie jedną płytą („Tourist History”) z prostymi, melodyjnymi piosenkami, zdołali perfekcyjnie oddać nastroje swojego pokolenia, a przy tym zdobyć uznanie krytyki. Druga płyta młodych Irlandczyków to sprawdzian talentu i umiejętności zdany na 5 z plusem. Wykorzystując pozycję jaką zdobyli po wydaniu „Tourist History”, Two Door Cinema Club postanowili na nagranie nowego materiału wybrać się aż do Los Angeles. Nad brzmieniem płyty czuwał słynny producent Jacknife Lee (Bloc Party, U2, REM), a efektem współpracy jest znacznie dojrzalszy repertuar w pełni prezentujący talent kompozytorski zespołu. “Beacon to znacznie bardziej intymna płyta, ale równocześnie brzmiąca potężniej. To jeden krok bliżej do poziomu o jakim zawsze marzyliśmy.”– mówi wokalista Two Door Cinema Club, Alex Trimble.
Płyta zawiera różne kompozycje Manuela de Falli - balet "El amor brujo", koncert na fortepian i inne instrumenty, pieśni hiszpańskie oraz utwory na fortepian solo. Wykonawcy to Marina de Gabarain - mezzosopran, Alicia de Larrocha - fortepian oraz Victoria de Los Angeles - sopran.
„8siem”, jak nazwa wskazuje, to pierwsza płyta The Billa, która powstała w nowym składzie.W zespole pozostali Dariusz „Kefir” Śmietanka i Sebastian Stańczak, który grał już na „Historiach Prawdziwych”. Zmianie uległa sekcja rytmiczna. Na bębnach gra Artur „Artie” Woźniak, a na basie od 3 lat gra Gerard „Gere” Chodyra.Praca nad krążkiem rozpoczęła się w momencie pojawienia się nowego perkusisty - wyjątkowa pracowitość i bardzo duże umiejętności Artiego wniosły do zespołu powiew nowego i dodały energii, by próbować jeszcze raz.W sferze muzycznej dominował Sebek. To on skomponował 9 z 12 utworów na płycie. Teksty, jak zwykle napisał Kefir. Do warszawskiego Freeze Art Studio weszli w lutym. Oddając się pod opiekę Marcina „Marchewy” Mackiewicza, stworzyli płytę, której brzmienia oczekiwali od lat. Doskonała atmosfera w studio i rok ciężkiej pracy na próbach, pozwoliły nagrać materiał w tempie, którego nikt się nie spodziewał. Brak powtórek podczas nagrywania i malutkie „brudy” pozostawione na nagraniach, powodują, że płyta momentami brzmi jak nagrywana na „setkę”, bardzo naturalnie i świeżo. W warstwie tekstowej dominuje egzystencjalizm. Niektóre tematy są kontynuacją opowieści rozpoczętych na „Historiach Prawdziwych”. Uwagę zwraca niezwykła jak na ten rodzaj przekazu (to przecież punk rock) pochwała życia. „Bo w życiu najlepsze jest życie” to motto płyty a zarazem słowa kończącej płytę piosenki „Tu i teraz”. W odróżnieniu od poprzedniego krążka na „8siem” pojawiają się również tematy społeczne. „Ordery Chwały” to protest przeciwko wojnie, a „Wystarczy Być” dotyka zjawiska „polskiej gwiazdy” i zawodu „celebryta”.Płyta jest bardzo zróżnicowana brzmieniowo. Mieszają się tu bardzo ostre, prawie hard core’owe i metalowe riffy z typowym, melodyjnym punk rockiem. Jest też trochę wolniej i bardziej nastrojowo, pojawiają się dźwięki bazujące na stylistyce lat 60 – tych.Niektórzy mówią, że jest tu wszystko. I tak jest dobrze.
Płyta z pięknymi dźwiękami afrykańskiej sawanny.
Płyta zawiera kompozycje hiszpańskiego kompozytora Manuela de Falli. Twórca żył w pierwszej połowie XX wieku, jego twórczość wywarła wielki wpływ na kulturę hiszpańską. Płyta zawiera oryginalną wersję baletu "El Amor Brujo" z 1915 roku oraz "mini operę" "El retablo de Maese Pedro", która jest hołdem złożonym przez kompozytora Cervantesovi i jego arcydziełu. Wykonawca to zespół "Perspectives Ensemble" pod dyrekcją Angela Gil-Ordóñeza.