Wznowienia pierwszych trzech albumów wielkiej legendy muzyki, Brytyjczyków z The Specials. Albumy, będące kamieniami milowymi w rozwoju gatunku ska – "The Specials", "More Specials" oraz "In The Studio" ponownie w sprzedaży!
Dla Indian muzyka zawsze była czymś więcej niż tylko zbiorem dźwięków. Niesamowita podróż w głąb mistycznego świata pierwszych mieszkańców Ameryki Północnej.
Album „Opera - The Ultimate Collection” to powrót artysty do jego pierwszych fascynacji, ulubionych arii operowych.
Gil Scott-Heron (właściwie Gilbert Scott-Heron, ur. 1 kwietnia 1949 w Chicago, zm. 27 maja 2011 w Nowym Jorku) – amerykański muzyk i poeta. Znany jest najlepiej ze swojego dorobku z końca lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Występował wtedy z zaangażowanymi politycznie melorecytacjami, od drugiej płyty (Pieces of Man) jego muzyka zaczęła być coraz bardziej zaaranżowana i melodyjna. W swoich tekstach poruszał tematy rasizmu, wojny w Wietnamie, nierówności społecznej. W swojej muzyce łączył elementy jazzu i funka. Uważany jest za jednego z prekursorów rapu. W latach 70. zaangażowany był w działalność Czarnych Panter. Popularność zdobył m.in. utworami: "The Revolution Will Not Be Televised", "The Bottle", "Winter in America" oraz "Lady Day And John Coltrane". Jego ojciec Gil Scott był jednym z pierwszych czarnoskórych piłkarzy w lidze angielskiej. Od 2001 do 2002 roku odbywał wyrok więzienia za posiadanie kokainy. W roku 2006 przyznał się, że jest nosicielem wirusa HIV. The Revolution Will Not Be Televised to kompilacyjny album amerykańskiego wokalisty Gil Scott-Heron, wydany w 1974 roku przez Flying Dutchman Records. Album bierze swoją nazwę od utworu Scott-Heron z 1971 roku o tej samej nazwie. Zawiera nagrania poprzednio prezentowane na pierwszych trzech albumach Scotta-Herona dla wytwórni Flying Dutchman, Small Talk at 125th i Lenox (1970), Pieces of a Man (1971) i Free Will (1972), które zostały wyprodukowane przez producenta jazzowego Bob Thiele. Nagrania zawierają elementy muzyczne funk, jazz i rapo-rap. Tracklista: 1. The Revolution Will Not Be Televised 2. Sex Education: Ghetto Style 3. The Get Out Of The Ghetto Blues 4. No Knock 5. Lady Day And John Coltrane 6. Pieces Of A Man 7. Home Is Where The Hatred Is 8. Brother 9. Save The Children 10. Whitey On The Moon 11. Did You Hear What They Said?
Po prawie półtora roku od swych ostatnich długogrających projektów i ponad 2 lata od ostatniej wspólnej płyty, Fisz i Emade wydają 13. października nowy album. Zapowiadana czerwcowym singlem i klipem "Nie bo nie”, płyta "Piątek 13” to Fisz we wcieleniu, które zaskoczy zarówno zatwardziałych hiphopowców jak i fanów Tworzywa Sztucznego. Bodajże na żadnej dotychczasowej płycie Fisz nie trzyma mikrofonu w garści tak długo i tak mocno. W czasach kiedy po hiphopowym szaleństwie w Polsce zostało niewiele, Fisz z pełną świadomością wraca do raz odwiedzanej rzeki, ale robi to naprawdę w wielkim stylu. Równie sycąca jest płyta od strony muzycznej. Emade dalej podnosi poprzeczkę rodzimej (i nie tylko) konkurencji . To pierwsza płyta, którą nagrał w swym nowym studio. Siląc się na porównania, więcej w tym materiale twardej elektroniki z POE niż subtelnych dźwięków z "Albumu producenckiego” ale to przede wszystkim zupełnie nowa produkcja.Tak efekt braterskiej współpracy komentuje Fisz: Staramy się by kolejne płyty były odpowiedzią na to co muzycznie i tekstowo wydarzyło się na poprzedniej. Tak się złożyło, ze ostatnimi czasy dużo eksperymentowaliśmy z formą muzyczną jak i warstwą tekstową. "Wielkiego Ciężkiego Słonia” nie bez przyczyny wydaliśmy pod nazwą Tworzywo Sztuczne, gdyż cała płyta powstała z udziałem naszego koncertowego składu, co miało niewątpliwie ogromny wpływ na charakter muzyczny naszych nagrań. "Wielki Ciężki Słoń” tekstowo to zamknięta forma bajki i naiwnych, dziecięcych skojarzeń, muzycznie to wycieczki w stronę eksperymentów elektronicznych okraszonych akustycznym brzmieniem trąbek i gitar.Następnie nadszedł czas na nasze "projekty-przygody”, płyta "Fru!” (początkowo planowana jako maxi singiel) nagrana w duecie z Enveem, płyta POE (duet Emade z Ostrym), czy w końcu projekt Bassisters Orchestra. Te wycieczki stylistyczne, dialogi muzyczne z muzykami z bardzo różnych, często na pozór odległych od siebie środowisk muzycznych spowodowały, że zatęskniliśmy za naszym korzennym, surowym brzmieniem pierwszych płyt nagranych w braterskim tandemie.Stąd więc "Piątek 13” brzmi surowo niczym nasz debiut "Polepione dźwięki” czy płyta "Na wylot”. Tekstowo to ironiczno-sarkastyczna gra skojarzeń czasami bardzo trzeźwo stąpająca po ziemi, co dla zwolenników tych bardziej intymnych tekstów może okazać się trudne do strawienia. Z drugiej strony na pewno ucieszy wszystkich tych, którzy tęsknili za rozgadaną, hiphopową stylistyka naszych pierwszych płyt.biegnie szybko, krótkie pauzy między utworami, zwarte formy. Miejscami jest mocno i surowo, czasami bez kompromisów, z duża dawką czarnego humoru. Do pracy nad nowym albumem Fisz i Emade zaprosili oczywiście kilku gości. Muzycznie udzielają się Envee, Jurek Zagórski i Bunio, a wokalnie Iza Kowalewska, O.S.T.R., Pablo Hudini oraz Ada i Antek.
Sinatra? Jak to? Przecież to zapomniane starocie i pewnie nudy straszne. No więc, Szanowni Słuchacze, problem nie w tym, co się gra, ale jak się gra. Kwartet Marka Pospieszalskiego (oczywiście "z tych Pospieszalskich", żeby nie było wątpliwości) wziął na warsztat osiem naprawdę ważnych i łatwo rozpoznawanych przebojów Franka Sinatry. Obok grającego na tenorze lidera, znajdziemy w składzie zespołu basistę Maxa Muchę oraz dwóch młodych berlińczyków, o których – w co nie wątpię – nieraz jeszcze usłyszymy: pianistę Eliasa Stemesedera i perkusistę Maxa Andrzejewskiego. Efekt ich starań już od pierwszych chwil przywołuje na usta, wyrażające w tym przypadku bezbrzeżny zachwyt, słynne powiedzenie Adasia Miauczyńskiego z "Dnia Świra"...
Jan Gałach to buntownik ze skrzypcami, który mimo szczenięcego wieku, jak na standardy świata muzycznego, ma już silną i zasłużoną pozycję. Po trzech latach od wydania swojego pierwszego, autorskiego krążka „Jan Gałach & Friends” jest gotów pokazać swój najnowszy twór i to już nie w wydaniu solo, lecz ze swoim zespołem Jan Gałach Band. Jan Gałach Band nie daje się zamknąć w jednym gatunku, to zespół który stał się objawieniem polskiej sceny bluesowej, ale równie umiejętnie manewruje wokół rocka, country, fusion czy folku. JGB gra bluesa na swoich warunkach i w swoim niepowtarzalnym stylu. Co już niejednokrotnie udowadniał i niejednokrotnie pokazywał podczas najważniejszych festiwali w Polsce, m.in. Suwałki Blues Festiwal, Rawa Blues, Blues Express, Las Woda i Blues czy Bluesonalia. A jest to zespół nie byle jaki, bo składający się z niezwykle utalentowanych muzyków: Jan Gałach – skrzypce; Karolina Cygonek – wokal; Paweł Szuszkiewicz – gitara; Marek Idzik – bas; Borys Sawaszkiewicz – klawisze; Michał Bocek – perkusja; Krzysztof Kot – perkusja Gałach idzie zawsze pod prąd, a dodatkowo nie lubi iść na łatwiznę, co można zauważyć już w pierwszych sekundach na jego koncercie – jako jedyny zespół w Polsce gra na stałe z dwiema perkusjami! I to właśnie teraz nadszedł czas aby te dopracowane kompozycje, zgrane brzmienia i fantastyczne aranże przelać na krążek, aby każdy mógł je zabrać ze sobą do domu. Premierowa płyta będzie się składać z melodyjnego rocka, bluesowej improwizacji i jazzowych wtrąceń, a po jej przesłuchaniu z całą pewnością będzie można stwierdzić, że na dobre rzeczy warto czekać
Mura Masa zdradza szczegóły swojego debiutanckiego albumu! Płyta młodego DJ-a pt. „Mura Masa” ukazuję się 14 lipca i pojawia się na niej aż 11 artystów! Na wydawnictwie można usłyszeć m.in. Charli XCX, a także samego Damona Albarna! Nie zabraknie na niej dotychczasowych hitów Anglika takich jak „What If I Go?” (feat. Bonzai) czy „Love$ick” (feat. A$AP Rocky). Te wczesne utwory Mura Masy znakomicie uchwyciły zamieszanie i chaos z pierwszych miesięcy życia 20-latka w Londynie. „Mura Masa” to album, który doskonale pokazuje jak powinien wyglądać pop w 2017r. – dziwny funk spod znaku Prince’a miesza się z takimi stylami jak house, trap a nawet akustyczny, balladowy pop.
"Force" to piąty album A Certain Ratio, wydany pierwotnie w listopadzie 1986 roku. Łączył w sobie solidny funkowy groove ("Mickey Way") z utworami downtempo, jak również popisami perkusyjnymi, które stanowią punkt kulminacyjny dla występów zespołu na żywo. Oprócz ostrego rytmu, płyta charakteryzuje się również wrażliwością popową, dzięki gościnnemu udziałowi wokalistki Corinne Drewery z zespołu Swing Out Sister. "Force" to jeden z pierwszych albumów, na którym wykorzystano sampler Akai s900. Tracklista: 1. Only Together 2. Bootsy 3. Fever 103 4. Naked and White 5. Mickey Way 6. And Then She Smiles 7. Take me Down 8. Anthem 9. Inside 10. Nostromo a Go Go 11. Si Firmir O Grido
Wielcy Chopiniści - Zwycięzcy Konkursu Chopinowskiego z lat 1927 – 2010.„Wszystkie te przejawy absolutnego niezrozumienia muzyki Chopina były dla mnie bardzo bolesne. Postanowiłem przeciwdziałać... Znalazłem rozwiązanie: konkurs!” - Jerzy Żurawlew, inicjator Konkursu Chopinowskiego. Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Chopina w Warszawie należy do najważniejszych konkursów pianistycznych na świecie. Jego zwycięzcami są wyjątkowi, słynni artyści. 11-płytowy zestaw prezentuje nagrania zwycięzców konkursu od 1927 roku, kiedy to odbył się pierwszy, po rok 2010. Zawiera liczne nagrania dokonane na żywo, niektóre pochodzące z przesłuchań konkursowych, jak na przykład po raz pierwszych ukazujące się w tej formie nagrania Garricka Ohlssohna i zwyciężczyni konkursu z 2010 r. Yulianny Avdeevej. W zestawie znalazły się także dwie płyty z nagraniami zwycięzców pierwszych konkursów (1927 – 1955), ukazujące tradycję Chopinowską tamtych czasów – I Koncert fortepianowy w interpretacji Haliny Czerny-Stefańskiej oraz wybór nagrań Lwa Oborina (1927), Aleksandra Unińskiego (1932) i Jakowa Zaka(1937). Oryginalnej szacie graficznej opartej na logo Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina towarzyszą efektowne okładki ze zdjęciami artystów oraz komentarze pióra Grzegorza Michalskiego z NIFC w wersji angielskiej, francuskiej, niemieckiej i polskiej wraz z informacją o historii Instytutu.