Oddychanie to jedna z trzech funkcji niezbędnych do życia. Całkowicie naturalna i nieodzowna, podobnie jak potrzeba swobodnej wypowiedzi poprzez improwizację. Nic bowiem nie zastąpi spontaniczności reakcji i możliwości poznania drugiego człowieka, z którą mamy do czynienia i którego jesteśmy świadkami podczas słuchania, bądź tworzenia muzyki jazzowej.
"Eric Dolphy In Europe 1961 - 1964" to bardzo ważny dokument, nie tylko dla fanów tego znakomitego muzyka, ale muzyki jazzowej w ogóle. Wszystkie zaprezentowane tutaj materiały mają nieskazitelny jak na tamte lata obraz i dźwięk. Pierwsze kadry zostały skręcone podczas koncertu telewizyjnego kwintetu Erica Dolphy z Berlina w 1961 roku, gdzie przebywał jako członek kwartetu Johna Coltrane'a z regularnymi koncertami (z których jeden, skręcony w Berlinie stał się potem bardzo znany). Kiedy planowano pierwszy koncert, kwintet Dolphy'ego miał być największą atrakcją, aczkolwiek organizatorzy, obawiając się reakcji publiczności nieprzygotowanej na awangardową muzykę zaczęli program od kilku tradycyjnych utworów z udziałem angielskich jazzmanów - Humprey'a Littletona oraz piosenkarza Biblie Poole'a. Udział Dolphy'ego został ograniczony do relatywnie krótkiego setu pod koniec programu.
Duet z Nottingham przedstawia EP-kę, na której znalazło się pięć utworów. EP-ka nosi tytuł "T.C.R." i ukazuje się nakładem wytwórni Rough Trade. Jak wyjaśnia frontman Jason Williamson: "pomysł na teledysk T.C.R polegał na tym by pokazać i użyć zabawkowe wyścigówki z lat osiemdziesiątych w ich naturalnym środowisku, którym zazwyczaj - dla większości dzieciaków - była podłoga w dużym pokoju. To było raczej słabe urządzenie i pomyślałem, że idealnie pasuje to do tamtych czasów. Narracja, czyli partia wokalna w piosence mówi o ludzkiej reakcji na emocjonalną rutynę, od której bohater ucieka nocą do pubu, tylko po to, by zdać sobie sprawę, że to także jest ograniczone doświadczenie, a wszystkie inne opcje są niekończącym się kręgiem powtarzanych nieustannie doświadczeń, które stara się kontrolować."
Chciałbym móc powiedzieć, że tą płytą zamykam pewien rozdział, ale wiem, że ten rozdział wolałby, żebym to ja się zamknął. Oto skromny wybór napisanych niedawno, mało tanecznych piosenek. Nagraliśmy je "na setkę", bo każda z nich miała w radio właśnie taką premierę - nie słyszałem Waszej reakcji, ale wiedziałem, że nie jestem sam i że nie śpiewam w próżnię. Ostatnio, tak jak wielu z Was czuję, że gadam do ściany. Chyba właśnie o tym jest ta płyta - pamiątka z czasów, które będę chciał zapomnieć.