Rewelacyjny zespół Ex Cathedra, prowadzony przez Jeffreya Skidmore'a, których wykonanie nieszporów Vivaldiego pozwala spojrzeć na ten utwór w zupełnie nowym świetle. Jest to jedno z tych wykonań, które odkrywają wszystkie walory dzieła, pozwalając dostrzec jego najlepsze strony.
Irek Wojtczak saksofonista/kompozytor, od lat związany ze sceną trójmiejską ma już ugruntowaną renomę na współczesnej polskiej scenie jazzowej, nie pozwalając nikomu na wygodne umieszczenie go i jego muzyki w ciasnej niszy co charakteryzuje jego twórczość.
Vivaldi: Gloria, Magnificat / Seria Red LineAntonio Vivaldi, stał się jednym z najpopularniejszych kompozytorów muzyki poważnej, a jego dzieła weszły na stałe także do kultury masowej. Energetyzujące, piękne, charakterystyczne i pełne emocji dzieła Vivaldiego poruszają nas dziś swoją świeżością i uniwersalną siłą. Nie wszyscy jednak pamiętają, że Vivaldi to nie tylko twórca słynnych koncertów skrzypcowych, takich jak Cztery Pory Roku, ale także katolicki ksiądz, który tworzył również muzykę sakralną.Album zawiera nagrania sakralnych dzieł Rudego Księdza, pozwalając nam poznać także inne płaszczyzny jego fascynującego dorobku muzycznego. Kompozycje słyszymy w wykonaniu wybitnych artystów, dla których muzyka dawna stanowi bardzo ważną sferę artystycznego działania – Van Evera, Argenta, Place, King, a także Taverner Choir i Taverner Players pod batutą Andrew Parrotta.
Brytyjski pianista Danny Driver w powyższym albumie Hyperionu, wykonuje mniej znane utwory fortepianowe Schumanna. Jego wyszukany styl i wielka wyobraźnią tworzą niezwykłą interpretację, która przynosi do zapomnianych utworów Schumanna powiew świeżości, pozwalając odnaleźć drzemiące w nich piękno.
"Inside Voice" to tytuł debiutanckiego albumu Joeya Dosika. Dosik doskonalił swoje umiejętności w ramach rozwijającej się sceny w Los Angeles, w której na nowo odkrywa się klasyczną muzykę popularną. Na tej debiutanckiej płycie pojawia się wielu najbliższych współpracowników Dosika - w tym Moses Sumney, Miguel Atwood-Ferguson, Mocky, Coco O, Theo Katzman i inni - muzyk zapewnia poziom głębi rzadko osiągany podczas debiutu, a rezultatem jest natychmiastowy klasyczny album. Przez cały czas Dosik wykonuje niezwykłą pracę polegającą na uhonorowaniu i ewolucji klasycznych brzmień, pozwalając swojemu niesamowitemu talentowi na pisanie piosenek. Tracklista: 1. Inside Voice 2. Get It Right 3. Stories 4. Take Mine 5. Down The Middle (VHS Interlude) 6. Past The Point 7. Grandma Song 8. Don’t Want It To Be Over (ft. Coco O.) 9. Inside Voice (Reprise) 10. Emergency Landing 11. In Heaven 12. One More Time 13. Game Winner (Stadium Version)
Miklós Perényi gra III Suitę op. 97 Benjamina Brittena i VI Suitę D-dur BWV 1012 Jana Sebastiana Bacha, przerzucając pomost pomiędzy tymi dwiema pozornie niezwiązanymi ze sobą kompozycjami. Britten napisał swoją suitę dla Rostropowicza, inspirując się jego wykonaniem suit Bacha. Rostropowicz określił wszystkie suity wiolonczelowe Brittena mianem arcydzieł, ale szczególnym uczuciem darzył trzecią z nich (powstałą w 1971 r.). Britten w tematach zawarł reminiscencje rosyjskich melodii ludowych, pozwalając im w pełni zabrzmieć dopiero w finale. Po suicie Brittena następuje na krążku ostatnia suita Bacha. Album wieńczy powrót do muzyki węgierskiej, a dokładnie do Sonaty wiolonczelowej Ligetiego z lat 1948-1953. Obecny album jest pierwszym nagranym przez Perényiego krążkiem dla ECM.
Album Willa Oldhama „Songs Of Love And Horror” ukazał się 19 października nakładem Domino Recordings. Will Oldham zazwyczaj komponował swoje piosenki wydając je jako Bonnie „Prince” Billy lub Palace (a dokładniej Palace Brothers, Palace Songs lub Palace Music). Ich tożsamość była trzymana z dala od tożsamości Willa i identyfikował się z tym, czego oczekiwali po tych nazwach słuchacze. Album „Songs Of Love And Horror” wyróżnia się na tym tle. To album, na którym Will Oldham pokazuje się od innej strony jako wokalista. W odróżnieniu od innych projektów, tutaj zaśpiewał i wykonał te piosenki sam, pozwalając delektować się swoim fanom ich surowością i cichym napięciem. Will wnosi do piosenek wszystko, czego nauczył się od swoich współpracowników scenicznych przez lata, pokazując nowe wersje utworów, które zachwycają świeżością.
Album Willa Oldhama „Songs of Love and Horror” ukazał się nakładem Domino Recordings. Will Oldham zazwyczaj komponował swoje piosenki wydając je jako Bonnie „Prince” Billy lub Palace (a dokładniej Palace Brothers, Palace Songs lub Palace Music). Ich tożsamość była trzymana z dala od tożsamości Willa i identyfikował się z tym, czego oczekiwali po tych nazwach słuchacze. Album „Songs of Love And Horror” wyróżnia się na tym tle. To album, na którym Will Oldham pokazuje się od innej strony jako wokalista. W odróżnieniu od innych projektów, tutaj zaśpiewał i wykonał te piosenki sam, pozwalając delektować się swoim fanom ich surowością i cichym napięciem. Will wnosi do piosenek wszystko, czego nauczył się od swoich współpracowników scenicznych przez lata, pokazując nowe wersje utworów, które zachwycają świeżością.
„Next Level 2” to składający się z 16 numerów mocny, rapowy krążek, na którym zwrotki gospodarza dopełniają starannie dobrani goście, co urozmaica album jednocześnie pozwalając utrzymać spójność materiału. Po przesłuchaniu całości każdy słuchacz dojdzie do przekonania, że to najlepszy dotychczasowy materiał B.R.O.