Grażyna Brodzińska - primadonna Operetki Warszawskiej, znakomita wykonawczyni repertuaru operetkowego, operowego i musicalowego. Z ogromną swobodą i właściwym sobie wdziękiem wykonuje znane i lubiane utwory. Swoim śpiewem chce przekonać sceptyków, którzy przepowiadają od dawna upadek gatunku, który uprawia, że wspaniałego repertuaru nie brakuje.
Grupa POWERHOUSE SOUND powstała latem 2005 roku - początkowo jako trio. Ken Vandermark napisał kompozycje dla tego składu w oparciu o linię basu, co sprawia, iż muzyka na dosyć tradycyjną, prawie rockową konstrukcję. Jak sam mówi ?trzy główne idee które wpłynęły na utworzenie tego projektu i stały się inspiracją przy tworzeniu kompozycji : rytmiczne pomysły Jamesa Browna, dubowe ? Lee Perry?ego oraz kolażowość muzyki Public Enemy.? Gdyby porównywać ten album do poprzednich płyt Kena Vandermarka to najbliżej mu do funkowych produkcji spod znaku Spaceways Inc.Na dwóch płytach Ken Vandermark zarejestrował te same kompozycje, ale w odmiennych konfiguracjach osobowych: na pierwszej z nich mamy mutację norweska w której lidera wspierają Nate McBride, Ingebrigt Haker Flaten oraz Nate McBride; druga to skład czysto chicagowski ? tutaj występują Nate McBride oraz podpory post rockowych zespołów Tortoise i Isotope 217 Jeff Parker i John Herndon. Daje to słuchaczom możliwość zobaczenia na ile instrumentarium determinuje, ogranicza twórcę, oraz przekonać się o zupełnie wyjątkowych możliwościach lidera. Ken Vandermark nie jest bowiem wirtuozem tenorowego saksofonu ? nigdy też za takiego się nie uważał. Ma jednak taką masę pomysłów ? kompozytorskich i aranżacyjnych ? którą można by obdzielić pół tuzina kreatywnych twórców. I te dwie płyty są najlepszym świadectwem powyższej tezy. Polecamy. W dniach 7-10 maja 2007 roku kwartet POWERHOUSE SOUND wystąpi na koncertach w Polsce: w Warszawie, Krakowie, Poznaniu i Słupsku.
Debiutancka płyta formacji B-QLL to jednocześnie podsumowanie dotychczasowej ośmioletniej działalności Panów Marcina Niewiadomskiego i Jacka Muszyńskiego. Utwory na płycie zamieszczone zostały chronologicznie, tak więc jest niepowtarzalna okazja przekonać się jak twórczość Zespołu ewoluowała przez te lata.
Shed to niezwykle utalentowany producent nowej elektroniki, publikujący swe dokonania w słynnej wytwórni Monkeytown (m.in Modeart, Modeselektor). “The Final Experiment” to płyta inspirowana dokonaniami Briana Eno, Ryuichi Sakamoto, Carstena Nicolai. Jednak te inspiracje służą artyście jedynie do poszukiwania własnego muzycznego języka. Mogli sie o tym przekonać choćby fani Modeart, którego występy poprzedzał właśnie Shed, w trakcie ich ostatniej trasy.
Zespół Tindersticks wydał nowy studyjny album "No Treasure But Hope" nakładem City Slang. Trzy lata od ostatniego albumu, Stuart Staples zdecydował, że powrót Tindersticks wymaga czegoś wyjątkowego. "Czułem, że potrzebujemy zrobić coś sensownego.". Żaden album Tindersticks nie był oczywiście pozbawiony sensu, ale te intymne, ekspansywne nastrojowe piosenki są głęboko poruszające i pełne piękna. Bogaty w intuicyjne ciepło, bujne melodie i dociekliwy duch, "No Treasure But Hope" to album, który rzuca nowe światło na podstawowe cechy Tindersticks, skąpany w blasku zespołu, który chce przekonać się o tym, co potrafi. W przypadku Staplesa jedna zasada okazała się owocna: należy unikać znanych ścieżek. "Ostatnie dwa albumy były stopniowo budowane do tego stopnia, aż zostały ukończone do momentu wspólnego grania i nagrywania w naszym studiu. Kiedy zastanawialiśmy się jak prezentować te piosenki na żywo, przydarzały im się różne rzeczy.
Jeśli Lucio Battisti był odpowiedzią Włochów na francuskiego Serge'a Gainsbourga, to „Amore E Non Amore” jest jego własnym albumem koncepcyjnym „Histoire De Melody Nelson”, który jest powszechnie uznawany za twórcze osiągnięcie artystyczne (jeśli jest daleko od najbardziej popularnego albumu) jego kariery. Oba albumy zostały wydane w 1971 roku. Dla Battistiego koncepcja pochodzi z tego tytułu: istnieje trudna strona albumu, która zawiera utwory o obsesji i cudzołóstwie, oraz miłosną stronę o rozmarzonym uczuciu.. Na albumie Battisti współpracował z autorem tekstów Giulio „Mogol” Rapetti, z którym ściśle współpracował od 1965 roku, ciesząc się ogromnymi hitami z „29 Settembre” i „Sognando La California”, włoską wersją „California Dreamin”. To właśnie Mogol przekonał Battistiego do wykonania własnych piosenek i pomysłu na tę płytę. Mogol dostarczył inspiracji i tytułów piosenek. W niezwykle rzadkim wywiadzie w języku angielskim towarzyszącym tej wystawnej reedycji Mogol mówi o koncepcji albumu: „Zrozumiałem, że Lucio był świetnym muzykiem, wielkim kompozytorem” - mówi - „Moim zdaniem czułem się źle, że był ograniczony wyłącznie do gatunku pop. Chciałem, żeby został muzykiem; Naprawdę miałem nadzieję, powiedziałem mu, że stanie się dyrygentem orkiestry, gwiazdą, która będzie tworzyć własne piosenki, więc starałem się go przekonać do tworzenia piosenek bez tekstu ”. „Amore E Non Amore” miał być przełomowym momentem dla Battistiego. Jego wytwórnia uważała to za zbyt eksperymentalne i zaawansowane dla włoskiej publiczności i odmówiła wydania. Byli w błędzie: zamiast tego ustawili Battistiego na wyzwalającym biegu wolności artystycznej i powszechnym sukcesie, a także obdarzyli świat jednym z największych muzycznych eksportów Włoch. Tracklista: 1. Dio Mio No 2. Seduto Sotto Un Platano Con Una Margherita In Bocca Guardando Il Fiume Nero Macchiato Dalla Schiuma Bianca Dei Detersivi 3. Una 4. 7 Agosto Di Pomeriggio. Fra Le Lamiere Roventi Di Un Cimitero Di Automobili Solo Io, Silenzioso Eppure Straordinariamente Vivo 5. Se La Mia Pelle Vuoi 6. Davanti Ad Un Distributore Automatico Di Fiori Dell'Aereoporto Di Bruxelles Anch'io Chiuso In Una Bolla Di Vetro 7. Supermarket 8. Una Poltrona, Un Bicchiere Di Cognac, Un Televisore. 35 Morti Ai Confini Di Israele E Giordania
Gary Clark Jr. to amerykański gitarzysta z Teksasu, laureat Grammy, a także niezwykle utalentowany aktor. Posiada niezwykłą umiejętność łączenia bluesa, soul, rocka, hard rocka i psychodelicznego rocka o czym możemy przekonać się na jego najnowszym albumie „Live”.
Mistrzowie pop punka, pochodząca z Kalifornii grupa blink-182, otwiera nowy rozdział w swojej karierze i składa hołd miejscu swego narodzenia. "California" to siódma studyjna płyta kapeli z Sand Diego, która sprzedała ponad 35 mln płyt na całym świecie. I jednocześnie pierwsza, na której wokalistą i gitarzystą jest Matt Skiba z Alkaline Trio, który w 2015 roku zastąpił poprzedniego frontmana i współzałożyciela formacji, Toma DeLonge'a.W nowym składzie blink-182 nic nie stracił na jakości. Zespół wciąż imponuje wspaniałymi melodiami, poczuciem humoru oraz wielką energią płynącą z piosenek. Można było się o tym przekonać, słuchając udostępnionych do promocji piosenek "Bored To Death", 14-sekundowym "Built This Pool" oraz "Rabbit Hole". Album wyprodukował John Feldmann (m.in. Papa Roach, Good Charlotte).
Znakomita muzyka do kolejnej części filmowych przygód Harry’ego Pottera - Harry Potter i Książę Półkrwi. Angielski kompozytor Nicholas Hooper ponownie sięga po słynny, rozpoznawalny na całym świecie muzyczny temat Johna Williamsa. I po raz drugi na jego podstawie tworzy zupełnie nową ścieżkę dźwiękową. O tym, że jest ekscytująca i pełna magii można przekonać się już teraz, słuchając tego właśnie albumu! Muzykę wykonuje słynna Chaber Orchestra of London oraz chór School Choir of Queen’s Collage Oxford pod dyrekcją samego Nicholasa Hoopera i Alastaira Kinga.
Zespół Tindersticks wydał nowy studyjny album "No Treasure But Hope" nakładem City Slang. Trzy lata od ostatniego albumu, Stuart Staples zdecydował, że powrót Tindersticks wymaga czegoś wyjątkowego. "Czułem, że potrzebujemy zrobić coś sensownego.". Żaden album Tindersticks nie był oczywiście pozbawiony sensu, ale te intymne, ekspansywne nastrojowe piosenki są głęboko poruszające i pełne piękna. Bogaty w intuicyjne ciepło, bujne melodie i dociekliwy duch, "No Treasure But Hope" to album, który rzuca nowe światło na podstawowe cechy Tindersticks, skąpany w blasku zespołu, który chce przekonać się o tym, co potrafi. W przypadku Staplesa jedna zasada okazała się owocna: należy unikać znanych ścieżek. "Ostatnie dwa albumy były stopniowo budowane do tego stopnia, aż zostały ukończone do momentu wspólnego grania i nagrywania w naszym studiu. Kiedy zastanawialiśmy się jak prezentować te piosenki na żywo, przydarzały im się różne rzeczy.