Londyński producent specjalizujący się w ciężkim techno dołączył do kultowego labela Tresor! Jego produkcje są nieskazitelne i cieszą powszechnym uznaniem. Inspiracją do powstania albumu było miasto Londyn ze wszystkimi jego przypadłościami.
Kontynuacja mini serii, poświęconej koncertom fortepianowym Ignaza Moschelesa. Tak jak w poprzednim albumie z pierwszymi trzema koncertami, w roli wykonawcy występuje Howard Shelley, dyrygujący równocześnie Tasmanian Symphony Orchestra, którzy spotkali się z powszechnym uznaniem.
W 25 lat po śmierci Nino Roty, grono przyjaciół składa hołd ulubionemu kompozytorowi F. Forda Coppoli i Federico Felliniego. Salvatore Bonafede, Enrico Rava, John Abercrombie, Ben Street, Clarence Penn, gościnnie Ralph Towner i Michele Rabbia podeszli do kompozycji Roty bez często spotykanego respektu. Wielkie i uznane indywidualności (są nimi bez wątpienia Enrico Rava, John Abercrombie i Ralph Towner) w zestawieniu z kolejnym pokoleniem muzyków jazzowych prezentują się znakomicie.Łukasz Tischner w Tygodniku Powszechnym napisał ostatnio o Ravie „Jeden z trzech najlepszych trębaczy Starego Kontynentu (moi dwaj pozostali faworyci to Stańko i Wheeler) jest teraz w szczytowej formie”.John Abercrombie od lat pozostaje w czołówce jazzowych gitarzystów, podobnie członek Oregonu Ralph Towner.
Krystyna Janda -wielka gwiazda teatru i kina, producentka, reżyserka, autorka błyskotliwych felietonów - nie marzyła o karierze aktorskiej. Chciała studiować grafikę w warszawskiej ASP. Egzamin w szkole teatralnej to czysty przypadek. Przyszła tu ze swoja przyjaciółką i wtedy zauważył ja prof. A. Bardini. Już podczas studiów budziła emocje. Zbigniew Zapasiewicz powiedział o swojej studentce: " To będzie ktoś wielki, albo... kompletne zero." Zawsze wymykała się wszelkim konwencjom i budziła sprzeczne uczucia - uwielbienia lub rozdrażnienia. Ale już na początku kariery, po brawurowo zagranej roli Agnieszki w "Człowieku z marmuru" okrzyknięto Ją głosem pokolenia. Potem przyszły role w filmach "Granica", "Bez znieczulenia", "Człowiek z żelaza", "Kochankowie mojej mamy", "Dekalog" i wstrząsające "Przesłuchanie", za które otrzymała Złotą Palmę w Cannes. Ale aktorstwo, mimo takich sukcesów, nie wystarczyło Jej. Szukając nowych środków wyrazu i własnych dróg rozwoju zaczęła reżyserować sztuki teatralne, m.in.: w Teatrze Powszechnym "Na szkle malowane", dla Teatru Telewizji "Heddę Gabler", "Związek otwarty", "Zazdrość", czy też film "Pestka". Osobny rozdział, ale paradoksalnie ściśle związany z twórczością teatralną artystki, stanowią piosenki. Dzięki Agnieszce Osieckiej, Magdzie Umer, a także Markowi Grechucie zaistniała w świadomości widzów jako niezrównana interpretatorka z pozoru prostych tekstów.