Jonathan Plowright zdobył uznanie nagrywając z Szymanowski Quartet. Tym razem powraca do polskich kompozytorów. Jest to zdecydowanie jeden z najlepszych "specjalistów" późnoromantycznej muzyki polskiej.
This 59th volume of the Romantic Piano Concerto series features Jonathan Plowright, whose brilliant and utterly idiomatic performances of Romantic Polish piano music have confirmed him as a master of this repertoire. Here he collaborates with the BBC Scottish Symphony Orchestra and Łukasz Borowicz to perform three very obscure but fascinating works. The music of Żeleński has already been championed by Plowright in a disc of Polish chamber music (see below); now he performs his Piano Concerto in E flat major, which was written in 1903 and dedicated to the young Ignacy Friedman, who gave the premiere the following year. A Piano Concerto in A flat major by Aleksander Zarzycki is also included, plus his barnstorming Grande Polonaise, an outrageous masterpiece which is unknown even in specialist piano circles.
Druga płyta zrealizowana w wyniku współpracy Polskiej Orkiestry Sinfonii Iuventus z Warner Classics. Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus to istny gejzer energii – soczyste brzmienie, z którego bije młodość, zarazem intensywne emocje, jak i lekkość frazy. Tym razem do nagrania albumu zostali zaproszeni wybitny brytyjski pianista – Jonathan Plowright oraz Maestro Łukasz Borowicz, wspólnie wykonując słynny Koncert fortepianowy a-moll op. 17 (1888) Ignacego Jana Paderewskiego oraz dokonując światowej premiery fonograficznej Rapsodii symfonicznej na fortepian i orkiestrę op. 23 (1900) Zygmunta Stojowskiego. „Prezentowana na płycie Rapsodia symfoniczna na fortepian i orkiestrę powstawała w latach 1898-1900. Opublikowano ją z dedykacją dla brytyjsko-amerykańskiego pianisty Harolda Bauera, także ucznia Paderewskiego. Prawykonana z sukcesem w Berlinie w 1900 r. (Filharmonicy Berlińscy, dyr. Josef Řebíček) weszła na wiele lat do koncertowego repertuaru samego Stojowskiego, a także innych pianistów, należąc do jego szczególnie popularnych dzieł.” (Piotr Maculewicz) „Koncert miał premierę w Wiedniu w styczniu 1889 r., a wykonawczynią partii solowej była Anette Jesipowa (także adeptka Leszetyckiego prywatnie zaś druga z jego czterech żon – nb. wszystkie były jego uczennicami...); dyrygował Hans Richter. Koncert spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem i na stałe wszedł do repertuaru twórcy oraz innych pianistów epoki fin-de-siécle, ciesząc się zresztą większym powodzeniem u słuchaczy niż u krytyków.” (Piotr Maculewicz) „Paderewski zawsze mnie fascynował, nie tylko jako pianista i kompozytor, ale także jako humanista i wielki mąż stanu. Pokochałem jego muzykę, kiedy byłem dzieckiem. Jak gra, po raz pierwszy usłyszałem na nagraniu wirtuozów fortepianu, należącym do moich rodziców. Jego Nokturn był jednym z pierwszych utworów, jakie wykonałem publicznie. Jego Koncert jest znakomicie skomponowany i zasługuje na to, by wejść do stałego międzynarodowego repertuaru. Natomiast muzyka Stojowskiego, w dzisiejszych czasach niesłusznie zaniedbana, jest cudownie romantyczna, dzięki jego długoletniej przyjaźni z Paderewskim. Od dłuższego czasu chciałem nagrać te utwory i cieszę się, że miałem okazję to zrobić, zwłaszcza w Polsce, pod batutą wspaniałego dyrygenta i z cudowną orkiestrą”. (Jonathan Plowright)