Dziewiętnaście nieśmiertelnych przebojów filmowych, w tym z takich produkcji jak „Dzień świra”, „Ogniem i mieczem”, „Uprowadzenie Agaty” oraz „Noce i dnie”. W serii ukazały się również następujące tytuły: „Archiwum polskiego jazzu”, „Archiwum piosenki poetyckiej”, „Archiwum piosenki francuskiej”.
Mirosław Czyżykiewicz z wykształcenia artysta grafik, po godzinach kompozytor, poeta, pieśniarz i malarz. Debiutował w zespole Ostatnia wieczerza w Karczmie przeznaczonej do rozbiórki. Jego pierwsze wiersze zostały wydane w Radarze w 1986 roku. Związany był także z programem Zgryz emitowanym w III Programie Polskiego Radia. Laureat w kategorii piosenki poetyckiej na Festiwalu Artystycznym Młodzieży Akademickiej w Świnoujściu oraz zdobywca nagrody III Programu Polskiego Radia im. Mateusza Święcickiego. Reprezentował Polskę na belgijskim Przeglądzie Form Teatralnych.
Portugalczycy z Moonspell ściągnęli mroczne płomienie najpierw na swój kraj, a potem na resztę świata, m.in. za sprawą albumów „Irreligious” czy „Night Eternal”. Album „Extinct” to 11-ta płyta grupy.Limitowany digibook zawiera 4 dodatkowe utwory oraz płytę DVD „Road To Extinction (From so simple, a beginning)”, czyli film dokumentalny inspirowany tytułem płyty. Projekt łączy świat nauki ze światem sztuki. Z jednej strony dokumentuje wszystkie etapy powstawania płyty (przygotowania, nagrania w studio w Szwecji, wywiady, życie codzienne itp.), a z drugiej strony prezentuje wywiady z gośćmi, którzy opowiadają o poetyckiej i naukowej stronie zagłady. Ten krótki i interesujący film, nie tylko pokazuje proces powstawania albumu, lecz jest też dokumentem z ekologicznym i naukowym zacięciem. Jednym z gości, pojawiających się na ekranie, jest Francisco Petrucci-Fonseca, szef „Grupo Lobo”, który ocalił od wyginięcia wilka iberyjskiego.
Kawałek Kulki to zespół, który łączy w swojej muzyce elementy rocka i piosenki poetyckiej. Robi to w bardzo oryginalny i wyjątkowy sposób, wykorzystując jako "narzędzia” mocno osadzoną sekcję rytmiczną, gitarę i skrzypce.
Płyta poświęcona pieśniarzom, autorom tekstów i muzyki, którzy kształtowali wrażliwość i warsztat Antoniny Krzysztoń, a jednocześnie mieli olbrzymi wpływ na pokolenie, z którego wyrosła, i uczyli przekazywania za pomocą muzyki tego, co ulotne, dobre i piękne. Usłyszymy 13 utworów, wśród których są kompozycje autorskie oraz piosenki Cz. Niemena, E. Piaff, L. Armstronga, E. Demarczyk, B. Okudżawy, J. Kelusa czy K. Krylla. Płyta jest swoistym podziękowaniem dla tych artystów i przypomnieniem, że każdego z nas kształtują inni ludzie, którzy mają wpływ zarówno na naszą drogę życia, jak i twórczości. Antonina Krzysztoń (rocznik 1954) – kompozytorka, autorka tekstów, pieśniarka. Związana z nurtem szeroko pojętej piosenki poetyckiej oraz religijnej. Ma na swoim koncie 13 płyt autorskich. Współpracowała m.in. z takimi twórcami, jak: J. Pietrzak, M. Lorenc, M. Pospieszalski, K. Kryll, L. Możdżer, A. Strug. Laureatka m.in. Nagrody Muzycznej Fryderyk przyznawanej przez Akademię Fonograficzną.
„Wiosna – ach to ty”, to dziewiąty album solowy Marka Grechuty. Przystępując do pracy nad nowym albumem w 1987 roku, Marek Grechuta miał za sobą całą serię projektów „tematycznych”. Albo autorskich, jak cykl Śpiewające obrazy, albo poświęconych twórczości poetyckiej innych autorów - odpowiednio Witkacego, Tadeusza Nowaka oraz Bolesława Leśmiana.
Jest taka muzyczna Kraina, gdzie słowa są wciąż ważne. Sztuka, która nie znosi pustki, niepokoi, fascynuje, zachwyca. Kraina w której piękno tkwi wciąż w prostocie, a ludzie nawet jeśli czasem się smucą, śmieją się wewnętrznym spokojem. Kraina Łagodności.Na uboczu głównego nurtu muzycznego, trochę po cichu, niespiesznie funkcjonuje świetnie nurt piosenki poetyckiej, artystycznej – najczęściej określany mianem Krainy Łagodności. Termin ten zaczerpnięty został z piosenki autorstwa Wojciecha Belona „Pieśń Łagodnych”: „Niech zakwita, niech oczyszcza,niech kształt nada Temu, co w nas tkwi gdzieś na dnie samymNiech się wznosi, niech się wznosiAż zabłyśnie tęcząDo krainy łagodności bramą”Szczególnego znaczenia nabiera termin ten w tym roku, kiedy mieszkańcy tej muzycznej Krainy świętują 60-lecie urodzin Belona, który Krainę Łagodności nazwał.Dziś ten nurt muzyczny pojmowany jest on dość szeroko i poza tak zwaną poezją śpiewaną można zaliczyć do niego piosenkę turystyczną, aktorską, odrobinę folku. Pomimo tego, że najczęściej pomijany jest przez media masowe, nadal ma się świetnie i prężnie rozwija się w całym kraju.W Polsce rokrocznie odbywa się około setki festiwali na których śpiewa się piosenkę artystyczną. Od małych, jednodniowych organizowanych w niewielkich miejscowościach, po wspaniałe kilkudniowe imprezy plenerowe, z wielką sceną, dobrym nagłośnieniem, profesjonalnymi muzykami i co najważniejsze z wierną publicznością, która nigdy nie zawodzi. Zmieniły się czasy i zmienia się również taka muzyka, dziś coraz rzadziej możemy spotkać na scenie samotnego barda z gitarą, a coraz częściej usłyszymy całe zespoły, składające się ze świetnych zawodowych muzyków, przygotowujących profesjonalne aranżacje i naprawdę poruszające wykonania.Co roku na tej scenie pojawiają się prawdziwe diamenty, młodzi ludzie, którzy mają wiele do powiedzenia, a ich muzyka chwyta za serca i porusza. Niestety większości z nich brakuje siły przebicia – nie mieszczą się w głównym nurcie popkultury, nie publikują ich mainstreamowe media, więc najczęściej nie są dla wielkich koncernów dobrym „towarem”, a ich trudny przekaz sprawia, że są „trudni marketingowo”. Cieszy jednak to, że czasem dzięki uporowi i popularnym w naszym kraju ostatnio programom muzycznym polegającym na poszukiwaniu talentów, niektórym z wykonawców znanych i uznanych w kręgu Krainy łagodności udaje się pokazać na wielkiej scenie i odnieść sukces. Przykładem mogą być chociażby Dominika Barabas, która po swojej przygodzie w jednym z tego typu programów podpisała kontrakt na płytę z dużym wydawnictwem muzycznym, czy Łukasz Jemioła, który zyskał sobie niezwykłą sympatię nie tylko jurorów, ale przede wszystkim szerokiej publiczności szybko stając się artystą bardzo rozpoznawalnym.Dlaczego taka muzyka jest potrzebna? Nurt piosenki poetyckiej jest czymś więcej niż produktem marketingowym. Jest to muzyka z pewnością trudniejsza w odbiorze niż wiele innych popularnych gatunków bardziej medialnych, ale jest też skierowana do ludzi, którzy oczekują od piosenki czegoś więcej. Zabawy słowem, odkryć, dreszczu emocji. Tego czego tak często brakuje w sztucznie promowanych przebojach, masowo produkowanych celebrytów. Na szczęście Polacy wychowani na dobrych wzorach mistrzów takich jak Agnieszka Osiecka, Jonasz Kofta, Wojciech Bellon, Edward Stachura czy Jacek Kaczmarski i wielu, wielu innych, z przyjemnością sięgają po dobre teksty, słuchają muzyki, śpiewają czy kupują płyty swoich ulubionych wykonawców.O tym, że taki nurt muzyczny jest potrzebny świadczy też to, że czasem zdarza się odnieść spektakularny medialnie sukces nawet przedstawicielowi Krainy Łagodności – tegoroczny koncert Debiuty w Opolu wygrała przecież Joanna Kondrat – artystka, której płyta Samosie, była jednym z najważniejszych wydarzeń muzycznych ubiegłego roku w tym nurcie muzycznym. Innym krzepiącym przykładem może być twórczość Szymona Zychowicza, która coraz śmielej puka do mediów, czy też niedawna bardzo udana premiera i trasa Krzysztofa Napiórkowskiego. Nie sposób nie wspomnieć również o nowej płycie Marka Andrzejewskiego i jeszcze kilku innych znakomitych artystach podpisujących się pod Krainowymi brzmieniami. Jakie są perspektywy rozwoju tej muzycznej niezwykle bogatej Krainy? Wszystko zależy od publiczności. Tak długo jak na festiwalach i koncertach pojawiają się ludzie spragnieni piosenki poetyckiej, tak długo jak będą sięgać po płyty, artyści będą śpiewać, a małe wydawnictwa będą wydawać płyty i tomiki poezji. Sądząc po zainteresowaniu jakie dziś towarzyszy podobnym imprezom, i ciesząc się z tego, że coraz młodsi ludzie sięgają po pióro, gitarę i płyty na turystycznych i festiwalowych szlakach wydaje się, że jest to muzyka, który doskonale się obroni, nawet na uboczu głównego nurtu kultury popularnej. Wszak kwintesencją Krainy jest jakość przeżyć i głębia treści, to zawsze samo się obroni.
Zbiór największych i najważniejszych polskich piosenek kabaretowych. Wśród wybranych utworów znalazły się tak rozpoznawalne tematy jak „Pamiętajcie o ogrodach”, „Czy te oczy mogą kłamać?”, „Moja dziewuszka nie ma serduszka”, „Czas miłości” oraz „Siedzieliśmy na dachu”. W serii ukazały się również następujące tytuły: „Archiwum polskiego jazzu”, „Archiwum piosenki poetyckiej”, „Archiwum piosenki francuskiej”.