Bibio aka Stephen Wilkinson po roku od wydania „Phantom Brickworks” powraca z częściami „IV” i „V” do zjawiskowego klimatu przywołanego w oryginalnym Lp „Phantom Brickworks”. Tracklista: 1. Phantom Brickworks IV 2. Phantom Brickworks V
Po prawie ośmiu latach od wydania albumu Bubblegum, Mark Lanegan, niegdyś wokalista grunge'owej formacji Screaming Trees (później występujący także w barwach Queens Of The Stone Age), powraca z nowym albumem zatytułowanym Blues Funeral.
To jedna z największych muzycznych niespodzianek ukraińskiej sceny metalowej. Twórczość grupy określana jest mianem słowiańskiego pogańskiego metalu i otoczona jest klimatem mistycyzmu i ukraińskiej mitologii oraz folku. To reedycja szóstej płyty w dorobku zespołu, która swoją premierę miała w 2007 r. Na krążku tym zespół powraca do swoich black metalowych korzeni. Lista utworów: 1. Solitary Endless Path2. Skies at Our Feet3. Where Horizons End4. Only the Wind Remembers My Name
Parov Stelar powraca z nowym albumem zatytułowanym „The Demon Diaries”.
Od czasu debiutu, płyty Where Were U In 92? z 2008 roku (będącej hołdem dla muzyki rave, stworzony przy pomocy sprzętu z epoki), Zomby konsekwentnie udowadniał swoją oryginalność. Trzy lata zajęło mu przygotowanie następnego, przemyślanego i zupełnie innego albumu, jakim był wydany w 2011 roku Dedication. Ta pełna smutku medytacja na temat śmiertelności była wypowiedzią artysty, który nie oczekuje fanfar i ceni sobie anonimowość. Reakcja na album była jednomyślna. Magazyn DJ napisał: Oszałamiająca płyta, która przetrwa próbę czasu, zaś The Observer dodawał: Powściągliwy i niesamowicie tajemniczy. Teraz Zomby powraca z trzecim albumem, zatytułowanym With Love. Przynosi 33 utwory, które prowadzą przez historię muzyki tanecznej, pokazujący, że ten brytyjski artysta znajduje się w tej chwili w najbardziej kreatywnym okresie. Dotykając stylów rave, jungle, house, techno i grime, Zomby po raz kolejny pokazał, że choć jest miłośnikiem tych gatunków, nie ulega wygodnej nostalgii, typowej dla wielu jego rówieśników.
Danil Trifonov powraca z unikalnym hołdem dla Siergieja Rachmaninowa na pierwszym studyjnym albumie nagranym dla DG.
Legenda polskiej sceny muzycznej powraca! Po latach oczekiwań fanów - ponownie w sprzedaży jedna z najbardziej klasycznych pozycji muzyki metalowej!
Mistrz dubu powraca z albumem, w którym producenckim zabiegom poddaje wątki z muzyki afrykańskiej.
Grabek powraca z "Day One". Po sześciu latach milczenia Wojtek Grabek - muzyk, kompozytor i producent - powraca z trzecią solową płytą. O wydawnictwie mówi: "Day One" to płyta z najbardziej osobistą muzyką, jaką w życiu napisałem; to opowieść - praktycznie bez słów - o bardzo konkretnie umiejscowionych w czasie narodzinach; opowieść o początkach nowego - bolesnych, pięknych, czasami trywialnych, czasem chaotycznych. Czy chcę tą płytą odciąć się od mojej muzycznej przeszłości? Nie wiem. Chyba nie mam jednoznacznej odpowiedzi." "Day One" ukazała się cyfrowo 9 marca 2018 nakładem własnego labelu artysty "090318". Teraz dzięki Gusstaff Records ukazuje się nareszcie na nośniku fizycznym (CD) a w lipcu także na płycie winylowej. Za swój debiutancki album "8" Grabek był nominowany do Fryderyka 2012 w kategorii Album Roku Muzyka Elektroniczna, za płytę otrzymał nagrodę Best Recording magazynu High Fidelity.
Duński saksofonista jest nie tylko instrumentalistą - Vincentz nie sięga po standardy (z dwoma wyjątkami - jednym z nich jest triowa improwizacja), ale z uporem maniaka eksploruje własny dorobek kompozytorski. Nie są to kompozycje na miarę uniwersalnych standardów i w moim odczuciu do tej warstwy płyty muzycy nie będą powracać. Nie spotkamy się raczej z kompozycjami lidera tego nagrania na płytach innych muzyków. Nie będą do nich powracać i nagrywać. To nie znaczy, że są złe, nie. Nie są uniwersalne - napisane dokładnie na ten instrumentalny i osobowy. Ale przez to powinny być tym bardziej cenione - cóż bowiem łatwiejszego niż sięgnąć po standardy - sprawdzone i wszystkim znane - i nagrać album? W taką formułę jak ta potrzeba włożyć o wiele więcej wysiłku. Dotyczy to także słuchaczy - wszak lubimy tylko te utwory, które już świetnie znamy. Ciekawe aranżacje poszczególnych tematów - mimo wspomnianego już braku chwytliwych i przebojowych tematów - sprawiają, że powraca się do tej płyty bardzo często i z niekłamaną przyjemnością. Trio (jak i kwartet) - mimo okazjonalnego spotkania - gra niczym jeden organizm i wydaje mi się, że płyta ta nie potrzebuje więcej słów i rekomendacji. Jeżeli szukają Państwo maintreamowego jazzu, z niebanalnymi kompozycjami, wymagającego jednak odkrywania smaczków i niuansów, muszą Państwo sięgnąć po ten album. Warto!