Płyta pozostaje najwspanialszym osiągnięciem fonograficznym Nigela Kennedyego. Wraz z Vernonem Handleyem stworzylu inspirujące wykonanie I nagranie o niezwykłej artystycznej wartości i porywającej atmosferze.
W marcu 2015 r., po miesiącach ożywionych spekulacji medialnych, London Symphony Orchestra oficjalnie ogłosiła, że we wrześniu 2017 r. Sir Simon Rattle zostanie dyrektorem muzycznym orkiestry News obiegł nagłówki gazet w Wielkiej Brytanii, gdzie urodzony w Liverpoolu Rattle pozostaje narodowym bohaterem.
Na naszym rodzimym rynku debiutancka, polskojęzyczna płyta Ewy Farnej, zatytułowana "Sam na sam” ujrzy światło dzienne 9 listopada, a promuje ją energetyczny pierwszy singel i videoklip "Tam gdzie nie ma dróg”. Płyta zawiera 11 świetnych utworów utrzymanych w pop-rockowym klimacie, wśród których można znaleźć m.in.: cover pięknej ballady Avril Lavigne, zaśpiewany - jak cała reszta albumu - w języku polskim.Najważniejsze jest jednak to, że przy całym zamieszaniu towarzyszącym młodej wokalistce, Ewa pozostaje zwyczajną skromną dziewczyną, utalentowaną, ale także pracowitą i sumienną. I jak każda nastolatka - ma swoich idoli: uwielbia Johny’ego Deppa, siostry Olsen i Toma Hanksa, lubi słuchać Kelly Clarkson, Pink i Linkin Park, a w wolnych chwilach fotografuje lub wyskakuje z koleżankami na plotki...
Kluczowe pytanie kierowane zwykle do artystów pokroju Paula McCartneya brzmi „co dalej?” Co dalej, jeśli na koncie ma się niekończącą listę wyróżnień, tytułów, wyników sprzedaży, koncertów…? Pozostaje poszukiwanie kolejnego przeboju, poszukiwanie czegoś nowego.
Słynne nagranie Don Carlosa – pierwsze ogólnodostępne w wersji francuskiej – nigdy nie wyszło z katalogu wytwórni, licząc od dnia premiery w latach 80. Teraz, specjalnie na potrzeby serii The Originals, nagranie zremasterowano i zamiast czterech bardzo drogich płyt otrzymujemy trzypłytowy zestaw w przystępnej cenie. Mimo to prezentowana wersja nadal pozostaje najdłuższą wersją Don Carlosa, jaką do tej pory zarejestrowano.
Kram udanie balansował w latach 70. na pograniczu funku, soulu, rocka i muzyki pop. Debiutancki album formacji - teraz dostępny po raz pierwszy w historii na CD - to kolorowy przegląd ówczesnych fascynacji muzyków, pełen czarnych rytmów i słowiańskiej liryki. Zgodnie z nazwą zespołu – prawdziwy kram. Różnorodny i pełen niespodzianek. „Biała sowa…” to podsumowanie pierwszych lat działalności grupy – wydany w 1976 roku album zbierał największe przeboje Kramu (w odświeżonych aranżacyjnie wersjach) i uzupełniał o zupełnie nowe kompozycje. Jest tu miejsce i na funkowe rytmy („Nasze Kung Fu”, utwór tytułowy), i liryczne ballady („Zamówię cię różą”, „Twoje oddalenia”), i utwory utrzymane w pop-rockowej konwencji („Tam gdzie ty”). Całość, mimo sporej rozpiętości stylistycznej, pozostaje spójna dzięki bogatej warstwie rytmicznej, charakterystycznemu brzmieniu syntezatora i ingerencjom sekcji smyczkowej. Całość została zremasterowana z oryginalnych taśm z archiwum Polskich Nagrań i wzbogacona o pierwotną wersję utworu tytułowego, dostępną wcześniej wyłącznie na pocztówce dźwiękowej. W książeczce oprócz zdjęć Marka A. Karewicza znalazła się krótka historia zespołu i teksty wszystkich utworów.
Największe przeboje Marizy, która od wielu lat niezmiennie pozostaje ikoną Fado.
"Midsommar" to nowy horror w reżyserii Ariego Astera. Film z Florence Pugh i Jackiem Reynorem opowiada o parze, która wybiera się do szwedzkiego miasteczka, by wziąć udział w festiwalu odbywającym się raz na 90 lat. Sielanka znika, gdy okazuje się, że wioska przypomina sektę. Za muzykę do "Midsommar" odpowiada brytyjski kompozytor Bobby Krlic (znany też jako The Haxan Cloak). Jego charakterystyczne mroczne i niepokojące instrumentale, dopełnione pięknymi orkiestracjami znakomicie budują atmosferę napięcia. Kompozycje Krlica przeplatają się z zagrożeniami czającymi się w biały dzień na szwedzkiej prowincji. Muzyka, będąca kluczowym elementem niepowtarzalnego klimatu "Midsommar", pozostaje z słuchaczem długo po seansie. Tracklista: 1. Prophesy 2. Gassed 3. Hålsingland 4. The House that Hårga Built 5. Attestupan 6. Ritual In Transfigured Time 7. Murder (Mystery) 8. The Blessing 9. Chorus of Sirens 10. A Language of Sex 11. Hårga, Collapsing 12. Fire Temple
Choć przez ostatnie lata wiele białych plam na biografii Pandolfi- Mealliego szczęśliwie udało się zapełnić, to i tak większa część jego artystycznego życia pozostaje dla badaczy zagadką. Wiemy na pewno, że on został ochrzczony 27 grudnia 1624 roku, zaś na chrzcie przyszły wirtuoz skrzypiec Giovanni Antonio otrzymał imię Domenico i był drugim spośród czworga dzieci Verginii Bartalini i Giovanniego Battisty Pandolfiego. W roku 1628 rodzina Pandolfich wraz z czworgiem dzieci zamieszkała w Montepulciano. Na głównej ulicy, po prawej stronie pod bramą placu (Porta della Cavina), idąc w stronę Szpitala Parafialnego Świętego Krzysztofa. Przyrodni brat Pandolfiego – Giovanni Battista, działał już w tym czasie z dużym powodzeniem jako śpiewak – kastrat na dworze w Krakowie. Matka kompozytora dwukrotnie owdowiała. Śmierć ojczyma Pandolfiego zbiegła się w czasie ze zmianą miejsca pracy jego starszego brata, Giovanniego Battisty i na początku lat trzydziestych siedemnastego stulecia rodzina przeniosła się do Wenecji, gdzie Giovanni Battista otrzymał pracę w Bazylice Świętego Marka. Dzięki niemu został tam zatrudniony również Domenico, który w tym czasie najprawdopodobniej przyjął święcenia kapłańskie, zmienił imię na Giovanni Antonio i dodał drugie nazwisko – Mealli. Dalsze fakty z życia naszego kompozytora pozostają zagadką. Przypuszczalnie w 1652, kiedy to arcyksiążę Ferdynand Karol wraz z poślubioną sobie Anną Medyceuszką podróżował po Italii, skrzypek został pozyskany przez arcyksięcia jego na dwór w Innsbrucku. Tam pozostał do 15 lutego 1660 roku i wtedy ukazały się drukiem dwa zbiory jego sonat skrzypcowych – op. III i IV. Od tego momentu po raz kolejny losy muzyka pozostają nieznane aż do roku 1669, kiedy to wydane zostały w Messynie drukiem jego sonaty na dwoje skrzypiec z basso continuo zwane dziś „Sonatami Messyńskimi”. Jest to ostatni z zachowanych po Pandolfim trzech zbiorów kompozycji. O jego pobycie w Messynie wiemy jeszcze tyle, że Giovanni Antonio Pandolfi (odrzucając drugie nazwisko) obejmuje posadę „di prima riga” – pierwszego skrzypka i pozostaje na niej do 21 grudnia 1675 roku. Tego dnia po mszy Pandolfi pokłócił się ze śpiewakiem Giovannim Marquettą, a powód kłótni pozostaje do dziś nieznany. Muzyków musiało poróżnić jednak coś niezwykle ważnego, gdyż doprowadziła ona do morderstwa - skrzypek zabił śpiewaka w murach katedry. Po tym zdarzeniu w świątyni nie odbywały się msze do czasu rekonsekracji świątyni. Po dokonanym morderstwie Pandolfi uciekł z Messyny udając się statkiem do Francji. Prawdopodobnie przez dwa kolejne lata utrzymywał kontakty artystyczne z Perugią. Co wiemy na pewno to fakt, że od 1 kwietnia 1678 roku podjął pracę na dworze w Madrycie, gdzie pojawia się w dokumentach jako „Juan Antonio Pandolfi, musico de violin. Podczas tego pobytu skrzypek odbywał podróże między innymi do Rzymu. Zmarł prawdopodobnie w Hiszpanii po 1687 roku. Muzycy: Mateusz Małecki: baroque violin Ewa Mrowca: harpsichord Justyna Młynarczyk: viola da gamba (in sonatas 2,4,5,6)
Do zbudowania sławy norweskiego pianisty Torda Gustavsena w dużym stopniu przyczyniły się wydane w ECM albumy oraz intensywne tour koncertowe. Restored, Returned doda mu jeszcze większej popularności. Po trylogii nagranej przez trio Gustavsena - Changing Places, The Ground, Being There – które odkrywają jasno rozgraniczony melodyczny teren, nowy album jest zdecydowanie odmienny od poprzednich. Kompozytor i muzyk wykorzystuje w nim poezję W. H. Audena, którą odkrył któregoś dnia w Oxfordzie: „Znalazłem „Another Time” Audena i natychmiast uderzyło mnie połączenie przejrzystości i tajemniczości” – opowiada. Grupa Gustavsena, której historia ma początki w norweskim festiwalu Vossajazz powiększa się teraz o dwóch norweskich improwizatorów: basistę Matsa Eilertsena (znanego ze współpracy z takimi nazwiskami jak Jacob Young, Thomas Strønen/Bobo Stenson, Trygve Seim/The Source i Wolfert Brederode) oraz saksofonistę Tore’a Brunborg, który wcześniej grywał u boku m. in. Arild Andersen, Jon Balke czy Misha Alperin. Sześć pozycji na płycie (“Lay Your Sleeping Head, My Love” , “Restored, Returned” , “Wrapped In A Yielding Air”, “O Stand, Stand At The Window” i wokalizy w “Left Over Lullaby”) zostało nagranych z udziałem wokalistki Kristin Asbjørnsen, która jest strukturalnym elementem albumu. Owija ona swoim blusowym frazowaniem poezję W. H. Audena. „Czuję, że nowy zespół jest naturalnym przedłużeniem tego, co robiłem w trio. Muzyczna zażyłość – silne skupienie się na szczegółach i niuansach – jest w centrum wszystkiego. Melodyczna emfaza jest tam, pęd do zredukowanego piękna” – mówi Gustavsen. „Więc choć muzyka jest inna przez dodanie do niej nowych kolorów, powiązanie między nowym zespołem a trio pozostaje bardzo mocne” – dodaje. W zespole nowe aspekty wzajemnych możliwości przejawiają się w instrumentalnych kombinacjach układów duetowych, triowych, kwartetowych i kwintetowych. Ukazują one cechy kompozycji Gustavsena – jego przypominające gospel hymny, kołysanki, ballady i pulsujące, niemal minimalistyczne rytmiczne kołysania. Kilka nowych utworów jest opartych na rodzaju muzycznej miniatury. Różnorodność możliwości, jakie daje nowy zespół dla Gustavsena jest ogromnym plusem: „To jedna z najlepszych rzeczy w tej nowej formacji. Grupa jest elastyczna ale zawsze pozostaje grupą” – mówi artysta. Wśród projektów na rok 2010 są m.in. tour koncertowe z kwartetem do Portugalii, z kwintetem do USA a z sekstetem w Norwegii. Patrząc wstecz, od początku kompozytorski warsztat Gustavsena krąży wokół formy piosenki. Wśród wykonawców, którzy wpływają na jego artyzm należy wskazać Bessie Smith i Billie Holiday. Na płycie Restored, Returned wpływy te przejawiają się wykorzystaniem głosu wokalnego w zespole. W tym kontekście także rola saksofonu może być traktowana jako wokalna, ewokatywnie deklarująca melodie z wielką wrażliwością zarówno saksofonisty jak i perkusisty Jarle Vespestada.