Płyta Cd zawiera 11 utworów nowej śląskiej grupy rockowej Kaduceus grającej rocka progresywnego. Wśród utworów m/in; W cieniu, Humanisci, Inwazja, Wampir Marian i inne
Przedstawiciele ciężkiej muzyki w postaci rocka Ferndal. Prezentuje płytę zatytułowaną „Singularitaten” nagraną w 2018 roku, krążek zawiera dziewięć utworów, które otacza dynamiczna i mocna aura. Płyta to nic innego jak bomba atomowa, która wybucha niezrównanymi pokładami rockowej energii w postaci dźwięków, dając słuchaczowi niebywałe przeżycia muzyczne. Tracklista: 1. Intro, Op. 2.1 2. Weltenbrände, Op. 2.2 3. Bringer Der Leere, Op. 2.3 4. Im Sternenlicht, Op. 2.4 5. Klavierquintett In E-Moll - Mother North, Op. 2.5 6. Die Verlorenen, Op. 2.6 7. Siebter Gesang, Op. 2.7 8. Serenade (Instrumental), Op. 2.8 9. Distanz, Op. 2.9
Przedstawiciele ciężkiego rockowego brzmienia Ad Patres. Prezentują płytę zatytułowaną „A Brief Introduction To Human Experiments” nagraną w 2018 roku, krążek zawiera dziesięć utworów, które otacza dynamiczna i mocna aura. Płyta to nic innego jak bomba atomowa, która wybucha niezrównanymi pokładami rockowej energii w postaci dźwięków, dając słuchaczowi niebywałe przeżycia muzyczne. Tracklista: 1. Shock Therapy 2. Mechanical Enlightenment 3. The Disappearance Of I 4. Led By Flesh 5. Symbiosick 6. Sermon 7. Verses Void 8. Spellbound 9. Enclosing Terror 10. The Floating Point
Przedstawiciele ciężkiego rockowego brzmienia Brothers In Arms. Prezentują płytę zatytułowaną „Brothers In Arms” nagraną w 2018 roku, krążek zawiera sześć utworów, które otacza dynamiczna i mocna aura. Płyta to nic innego jak bomba atomowa, która wybucha niezrównanymi pokładami rockowej energii w postaci dźwięków, dając słuchaczowi niebywałe przeżycia muzyczne. Tracklista: 1. 161 2. One With The Violence 3. Predators 4. Weapon Of Choice 5. R.E.S.P.E.C.T. 6. Bound To The Hard Core
Muzyka na krążku "In Remembrence of the Human Race" to w większości bezceremonialna, soczysta ekspresja. Lider brzmieniem swojego saksofonu przypomina brotzmannowską szkołę i skupia się na rozrywaniu tonów i wydobyciu ostrych przydźwięków. Jego partie emanują tą samą siłą i agresją, tworząc chropowatą fakturę, którą doskonale kontrapunktuje dość miękki styl Bauera. Melodyczna natura Niemca wprowadza spokój i porządek, a rozkołysany sound - rytmiczny element, idealnie korespondujący ze sposobem gry Sandersa. Bębniarz ten gra bowiem gęsto, zupełnie pozagatunkowo, acz w bardzo uporządkowany sposób. Momentami szukałoby się dla niego szufladki bardziej rockowej, ale częste przesunięcia akcentów oraz bardzo frywolne podziały rytmiczne natychmiast go z niej wyciągają. Gdzieś pomiędzy nimi wszystkimi znajduje swoje miejsce Jacquemyn. Kontrabasista słuchający i otwarty, chętnie nawiązujący dialogi raz z Wandersem, raz z Bauererem, najchętniej jednak buduje pulsację, która napędza tę dwójkę.
"Folk No More" trzecia płyta w dorobku szczecińskiej formacji Emerald zatytułowana jest dość przewrotnie, ale nie jest to tylko "perskie oko" puszczone do słuchacza. Na tej płycie, Emerald wchodzi bowiem w rejony bardzo rzadko eksploatowane do tej pory przez polskich wykonawców. Połączenie irlandzkiego folka z punkową energią i szantującymi harmoniami dało efekt, na który warto było czekać kilka lat, a dokładnie aż siedem, bo tyle upłynęło od wydania płyty "Rockin’ the Irish Pub". Zespół w zasadzie nigdy nie grał w sposób tradycyjny, jak czynią to tysiące innych kapel na całym świecie, co zaowocowało w przypadku Emerald smakowitą mieszanką rockowej wściekłości i radosnego, pubowego folka. Tym razem górę wzięły rockowe korzenie lidera kapeli i powstał materiał, z jakim Emerald śmiało mógłby wystąpić u boku the Pogues czy Dropkick Murphys. Ciekawe i odważne aranżacje tradycyjnych celtyckich tematów nie pozostawiają tu żadnej wątpliwości, że muzycy dobrze znają swoje rzemiosło ale potrafią też utrzymać dystans do muzycznej tradycji. Bardzo mocne, gitarowe numery, oparte na solidnej sekcji rytmicznej udowadniają, że mamy tu do czynienia z facetami od Molly Maguires…takimi, co to i przylać potrafią i na tacę dadzą kiedy trzeba. Płyta jest bardzo równa i w zasadzie kapela strzela tu cały czas samymi przebojami, które zostały już wcześniej odpowiednio ograne na koncertach. Jednak szczególnie warto posłuchać dwóch ballad, bo nie od dzisiaj wiadomo, że jak Emerald gra już wolny numer to musi to być killer i tak to się ma zarówno w przypadku pięknej, niemal krakowskiej, piwnicznej wersji "Aniołów", jak i "Limerick" , utworu, który dzięki hip-hopowej produkcji wprowadził zespół w mroczną strefę trip-folka. I wreszcie teksty, Lechoecho kolejny raz udowodnił, że należy do ścisłej czołówki fokowych poetów, opisuje nocne życie miasta z pozycji romantycznego łazika-zabijaki, a jego bohaterowie, czego możemy być pewni, na pewno istnieli w rzeczywistości. Taki Jarmush i MacGowan w jednym. Szczecińska grupa folkrockowa Emerald powstała w roku1991. W ciągu wielu lat swej kariery EMERALD przeszedł fazę szant i rockowej psychodelii, by na dobre zakotwiczyć w mieszance rocka i tradycyjnej, celtyckiej muzyki ludowej. Ich repertuar, jak wielki kocioł, zaspokaja gusta najróżniejszej publiczności. Mimo, że z żeglarstwem "znają się tylko z widzenia", często grywają, może nawet z przekory, swoje "zakręcone" wersje standardów żeglarskich odśpiewywanych zawsze chóralnie z publicznością. Głównymi atutami grupy są ; duża dawka rocka oraz perfekcyjne partie akordeonu i skrzypiec. Fani EMERALD mówią ; " jeśli słyszałeś już podobny zespół - mógł to być tylko jeden - The Pogues, a oni ostatnio mało koncertują...". Obecnie, na polskim rynku muzycznym EMERALD raczej nie ma sobie równych wśród tego typu koncertowych grup. Jak dotąd, EMERALD zagrał ponad 400 koncertów oraz nagrał o własnych siłach dwie kasety, a w 1998 roku CD pt. "Rockin’ the Irish Pub". Wiosną 2003 nagrali EP-kę, gdzie znalazły się m. innymi ich wersja żeglarskiego megahitu "Hiszpańskie Dziewczyny" zagranego, a jakże, w stylu ska oraz kolejne opracowanie "Whiskey in the Jar".
Siódma płyta w dyskografii słynnej rockowej kapeli Chevelle.
Norweska ikona Black metalu powraca po pięciu latach przerwy! Satyr i Frost jak zwykle nie zawiedli. "Satyricon" to materiał dla tych, którzy wymagają od zespołu, aby się rozwijał, brzmiał naturalnie, a jednocześnie nie zapominał o swoich korzeniach. "Przykro mi, że tak długo musieliście czekać, ale potrzebowaliśmy wiele czasu, aby przygotować taki materiał" – kaja się Satyr. Za brzmienie i wszystkie aranże odpowiada oczywiście lider Satyricon. Całość nagrano w Norwegii, a miksów w USA dokonał laureat Grammy Adam Kasper (m.in. Foo Fighters, Soundgarden, Queens Of The Stone Age, Pealr Jam). Gościem na "Satyricon" jest rodak Satyra i Frosta, Sivert Høyem, na co dzień wokalista bardzo ciekawej norweskiej rockowej formacji Madrugada.Muzyka na Satyricon jest… Zresztą, niech opowie sam Satyr: "Tytuł »Satyricon« był dla nas najbardziej oczywistym wyborem. Bo też nigdy wcześniej nie nagraliśmy płyty, która oddawałaby ducha zespołu w taki sposób. To będzie materiał wymagający dla słuchacza, ale wiem, że ją pokochacie. Z czasem będzie się wam podobać coraz bardziej aż zostanie w waszej pamięci na wieki". Lider zespołu, a od jakiegoś czasu również producent win "Wongraven", zwykle nie rzuca słów na wiatr. Tak więc, otwórzcie umysły, odkrywajcie i chłońcie każdą starannie przygotowaną warstwę naturalnie brzmiącego dźwięku. Wersja specjalna w digipacku z trzema utworami bonusowymi.
Dwupłytowe wydawnictwo będące zestawem największych przebojów kalifornijskiej grupy rockowej The Beach Boys.
Trzynasty studyjny album amerykańskiej grupy rockowej R.E.M., wydany w 2004 r..