Tracklista: 1. Cristina 2. In Your Fur 3. Steam Train Girl 4. 23 Floors Up 5. Monday Morning 6. Skeleton Dance 7. Mainline 8. Lady Low 9. Redhead Saturday [Explicit] 10. Travel Song
„Rick and Morty” to jeden z najchętniej oglądanych seriali ostatnich lat. Początkowo miał zostać parodią „Powrotu do przyszłości”, ale po sukcesie pierwszego odcinka zdecydowano o kontynuacji pomysłu i nakręceniu serialu, którego już trzeci sezon przyciąga milionową widownię za oceanem. Soundtrack zawiera 26 kompozycji - 18 napisanych specjalnie na potrzeby serialu przez Ryana Eldera, jak również utwory Mazzy Star, Blonde Redhead, Chaos Chaos oraz dwa premierowe kawałki Chada VanGaalena oraz Clipping zainspirowane serialem. Tracklista: 1. Rick and Morty Theme 2. Jerry's Rick 3. The Small Intestine Song 4. The Flu Hatin' Rap 5. African Dream Pop 6. Look On Down From the Bridge - Mazzy Star 7. The Rick Dance 8. Goodbye Moonmen 9. Summer and Tinkles 10. Do You Feel It – Chaos Chaos 11. Unity Says Goodbye 12. Get Schwifty (C-131) 13. Raised Up (C-131) 14. Stab Him in the Throat – clipping. 15. Help Me I'm Gonna Die 16. Let Me Out 17. Memories – Chaos Chaos 18. Stuttering Light – Chad VanGaalen 19. Alien Jazz Rap 20. For the Damaged Coda – Blonde Redhead 21. Fathers and Daughters 22. Seal My Fate - Belly 23. Terryfold – Chaos Chaos 24. Tales from the Citadel 26. Rick and Morty Score Medley 27. Human Music
To już trzeci album nowojorskiej grupy w barwach 4AD. Kontrakt zawarty przed sześciu laty z londyńską wytwórnią zaowocował przełomem w jej karierze. „Penny Sparkle” to kolejna odsłona doskonałej passy Blonde Redhead.Jakby liczyć od początku, „Penny Sparkle” jest już ósmym albumem w karierze nowojorczyków, na których jako pierwszy zwrócił uwagę perkusista Sonic Youth, Pete Shelley i – nie da się ukryć – pieczołowicie pilnował, aby nigdy nie oderwali się od swych avant-rockowych korzeni. Wokalistka, Japonka Kazu Makino oraz jej partnerzy, bliźniacy Simone i Amedeo Pace, dla odmiany z pochodzenia Włosi, odkryli jednak z czasem, że ich prawdziwym powołaniem jest atmosferyczny dreampop – rzeczywiście, trochę w duchu klasycznych nagrań firmowanych przez 4AD. Trzy lata temu, gdy nakładem 4AD ukazał się drugi album „23”, wydawać się mogło, że Blonde Redhead – pod czujnym okiem shoegazingowego guru Alana Mouldera (The Jesus And Mary Chain, My Bloody Valentine, Swervedriver) - osiągnęli dokładnie to, o czym marzyli: delikatny i ulotny jak senne marzenie pop, w którym idealnie współgrały eteryczny głos Makino, klimatyczne gitary i elektroniczna pejzażystość. Mogło się wtedy wydawać, że następny album będzie kontynuacją „23”, ale – tak się nie stało. Zachowując Mouldera jako miksera, zespół zatrudnił jako producentów Vana Riversa i The Subliminal Kida, którzy związani są projektem Fever Ray byłej wokalistki The Knife, Karin Dreijer i znani są z przywiązania do cięższych, bardziej chłodnych elektronicznych brzmień i beatów. To było dość ryzykowne posunięcie ze strony Blonde Redhead, ale zakończyło się pełnym sukcesem. Głos Makino w całkiem nowej, minimalistycznej oprawie dźwiękowej zabrzmiał znakomicie: zderzony z zimną, „techniczną” elektroniką objawił silniej niż dotąd swój romantyczny rys i przydał nowym piosenkom zespołu aury intymności i tajemniczości, jaka kojarzy się momentami wprost z niektórymi nagraniami z katalogu This Mortal Coil. Przy okazji omawiania „23” pisaliśmy, że „Blonde Redhead odbyli długą stylistyczną podróż, która zdecydowała o ich przemianie w jeden z najbardziej oryginalnych i najsilniej oddziaływających na emocje słuchacza zespołów na współczesnej scenie rockowej”. „Penny Sparkle” pokazuje, że na szczęście ta podróż nie dobiegła jeszcze końca.
W dziewięciu zwięzłych, w większości instrumentalnych popowych utworach, producent / instrumentalista Ian Chang przywołuje osobisty kosmos, wypełniający jego debiutancki album “属 Belonging”, który ukazał nakładem City Slang. Na „属 Belonging” jego muzyka łączy powagę ze zwodniczą prostotą. Melodie na tym albumie są intymne, rytmy wyróżniające się, a brzmienie innowacyjne. Czerpiąc z tradycji Bjork, Burial i Flying Lotus, Chang tchnie w elektronikę nowy rodzaj ludzkiej wrażliwości. Kiedy Chang opisuje swój proces twórczy, ciągle pojawia się wyrażenie „trzecia kultura”. Chang urodził się w Hong Kongu w 1988 roku, później prowadząc koczowniczy tryb życia. Przez 10 lat stacjonował w Nowym Jorku, gdzie zebrał imponującą bazę współpracowników takich jak: Moses Sumney, Joan As Policewoman i Matthew Dear, występując na arenie międzynarodowej i nagrywając jako członek Son Lux i Landlady. Teraz przeniósł się do Dallas w Teksasie, gdzie Chang odkrył pewność siebie, która może pochodzić tylko z nowo odkrytej izolacji. Pomiędzy trasami koncertowymi poświęcił się rozwijaniu swojego międzynarodowego języka muzycznego, co było możliwe dzięki domowemu studiu i rozwijającym się relacjom. Magia Changa zaczyna się od jego metody: od improwizacji opartej na próbkach perkusji, zmierzającą w stronę wrodzonej logiki muzycznej rozmowy, pozwalając na ujawnienie się jego formom kompozytorskim. Jeśli chodzi o wkład wokalny - w osobach: Kazu (Blonde Redhead), Kiah Victoria i Hanna Benn - nie był planowany na początku projektu. Zrodził się z przyjaźni i ciągłej gotowości do eksperymentów Changa. Podczas gdy na swoim EP „Spiritual Leader” (2017) Chang ograniczył się do rejestrowania niezredagowanych występów bez dogrywania, na tym wydawnictwie perkusista rozszerza swoje zainteresowania, zagłębiając się w warstwową, symfoniczną podświadomość. W rezultacie, widoczny jest ogromny wzrost umiejętności Changa jako producenta. Odzwierciedlając oddolną konstrukcję tego albumu, jego muzyka przekazuje intuicyjne poczucie całości, niosąc eksperymentalny etos bez udawania. Powstały album rozwija się niczym eksploracja spowiedzi, komplikując granice między rytmem a melodią, nowoczesnością i przeszłoscią, entuzjazmem i medytacją. „属 Belonging” daje poczucie, że nic nie jest jeszcze zaplanowane, wszystko wpasowuje się w swoje miejsce, pozwalając nam ponownie przemyśleć, czego naprawdę potrzebujemy, aby „należeć”. „属 Belonging’ wprowadza muzyczną sprzeczność: kompletną, ale wciąż ewoluującą, sąsiedzką, ale globalną, precyzyjną, ale instynktowną, znaną, ale innowacyjną. Debiut Iana Changa zarówno spełnia, jak i rzuca wyzwanie współczesnym oczekiwaniom chwytliwej elektroniki. Ian Chang o utworze „Audacious feat. Kazu”: „To był jeden z pierwszych utworów, który powstał, gdy nie miałem jeszcze żadnego pojęcia jak będzie brzmiał album. Byłem sfrustrowany starając się uszczegółowić harmonię dla zupełnie innego pomysłu, gdy nagle ten krystalicznie czysty arpeggiator rozwiał tę mgłę. Reszta instrumentów dookoła pojawiła się bardzo szybko, ale nie czułem, że to jest już skończone. Czułem jakby to była scena, ale bez głównego bohatera. I wtedy zrozumiałem, że to będzie idealne dla Kazu. Jest coś w tej melodii i sposobie prezentacji, które paradoksalnie są melancholijne i zabawne, poważne i nonszalanckie. Wtedy spotkaliśmy się i zaczęliśmy pracować nad jej solowym albumem „Adult Baby”. Wcześniej byłem fanem Blonde Redhead, więc byłem podekscytowany, gdy zgodziła się wziąć udział w tej piosence”. Kazu dodaje: „Ta piosenka była zainspirowana wieczorem, gdy razem graliśmy w Le Poisson Rouge w Nowym Jorku (Blonde Redhead i Rafika Bhatia). Ian zagrał na mojej płycie, a ja rozglądałam się za kontraktem płytowym. Grał wtedy z triem Rafiqa Bhatii i zrobili na mnie wrażenie, jak są odważni. Zespół grający ryzykownie, ale równocześnie tak czysto… Pamiętam, że po koncercie było chłodno, a ja pożyczyłam mu moją bluzę... I nadal nie byłam świadoma, że możemy zrobić dużo więcej muzyki razem, ale czułam się dumna, że stoimy na jednej scenie. Ta piosenka wywodzi się z wrażenia, które zrobił na mnie tamtej nocy”. Po utworach „Audacious” i „舞狮 Lion Dance”, Chang podzielił się „Comfort Me”, nagranym we współpracy z wokalistką Kiah Victorią. W utworze zagrał także Jackson Hill na basie, z którym Chang współpracował przy projekcie Rafika Bhatii I Son Lux. Jest też były współlokator Changa, Kendrick Lo, który jest odpowiedzialny za senną grę na gitarze. „Dwa lata temu opuściłem swój twórczy teren, Brooklyn, aby zamieszkać w Dallas, mieście, w którym nie znałem prawie nikogo. Dla mnie ta piosenka stanowi zmianę w kierunku kultywowania bardziej odosobnionego istnienia i twórczych praktyk. Oczywiście ironiczną rzeczą jest to, że ta piosenka jest owocem największej współpracy. Kiah Victoria i ja byliśmy znajomymi przez dekadę, ale nigdy tak naprawdę nie nawiązaliśmy współpracy, dopóki nie skontaktowała się ze mną, aby zrobić remiks do „Valet” z jej niesamowitego albumu „Memo”. Słuchałem wtedy jej muzyki wiele razy, więc remiksowanie jej było bardzo inspirującym procesem. Musiało mi to utkwić głeboko w głowie, ponieważ wkrótce zacząłem pracować nad „Comfort Me”, a kiedy skończyłem grać na instrumentach, zdałem sobie sprawę, że głos Kiah byłby tu niesamowity”. „Zoetrope” przynosi zgrzytające rytmy Changa połączone z sugestywnymi wizualizacjami Luigiego Honorata. Wykorzystując formy wizualne zaprogramowane tak, aby były uruchamiane przez oryginalne ścieżki piosenki, wideo ujawnia nawiedzającą obecność sztucznej inteligencji, która migocze z niezliczoną ilością warstw w złożonej pracy produkcyjnej Changa. Honorat wyjaśnia: Kiedy pierwszy raz słuchałem całego albumu, „Zoetrope” urzekło mnie szczególnie i wiedziałem, że właśnie do tego chciałbym nakręcić ten teledysk. Tekstury piosenki są tak bogate, że przyszło mi do głowy wiele pomysłów na formy i ruch. Próbowałem łączyć pomysły, które pojawiły się instynktownie podczas słuchania, z koncepcjami opartymi bezpośrednio na prawdziwym zoetrope (urządzenie wykorzystujące efekt stroboskopowy, opatentowane w 1834 roku przez Williama George'a Hornera). I dodaje: „Chodziło o to, aby mieć formę, która buduje się w taki sam sposób, w jaki rozwija się obraz zoetropa, gdy maszyna przyspiesza.” Tarcklista: 1. 舞狮 Lion Dance 2. Comfort Me (Feat. Kiah Victoria) 3. Teem 4. Swarm 5. Audacious (Feat. Kazu) 6. Food Court 7. 雀舌 Bird's Tongue (Feat. Hanna Benn) 8. Zoetrope 9. 醉罗汉 Drunken Fist
Najnowszy album Asobi Seksu, jednego z najsłynniejszych indie zespołów ostatnich lat, autorów słynnego Citron. Zespół stawiany obecn ie na równi z takimi tuzami jak Blonde Redhead, Stereolab, Cocteau Twins czy My Bloody Valentine. Charyzmatyczny, niepowtarzalny wok al skośnookiej Yuki Chikudate i kapitalne melodie!!
Tracklista: 1. Come Alive 2. Good To Look Back 3. Satisfied 4. Boulders 5. I’m Back 6. Glow 7. Over Again 8. Jonny Redhead 9. Souls 10. Running Red Lights
Solowy debiut Kazu Makino, zjawiskowej wokalistki cenionej formacji Blonde Redhead. Utrzymane nieco w klimacie dokonań Bjork z epoki „Vespertine” elektroniczne utwory zostały nagrane z udziałem m.in słynnego kompozytora i muzyka Ryuichi Sakamoto. Intymny głos Kazu przywodzi na myśl najdelikatniejsze utwory w dorobku jej macierzystej grupy. Dla fanów Blonde Redhead pozycja obowiązkowa.
Esencja nowojorskiej sceny muzycznej na jednym CD. Kompilacja zbiera najważniejsze zjawiska, nazwy i nazwiska z tego tętniącego muzyką miasta. Nowy Jork to od lat miejsce na muzycznej mapie świata szczególnie. Artystyczna tradycja tego miasta, kulturowy tygiel i twórczy zamęt towarzyszą temu miejscu od zawsze. „NEW YORK CITY COMPILATION” zbiera w sobie największe indywidualności. Wystarczy wymienić reprezentantów piosenki autorskiej jak choćby zjawiskowego ANTONY’EGO i RUFUSA WAINWRIGHTA, ale też słynnych rockowych melancholików INTERPOL i THE NATIONAL. Z kolei psychodeliczny pop, etno i elementy muzyki tanecznej reprezentują dwa fantastyczne nowojorskie zespoły VAMPIRE WEEKEND i YEASAYER. Wielcy TV ON THE RADIO prezentują swój sztandarowy hit „Staring At The Sun”, a popularni MGMT swój przebój „Brian Eno”. Nie brakuje tutaj też klasycznych, i co warte podkreślenia cały czas atrakcyjnych artystycznie wykonawców, czyli legendarnych SONIC YOUTH czy ich spadkobierców BLONDE REDHEAD. Ten niezwykle atrakcyjny zestaw kończy James Murphy i jego LCD SOUNDSYSTEM kawałkiem „New York, I Love You But You’re Bringing Me Down”. Podsumowując „NEW YORK CITY COMPILATION” przedstawia zestaw artystów jakiego jeszcze nie było.Lista utworów:1. Interpol "NYC"2. TV on The Radio "Staring At The Sun"3. MGMT "Brian Eno"4. Vampire Weekend "Horchata"5. Gang Gang Dance "House Jam"6. Yeasayer "Ambling Alp"7. Battles "Atlas"8. The National "Mistaken For Strangers"9. Paramount Styles "Come To New York"10. Rufus Wainwright "Going To A Town"11. Blonde Redhead "23"12. Takka Takka "Silence"13. Sonic Yotuh "Sunday"14. Antony And The Johnsons "You Are My Sister"15. LCD Soundsystem "New York, I Love You But You're Bringing Me Down"
Nowojorska formacja Blonde Redhead i ich nastrojowy nowy album "Misery Is A Butterfly" wydają się nawiązywać wprost do złotych czasów wytwórni 4AD, których pożegnaniem - w przeddzień inwazji Throwing Muses i Pixies z Bostonu w połowie lat 80. - był projekt "Filligree And Shadow" This Mortail Coil. Ale Blonde Redhead to nie debiutanci. Zespół ten powstał 10 lat temu, gdy w jednej z niezliczonych w Nowym Jorku włoskich restauracyjek spotkali się studiujący w tym mieście Kazu Makino i Maki Takahashi z Japonii oraz włoscy bracia bliźniacy Simone i Amedeo Pace. Do tego stopnia ich muzyka zdawała się być wtedy inspirowana płytami Sonic Youth, że roztoczył nad nimi opiekę sam perkusista tego zespołu Steve Shelley (dwa pierwsze albumy BR wydał nakładem swej prywatnej firmy Smells Like). Po odejściu Takahashi Blonde Redhead postanowili występować dalej w trójkę i tak już pozostało. Piąty album "Melody Of Certain Damaged Lemons" (2000), wyprodukowany przez Guya Picciotto z Fugazi, oznaczał radykalne zerwanie tria z przeszłością. "Misery Is A Butterfly" to bez wątpienia najbardziej nastrojowa, najsilniej nasycona melancholią i nostalgią propozycja zespołu, a jednocześnie - najstaranniej i najbardziej finezyjnie wyprodukowana. Nie sposób tu nie dostrzec owej obsesyjnej dbałości o najdrobniejsze detale, jaka cechuje szefa 4AD, Ivo Watts-Russella. Od pierwszego utworu, zatytułowanego "Elephant Woman", znajdujemy się w spowitym lekkim mrokiem, trochę baśniowym i romantycznym świecie, a kruchy głos Kazu Makino - która w Blonde Redhead dzieli miejsce przy mikrofonie z Simonem Pace - wywołuje lekkie skojarzenia ze śpiewem Catherine Deneuve w "Parasolkach z Cherbourga". O charakterze całej płyty decydują właśnie takie jak "Elephant Woman" utwory, by wymienić tylko "Melody", "Doll Is Mine", "Magic Mountain" i poruszający miłosny duet Makino i Simone’a w "Pink Love". Odległym echem dawniejszych, bardziej hałaśliwych czasów są natomiast "Falling Man" i "Maddening Cloud". Mówiąc krótko - album dla wszystkich, starych i młodych, amatorów klimatów utożsamianych z 4AD, ale też z eteryczną muzyką Breathless, Helium czy Goldfrapp.
„Ghostory“ – najnowszy album School of Seven Bells – to utrzymany w indie-rockowej i dream-popowej konwencji koncept-album, którego główną bohaterką jest młoda dziewczyna Lafaye oraz wypełniające jej życie duchy. SCHOOL OF SEVEN BELLS to obecnie duet charyzmatycznej, uroczej wokalistki Alejandry Deheza i znanego z THE SECRET MACHINES Benjamina Curtisa. Muzycznie album „Ghostory” jest jednym z najgoręcej komentowanych wydawnictw na scenie independent. Płyta przypadnie do gustu fanom BAT FOR LASHES, BLONDE REDHEAD, COCOROSIE, STEREOLAB, ale też synth popu z lat 80-tych. „Ghostory” zyskał fantastyczne recenzje po obu stronach Atlantyku, a grupa jest jedną z najbardziej gorących nazw w tym roku, zarówno jeśli chodzi o koncerty, festiwale, jak i popularność w independent charts.