Szósty studyjny album Brytyjczyków. Elbow to jeden z nielicznych zespołów indie, który nie tylko może się pochwalić milionem sprzedanych płyty (za „The Seldom Seen Kid”), ale też niezmienionym składem przez całe 20 lat swojej działalności.
Kiedy w 1971 r. przestał istnieć zespół Anawa jego dotychczasowy solista miał już sprecyzowane plany artystyczne: postanowił "połączyć współczesną poezję z muzyką improwizowaną”. Paradoksalnie, ale to właśnie Korowód - tytułowy utwór z ostatniej płyty Grechuty z Anawa - naprowadził artystę na nową drogę. Związał się z muzykami jazzowymi, a potrzeba odcięcia się od "neoromantycznego” wizerunku zespołu Anawa zamanifestowała się nawet w nazwie nowej grupy: WIEM to rozwinięcie skrótu "w innej epoce muzycznej”. Grechuta nagrał „Drogę za widnokres” bardzo szybko. Zależało mu, żeby przedstawić nowy materiał w formie "oschłej, chłodnej i ascetycznej”, ponieważ tak postrzegał współczesny świat: szklany, betonowy i zimny. Poezja "miała rozbłysnąć na jego tle niczym kwiat”. Charakterystyczna dla tej płyty monotonia - podkreślana przez rozbudowaną sekcję rytmiczną (trzech perkusistów) - oddaje rytm polskiego życia i pejzażu. Fotografia Bernharda Goschina na okładce (medal na VENUS 72) potęguje wrażenie alienacji. Oszczędne kompozycje Grechuty pomogły wydobyć potencjał muzyczny drzemiący w wierszach poetów. Powstał album "undergroundowy” - oderwany od kontekstu historycznego i ówczesnych prądów - w pełni ponadczasowy, ciągle fascynujący. Rzeczą nietypową dla polskiej fonografii tamtych lat było to, że utwory zarejestrowano najpierw dla Polskich Nagrań (wydanie płyty poprzedzały zwykle nagrania radiowe). Mamy tu właściwie wczesne szkice, niemal wersje "demo” - nowe piosenki Grechuty ulegały następnie dalekiej ewolucji. Łącząc współczesną poezję z muzyką jazzową - a przynajmniej z jazzową pulsacją sekcji rytmicznej - wszedł Grechuta na terytorium dziewicze. Sekcja instrumentów perkusyjnych tętni "funkowo”, zasilana przez fenomenalne partie kontrabasu (Paweł Jarzębski), którego niezmordowana, śpiewna gra oplata i wspomaga tematy Grechuty. Melodyka utworów zaskakuje oryginalnością (przykładem quasi-ludowa Pewność), a ich struktura jest nieprzewidywalna (ujawnia to Może usłyszysz wołanie o pomoc). Album otwiera jedyny tekst Grechuty, Jeszcze pożyjemy - prolog do innych wierszy (na marginesie: warto zwrócić uwagę na przemiany, jakim uległy jego słowa na przestrzeni lat - wersja z 1991 r. różni się od oryginału znacząco). Może usłyszysz wołanie o pomoc to jawny krzyk rozpaczy: "Tylko twoje serce nas uśmierci”. Słowa zatracają się w niepohamowanym rytmie, Grechuta podaje tekst w nierównej frazie, a próbą wprowadzenia harmonii w ten chaos są zdublowane partie gitarowe Pawła Ścierańskiego. Równie beznadziejna zdaje się Wędrówka - monotonna i bezowocna pielgrzymka przez chory pejzaż, w którym "nie znajdziesz obiecanej ziemi od pól polarnych aż po równik”. Pewność to tytuł ironiczny, bowiem wiersz Ewy Lipskiej mówi wyłącznie o tym, co pewne nie jest - z jednym, pesymistycznym wyjątkiem (emocjonalne "rozdygotanie” mickiewiczowskiej Niepewności z albumu Marek Grechuta/Anawa jawi się na tym tle jako prawdziwa sielanka). Dawkę heroizmu serwuje wiersz Milczewskiego -Bruno Gdzieś w nas, ale jest on zabarwiony trudną do zaakceptowania goryczą. Ciekawe, że ucieczką przed "okrutnym pięknem żelaznego świata” okazuje się tradycja ludowa. Nawet ujęta w symboliczną, surrealistyczną formę, jak w wierszu Nowaka Krajobraz w wilgą i ludzie (Grechuta stworzy wokół jego poezji skończony muzyczny świat, komponując „Pieśni do słów” Tadeusza Nowaka). Tytułowa piosenka do wiersza Śliwiaka sugeruje - zamykając album - że jedyną drogą wyjścia z egzystencjalnych pułapek cywilizacji jest… droga za widnokres.
Danzig to amerykański zespół założony w 1987 roku przez wokalistę i instrumentalistę Glenna Danziga. Grupa porusza się głównie w takich gatunkach muzycznych jak hard rock i heavy metal, choć w jej muzyce słychać także wpływy bluesa i industrialu. Zespół zadebiutował w 1988 roku płytą "Danzig". Pochodząca z tej płyty piosenka "Mother" zdobyła ogromną popularność w mediach i do dzisiaj jest uznawana za sztandarowy utwór zespołu.
Ikona muzyki lat osiemdziesiątych Cyndi Lauper świętuje trzydziestą rocznicę premiery swojej debiutanckiej płyty “She’s So Unusual”.
„Kolędy przychodziły do mnie, co Święta. Czasem jedna, czasem dwie. Mogę powiedzieć, że nie planowałam tej płyty i w pewnym sensie sama się zaplanowała” – mówi o wydawnictwie autorka.„Dzieliliśmy się tym, co w nas najlepsze, płyta była nagrywana w przyjaźni i wielkim skupieniu. Myślę, że można jej słuchać przez cały rok – już po nagraniu pierwszej mojej płyty kolędowej docierały do mnie informacje od słuchaczy, że myślą podobnie” – takimi słowami sens albumu opisuje Antonina Krzysztoń.Nagrania zostały zrealizowane w należącym do Wojciecha Czerny Analogowym Studiu Rogalów, co dodało dodatkowego smaku i brzmienia. Całość została nagrana na „sto procent”, nic nie było poprawiane i strojone, dzięki czemu słuchacze będą mogli poczuć klimat, jaki towarzyszył muzykom w trakcie nagrań. „Myśleliśmy o was, więc w pewnym sensie tak jest!” – dodaje artystka, która album dedykuje rodzinom w trudnościach, przeżywającym kryzysy.W pracach nad krążkiem brali udział znakomici muzycy: Marcin Majerczyk (producent i gitarzysta) Marcin Lamch (kontrabasista) Manolo (perkusista)
Wydawnictwo zawiera 2 osobne płyty CD zapakowane dodatkowo w elegancki kartonik.
Jeden z mniej znanych utworów Avro Parta: imponująca Msza Berlińska, która otwiera program prezentowanej płyty to kompozycja napisana w 1990 roku z okazji zburzenia Muru Berlińskiego.
1 sierpnia do polskich sklepów muzycznych trafi nowy album Joss Stone zatytułowany „LP1”. Na płycie znajdzie się 10 kompozycji . Współautorem sześciu z nich jest Dave Stewart (ex-Eurythmics), który jest także współproducentem „LP1”. Joss Stone – brytyjska wokalistka soul, urodzona w Dover w 1987 roku. Jako nastolatka wygrała eliminacje do programu telewizyjnego Star for a Night (polskim odpowiednikiem tego programu jest Droga do gwiazd), w którym w błyskotliwy sposób zaśpiewała piosenkę Donny Summer "On the Radio". Debiutancki album „The Soul Sessions” wydała w 2003 roku, mając 16 lat. Na płycie znalazło się 10 klasycznych utworów w nowej interpretacji wokalistki. Przy pracy nad tą płytą Stone współpracowała z takimi uznanymi wokalistkami jak Angie Stone i Betty Wright (chórki) oraz z zespołem The Roots. Płyta sprzedała się w ponad dwumilionowym nakładzie, uzyskując przy tym status złotej płyty w Stanach Zjednoczonych i potrójnej platyny w Wielkiej Brytanii! Wydana w 2004 roku płyta „Mind, Body & Soul” uzyskała status platynowej płyty w USA oraz potrójnej platyny w Wielkiej Brytanii. Stone wydała również DVD „Mind, Body & Soul Sessions: Live in New York City”, które jest zapisem jednego z koncertów w Nowym Jorku. Duży sukces odniosły także jej dwie kolejne płyty studyjne: „Introducing Joss Stone” (2007) oraz „Colour Me Free” (2009). Joss Stone chętnie współpracuje z innymi wokalistami, czego efektem są jej liczne występy i nagrania z takimi artystami jak: Melissa Etheridge, Blondie, Elton John, James Brown, Donna Summer, Angelique Kidjo, Robbie Williams, John Legend, Sting, Rod Stewart. W lutym 2005 roku zdobyła dwie nagrody Brit Awards w kategoriach: British Female Solo Artist i British Urban Act, była także nominowana w kategorii British Breakthrough Act. Otrzymała nominacje do nagród Grammy 2005 w kategoriach: Best New Artist, Best Female Pop Vocal Performance, Best Pop Vocal Album. W 2010 roku artystka założyła własną wytwórnię płytową Stone’d Records, w której ukaże się jej nowy album „LP1”. 1. Newborn 2. Karma 3. Don't Start Lying To Me Now 4. Last One To Know 5. Drive All Night 6. Cry Myself To Sleep 7. Somehow 8. Landlord 9. Boat Yard 10. Take Good Care
Talent, lekkość, konkret. Ktoś, kto twierdzi, że jazz jest nudny, powinien jak najszybciej posłuchać tej płyty i zaręczam, że nie będzie to ostatnie słuchanie. Krzysztof Herdzin pozostawał dotąd w cieniu innych znakomitych pianistów swojego pokolenia – Leszka Możdżera i Marcina Wasilewskiego (Simple Acoustic Trio, Kwartet Tomasza Stańki), ten stan jednak rychło ulegnie zmianie. Album Krzysztof Herdzin Trio „Live in Tygmont” jest potwierdzeniem artystycznej klasy pianisty. Materiał został nagrany równo dwa lata temu w słynnym warszawskim klubie, a płyta została wydana przez sopocką wytwórnię „Allegro” prowadzoną przez saksofonistę Wojciecha Staroniewicza. O klasie Herdzina świadczą też nazwiska jego partnerów z zespołu – na kontrabasie Zbigniew Wegehaupt i perkusista Cezary Konrad, muzycy z bardzo dobrą marką i dużym dorobkiem. Krążek pokazuje także Herdzina jako kompozytora – na sześć utworów zamieszczonych w programie, tylko dwa nie są jego autorstwa. Są to jednak kompozycje wybitne – „On Green Dolphin Street” Bronisława Kapera i „Voyage” Kenny’ego Barona. Ten drugi jest chyba najmocniejszym punktem tej, i tak świetnej płyty. Mamy tu wszystko czego trzeba – porywającą melodię, znakomite zespołowe granie i brawurowe solówki wszystkich członków tria. To nagranie tonie w zasłużonych oklaskach.(Tomasz Rozwadowski)Tracklista:1. On Green Dolphin Street (Bronisław Kaper)2. Pypeć Blues (Krzysztof Herdzin)3. For Antonio (Krzysztof Herdzin)4. Voyage (Kenny Baron)5. Adela (Krzysztof Herdzin)6. Pięciak (Krzysztof Herdzin)Muzycy:Krzysztof Herdzin - pianoZbigniew Wegehaupt - acoustic bassCeazary Konrad - drums
Legendarny hardrockowy zespół Van Halen, który Los Angeles Times nazwał niedawno „najlepszym rockowym zespołem na naszej planecie”, powraca z nowym albumem pt. „A Different Kind Of Truth”. Miejsce wokalisty ponownie zajmie charyzmatyczny David Lee Roth, który nie nagrywał z Van Halen od czasu wydania słynnej płyty „1984”! Album promuje singiel „Tattoo”! Płyta ukazuje się w formacie CD (13 utworów) oraz limitowanej wersji CD/DVD, która wzbogacona została o DVD zawierające materiał z zarejestrowanymi 3 akustycznymi występami zespołu “The Downtown Sessions.”