Trzecia płyta Juli miło zaskoczy jej fanów i nie tylko. Za produkcję płyty odpowiada najlepszy polski producent Tabb. Jula pokazuje też, że ostatnie lata ciężko pracowała nad swym wyrazem artystycznym i na albumie „Milion słów” daje nam zupełnie nową jakość.
Nowa edycja albumu MUM „SING ALONG TO SONGS YOU DON’T KNOW”.Islandczycy wciaż jak dawniej zachwycają filigranową elektroniką i bajkową nutą, jednak „Sing Along To Songs You Don´t Know”” to płyta młodzieńczo liryczna, surrealistyczna i pełna barw. Jeśli wcześniejszy krążek grupy „Go Go Smear The Poison Ivy” nie rozwiał wszystkich wątpliwości fanów, czy zespół poradzi sobie bez poetycznych głosów Gydy i Kristin - ten album ostatecznie potwierdza, że z nową wokalistką Sigurlaug Gísladóttir i wsparciem znakomitej wiolonczelistki Hildur Guðnadóttir Islandczycy jakby przebudzili się z długiego snu. I nagle odmłodnieli. „Sing Along To Songs You Don´t Know” pokazuje zespół uskrzydlony, który potrafi wykorzystać dotychczasowe doświadczenia i, nie tracąc własnego oryginalnego stylu, ciekawie odświeżyć brzmienie i otworzyć się na nowe inspiracje. Zdecydowanie jedna z najważniejszych płyt nie tylko MUM, ale też całej skandynawskiej sceny.
Jack Garratt to kolejny zwycięzca w BBC Sound Of. Artysta dołączył tym samym do listy takich gwiazd jak Sam Smith, Adele, Ellie Goulding, HAIM, Jessie J czy Years & Years, którzy ostatecznie osiągnęli ogromny sukces. Lista tych artystów pokazuje, że wybory redakcji brytyjskiej rozgłośni radiowej są trafne. Oprócz zwycięstwa w plebiscycie BBC artysta zdobył również niedawno prestiżową nagrodę BRITS Critics’ Choice 2016, która w poprzednich latach została przyznana dla takich gwiazd jak: Florence + The Machine, Ellie Goulding czy Sam Smith.Jack Garratt to młody brytyjski artysta / producent, którego muzyka błyskawicznie połączyła fanów na całym świecie. Każdy koncert Jacka w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych był wyprzedany! Europejska publiczność mogła go usłyszeć na wszystkich znaczących festiwalach muzycznych. Jako multiinstrumentalista (Jack tworzy każdy utwór samodzielnie!) sprawia wrażenie niesamowicie pewnego siebie na scenie, a jego występy zapierają dech w piersiach. Ten niesamowicie utalentowany, młody artysta pokazuje, że nie tylko potrafi tworzyć utwory przenikające gatunkowo, lecz również przedstawić je na żywo w fascynujący sposób. Na płycie „Phase” znajdą się m.in. ostatni singiel „Weathered” oraz utwory z poprzedniej EP-ki „The Love You’re Given” i „Chemical”. Album powstał w głównej mierze w Limbo Studios w Londynie, produkcją głównie zajął się sam Jack z pomocą Mike’a Spencera („Weathered/Surprise Yourself”) i Bastiana Langebæka („Weathered/Worry”). W związku z ogłoszeniem szczegółów premiery albumu, Jack przedstawia kolejny utwór z nadchodzącego albumu pt. „Worry”. Album dostępny w dwóch wersjach: standardowej z 12 utworami oraz deluxe wzbogaconej o 7 dodatkowych produkcji.Trakclista:CD 11. Coalesce (Synesthesia Pt. II) 2. Breathe Life 3. Far Cry 4. Weathered 5. Worry 6. The Love You’re Given 7. I Know All What I Do 8. Surprise Yourself 9. Chemical 10. Fire 11. Synesthesia Pt. III 12. My House Is Your HomeCD 21. Falling 2. Water 3. I Couldn’t Want You Anyway 4. Remnants 5. Synesthesia Pt. I 6. Lonesome Valley 7. Water (Acoustic)
Official Vandal to ekipa w skład której wchodzą: Mixo, Kokot oraz producent Szczur. Ich debiutancki album „Innocent” porusza wiele zagadnień ze świata graffiti, takich jak: pasja do malowania, determinacja, zacięcie, a także konsekwencje, które się z tym wiążą (ucieczki przed policja, ochroną oraz społeczne napiętnowanie „wandali”). Płyta pokazuje również obraz świata widziany oczami writera, który nie jest obojętny na kaleki i niesprawiedliwy system. „Innocent” to również głos sprzeciwu wobec wszelkich norm, które narzuca władza, a z którymi Vandale się nie zgadzają.
Początkowo Ayo zamierzała nagrać album z nowymi wersjami jej własnych piosenek, takich jak "Down on my Knees" i "Help is Coming". Kilka dni przed sesją całkowicie zmieniła taktykę: "Czułam, że mam więcej do zaoferowania niż tylko stare piosenki. Nie widziałam sensu tej płyty, mimo że uwielbiam moje pierwsze albumy. To, co miała do zaoferowania, rodziło się z głośności i jasności "Royal". Proste melodie, które trafiają prosto do serca, pewny ton, poczucie pulsującego rytmu. Wysłałam kilkanowych piosenek i wszystko połączyło się całkiem naturalnie, jak tylko zaczęliśmy pracę w studio; wszystko było bardzo naturalne i ciepłe. Jeśli chodzi o stronę produkcyjną, pojawił się Freddy Koella, który wcześniej grał m.in. z takimi tuzami jak Bob Dylan czy Willy Deville. Ayo całkowicie skupiła się na głosie. Byłam w dużej mierze dziewczyną grającą na gitarze, ale tym razem używam tylko tego instrumentu w utworze "Fix Me Up". Chociaż inne utwory były komponowane na gitarze, chciałam mieć fizyczną swobodę nie grania podczas śpiewania. Ponieważ mój głos jest instrumentem. I to głos, który znalazła w każdym znaczeniu tego słowa. Po pierwsze, ponieważ w wieku 39 lat dojrzała. Ma za sobą liczne doświadczenia, występy na scenach i nagrania w studiach, chwile szczęśliwe i te smutne. Narodziny jej dzieci przyniosły potwierdzenie jej miejsca w świecie, pragnienie poświęcenia się całkowicie muzyce, tak jak ją rozumiała od początku. To nie fakt, że stałam się matką, uczynił mnie kobietą; ale porzucenie swoich lęków. Wcześniej bałam się, że nie będę lubiana. Chciałam, aby moja praca była doceniana, ale byłam nieśmiała, niezbyt pewna siebie... Teraz jestem w pełni Ayo i nie muszę już być chroniona. Mam więcej zaufania do siebie i to pokazuje w sposobie, w jaki śpiewam. Pokazuje to także w entuzjastycznych inspiracjach, kryjących się za takimi piosenkami, jak folkowym "Rest Assured" i rytmicznym "Like the Ocean" -nie zapominając o "Royal", balladzie, której akustyczne brzmienie dotyka serc. Kiedy śpiewa "I'm In Love" na tle jamajskich rytmów, trudno jest się nie zakochać. To samo dotyczy deklaratywnego "Beautiful", w którym splecenie smyczków i perkusji czyni z niego urzekający hymn jazzowego popu. "Royal" to zarówno nowy początek, jak i powrót do domu, prowadzony przez instynktowną wiarę Ayo. Moją główną inspiracją jest Bóg -wyjaśnia. Ale nie z teologicznego punktu widzenia. Allah, Yaveh, Buddha, Jah... Bez względu na to, jak się nazywał, zawsze był tam przed wynalezieniem religii. Światło, wszystko, co przynosi wiarę i miłość, jest Bogiem. To sprawia, że jesteśmy królem lub królową, sprawia, że istniejemy. Jaki jest lepszy sposób na zmierzenie się z tym czasami okrutnym i trudnym światem? Mieszkając w New Jersey od kilku lat, Ayo cierpiała okropności polityki Trumpa, która chciała oddzielić ją od dzieci z powodu problemów wizowych. Ostatnie dwa lata zajęło uporządkowanie jej sytuacji administracyjnej. Rezultatem jest płyta, która dąży do spokoju, która bada możliwość bycia kimkolwiek chcesz być, skądkolwiek pochodzisz . Jest to deklaracja miłości do muzyki, więc na "Royal" znalazło się też trochę coverów. I nie tylko. Jest "Né Quelque Part", oda uniwersalnego uroku Maxime le Forestier, który pokazuje jej delikatny urok. Martwiłam się, że nie dam rady -wyznaje Ayo. Ale Jean-Philippe Allard i Freddy byli przekonani, że powinnam spróbować, pomimo mojej słabej znajomości języka francuskiego, ponieważ jest to mocna piosenka, która dobrze mnie odzwierciedla. Bez wątpienia! Ayo reinterpretuje także "Throw it Away" jazzowej wokalistki Abbey Lincoln oraz utwór Lhasy, innej silnej kobiety w muzyce. Odkryłam ją dzięki Freddy'emu, który dużo z nią pracował. Była piękną osobą, wewnątrz i na zewnątrz, słodką i pokorną. Ludzie muszą wiedzieć o niej więcej... To było bardzo emocjonalne nagranie "Fool's Gold".. czuliśmy się, jakby wciąż żyła dzięki swojej muzyce. Gdzieś pomiędzy czystym folkiem a soulem, "Royal" to album, który ponownie łączy Ayo, teraz silniejszą niż kiedykolwiek wcześniej, dzięki swojej audiowizualności. To ta płyta, na którą czekała od dawna. My także".
Lata osiemdziesiąte były wspaniałym czasem dla Orchestral Manoeuvres In The Dark, który swoją drugą płytą „Organisation”, wdarł się do pierwszej dziesiątki na brytyjskiej liście sprzedaży.Ten niezwykły koncertowy portret, jakim jest album „Access All Areas”, ukazuje zespól w chwili pomiędzy wydaniem debiutanckiego albumu, a przełomem, jaki przyniosła druga płyta. Pokazuje, dlaczego byli tak wpływowym zespołem dla Depeche Mode i innych do dziś popularnych wykonawców. Wiele z przypomnianych tu utworów, jak „Electricity” i „Enola Gay”, stały się klasykami muzyki popularnej.
Stanisław Soyka jest wokalistą, pianistą, gitarzystą, skrzypkiem, kompozytorem i aranżerem. Muzyka jazzowa jest tą, którą pokochał najbardziej. To nie przeszkadzało Stanisławowi Soyce, jak pokazuje historia, że można doskonale odnaleźć się także piosenkach popowych czy poezji śpiewanej. „Studio Wąchock” (2009) - gościnny udział m.in.: sióstr Przybysz (Natalii i Pauliny), Mateusza Pospieszalskiego, a wśród kompozytorów Grzegorz Turnau. Stanisław Soyka oprócz własnych tekstów śpiewa również wiersze Czesława Miłosza (np. „Który skrzywdziłeś”) czy Zbigniewa Herberta („Czułość). "7 wierszy Czesława Miłosza" (2011 r.) przy nagraniu płyty Stanisław Soyka zaprosił Czesława Mozila (akordeon i śpiew - "Na cześć księdza Baki"), Janusza "Yanina" Iwańskiego (gitara), Przemysława Gregera (gitara). "Stanisław Soyka w hołdzie Mistrzowi" (2012 r.) piosenki Czesława Niemena zagrane i zaśpiewane przez Stanisława Soykę są oddaniem hołdu i pokłonu wielkiemu artyście jakim był Niemen. W nowym brzmieniu dziesięć kompozycji pokazuje tylko wycinek tego jakim wspamniałym był kompozytorem Czesław Niemen. Tracklista: CD 1 1. Stary człowiek ogląda TV 2. Na cześć księdza Baki 3. Piosenka pasterska 4. Zapomnij 5. Który skrzywidziłeś... 6. Po osiemdziesiątce 7. Jasności promieniste 8. Do Laury (Bonus Track) 9. Jeden i wielu (Bonus Track) 10. Brat naszego Boga (Instrumental) CD 2 1. Czas jak rzeka 2. Jednego serca 3. Wiem, że nie wrócisz 4. Dziwny jest ten świat 5. Sukces 6. Jeszcze sen 7. Stoję w oknie 8. Nim przyjdzie wiosna 9. Sen o Warszawie 10. Moja Ojczyzna CD 3 1. Anybody 2. Co dnia 3. Każdy kochać się chce 4. Który skrzywidziłeś... 5. To Love And Lose 6. Monolog pajaca 7. Stary człowiek ogląda TV 8. Tiemna Noczka 9. Pay Attention 10. Zobacz (we mnie człowieka) 11. Czułość
Nowy album Davida Garretta „Music” jak żaden inny wcześniej pokazuje pełnię talentu tego artysty. Nie jest zaskoczeniem, że Garrett wybrał dla swej płyty taki właśnie tytuł. Music potwierdza uniwersalność języka jakim jest muzyka, w udany sposób łącząc różne muzyczne style i epoki, od Beethovena czy Chopina, po Michaela Jacksona i zespół Coldplay. Wszystkie ścieżki na płycie Music pokazują, z jaką łatwością ten uznany na całym świecie - od Berlina po Nowy Jork - skrzypek przekracza granice i przełamuje bariery pomiędzy popem a muzyką klasyczną, rockiem a romantyzmem, punkiem a barokiem. W muzyce Garrett zawsze intuicyjnie „słyszy” partię skrzypiec. Na otwierającej krążek Viva la Vida grupy Coldplay pokazuje związki tworzonej przez tę grupę muzyki z fugami Jana Sebastiana Bacha. Prezentuje także własne interpretacje fragmentów IX Symfonii Ludwiga van Beethovena , Human Nature Michaela Jacksona czy Nokturnu Fryderyka Chopina, w których muzyka klasyczna i popowa wzajemnie się przenikają i uzupełniają. David Garrett po raz kolejny udowadnia, że „wielka muzyka jest ponadczasowa” . Spis utworów: 1. Viva la vida 2. Cry me a river 3. Scherzo 4. Human nature 5. Tico tico 6. Nocturne 7. Bond 8. Clementi 9. Sandstorm 10. Music 11. Sabre dance 12. Bach 13. We will rock you 14. Celtic rondo 15. Ode to Joy
The Rough Guide to African Blues bada i pokazuje fascynujące pochodznie współczesnego bluesa z afrykańskiego źródła.
Nowy album Davida Garretta „Music” jak żaden inny wcześniej pokazuje pełnię talentu tego artysty.Nie jest zaskoczeniem, że Garrett wybrał dla swej płyty taki właśnie tytuł. Music potwierdza uniwersalność języka jakim jest muzyka, w udany sposób łącząc różne muzyczne style i epoki, od Beethovena czy Chopina, po Michaela Jacksona i zespół Coldplay.Wszystkie ścieżki na płycie Music pokazują, z jaką łatwością ten uznany na całym świecie - od Berlina po Nowy Jork - skrzypek przekracza granice i przełamuje bariery pomiędzy popem a muzyką klasyczną, rockiem a romantyzmem, punkiem a barokiem.W muzyce Garrett zawsze intuicyjnie „słyszy” partię skrzypiec. Na otwierającej krążek Viva la Vida grupy Coldplay pokazuje związki tworzonej przez tę grupę muzyki z fugami Jana Sebastiana Bacha. Prezentuje także własne interpretacje fragmentów IX Symfonii Ludwiga van Beethovena , Human Nature Michaela Jacksona czy Nokturnu Fryderyka Chopina, w których muzyka klasyczna i popowa wzajemnie się przenikają i uzupełniają.David Garrett po raz kolejny udowadnia, że „wielka muzyka jest ponadczasowa”.