Tracklista:1. My Favourite Things2. Griff's Groove3. Box 703, Washington DC4. Here The Good Wind Comes5. Nights In Warsaw 6. What A Regal Aspect He Yet Retains7. Ramo de Flores8. I Don't Want Nothing9. The Turk10. And The Hence We Issued Out To See The Stars11. Kenny & Kenny   Muzycy:Benny Bailey, Idrees Sulieman, Jimmy Deuchar, Dusko Goykovich - trumpetsAke Persson, Nat Peck, Eric van Lier - trombonesDerek Humble - alto saxJohny Griffin, Don Menza, Tony Coe, Ronnie Scott - tenor saxSahib Shihab - baritone saxFrancy Boland - percussionJimmy Woode - bassKenny Clarke - drumsFats Sadi - vibraphone

• Wykonawca Clarke Kenny
• Data premiery 2006-04-30
• Nośnik DVD

Kolejne z serii wydawnictw prezentujących największe przeboje odnotowane na listach prestiżowego magazynu Billboard - w USA i Wielkiej Brytanii - począwszy od 1955. Układ nagrań i opisy do nich są dziełem Bogdana Fabiańskiego. Tracklista:1. Memories are made of this - Dean Martin2. Rock and roll waltz - Kay Starr3. Lisbon antiqua - Nelson Riddle4. Poor people of Paris - Les Baxter5. Heartbreak hotel - Elvis Presley6. The Wayward wind - Gogi Grant7. I want you, I need you, I love you - Elvis Presley8. My prayer - The Platters9. Don't be cruel - Elvis Presley10. Hound dog - Elvis Presley11. Love me tender - Elvis Presley12. Singin the blues - Guy Mitchell13. It's almost tomorrow - Dream Weavers14. The poor people of Paris - Winifred Atwell & Her "Other" Piano15. No other love - Ronnie Hilton with choir and orchestra conducted by Frank Cordell16. I'll be home - Pat Boone17. Why do fools fall in love? - The Teenagers ft Frankie Lymon18. Whatever will be, will be - Doris Day19. Lay down yours arms - Anne Shelton with Wally Scott & his Orchestra20. A women in love - Frankie Laine with Percy Faith & His Orchestra21. Just walkin' in the rain - Johnnie Ray

• Wykonawca Various Artists
• Data premiery 2012-04-27
• Nośnik CD

Ronnie Earl jest według wielu opinii najlepszym gitarzystą jaki kiedykolwiek pojawił się w muzyce rockowej. Urodził się 10 marca 1953 roku w Nowym Jorku. Z pochodzenia jest Węgrem (właściwe nazwisko - Horvath, ojciec - Akos, matka - Mutcika). Jako dziecko uczył się grać na fortepianie. Interesował się muzyką jazzową, głównie twórczością John'a Coltrane'a, Sonny'ego Rollins'a, West'a Montgomery'ego i Charles'a Mingus'a. Wiele wolnych chwil spędzał w różnych klubach jazzowych, głownie w "Village Vanguard". W 1974 roku przeniósł się do Bostonu, by podjąć studia na jednym z bostońskich uniwersytetów. W 1975 roku przypadkowo znalazł się w jednym z bostońskich klubów bluesowych, na koncercie Muddy'ego Waters'a. Koncert ten zafascynował go do tego stopnia, że od tej chwili zaczął słuchać wyłącznie płyt bluesowych (głownie B.B. King'a, Alberta King'a, Magic'a Sam'a, Otis'a Rush'a, Buddy'ego Guy'a oraz T-Bone'a Walker'a). Postanowił, że będzie grał bluesa, zaczął więc intensywnie ćwiczyć grę na gitarze.W 1977 roku założył swój pierwszy zespół - Guitar Johnny& The Rythm Rockers. W latach 80-tych Ronnie Earl był już członkiem wysoko cenionego w USA big-bandu blusowo-jazzowego Roomful of Blues, gdzie w 1979 roku zastąpił samego Duke'a Robillard'a. W zespole tym występował przez 8 lat, stając się jego pierwszoplanową postacią. Roomful of Blues z Ronnie Earl'em w składzie zagrał niezliczone ilości koncertów (wg. niektórych źródeł do 300 rocznie) oraz nagrał 6 płyt. W 1987 roku Ronnie Earl opuścił szeregi Roomful of Blues i poświęcił się karierze solowej. Założył własny zespół - Ronnie Earl & The Broadcasters. Okres od 1993 do 1997 roku jest bezsprzecznie najlepszym okresem w karierze Ronnie'go Earl'a. Zdobył w tym czasie kilka prestiżowych nagród: w corocznej ankiecie pisma "Down Beat" płyta "Grateful Hearts: Blues & Ballads" została uznana za "Album roku", dwukrotnie uhonorowano go bardzo liczącą się nagrodą W.C. Handy'ego (tzw. "Bluesowy Oskar") dla najlepszego bluesowego gitarzysty roku (1997 i 1998). Ronnie Earl będąc wspaniałym muzykiem występował i nagrywał w doborowym towarzystwie. Oprócz muzyków wymienionych w powyższym tekście, w różnych składach The Broadcasters lub gościnnie na płytach Ronnie'go Earl'a wystąpili: Kaz Kazanoff, Jerry Portnoy, Darrell Nulisch, Ron Levy, Curtis Salgado, Robert Jr. Lockwood, David "Fathead" Newman i wielu innych. Ale i Ronnie Earl bardzo chętnie był zapraszany przez innych wykonawców do udziału w sesjach nagraniowych do ich płyt. Materiał został zarejestrowany w systemie DSD (Direct Stream Digital). Tracklista:1. Churchin'2. Catfish Blues3. Idle Moments4. Thembi5. Blues for Shawn6. Glimpses of Serenity7. Lunch at R&M's8. Song for a Brother9. Belladonna10. Blues on a Sunday11. Amazing Grace

• Wykonawca Earl Ronnie
• Data premiery 2016-02-10
• Nośnik CD

Tracklista:1. Pickpocket Fingers (Feat. James Harman & Kid Ramos)2. They Call Me John Primer (Feat. John Primer & Bob Corritore)3. A Woman Named Trouble (Feat. Jake Friel & John Nemeth)4. Becky Ann (Feat. Mitch Kashmar & Ronnie Shellist)5. That's Alright (Feat. Charlie Musselwhite & Aki Kumar)6. Three Way Party (Feat. Mitch Kashmar & Ronnie Shellist)7. Special Friend (Feat. James Harman & Kid Ramos)8. Hip to It (Feat. Mitch Kashmar & Ronnie Shellist)9. Blues Hit Big Town (Feat. John Nemeth)10. Tell Me Baby (Feat. John Primer & Bob Corritore)11. Goin' to Court (Feat. James Harman & Kid Ramos)12. Coin Operated Woman (Feat. Johnny Burgin)13. This Time I'm Gone for Good (Feat. William G. Kidd & Ronnie Shellist)

• Wykonawca Holiday Tony
• Data premiery 2019-03-22
• Nośnik CD

Ronnie Earl oddaje hołd swojemu zmarłemu ojcu, Akosowi albumem "Father's Day" , dziewiątym nagranym dla wydawnictwa Stony Plain. Przygotuj się na 79 absolutnie zadziwiających minut magii bluesa, z kilkoma niezwykle uduchowionymi balladami R & B i soul-jazzowym z późnych lat 50-tych. Fani bluesa z Chicago West Side dostają cztery doskonałe covery najlepszych klasyków wszechczasów Otisa Rusha i Magic Sama.  Kilka utworów: "Time", "Right Place, Wrong Time" i "It Takes Time" otrzymuje intensywne makeover z płonącą gitarą Earla i potężnym, dusznym wokalem Michaela Ledbettera. "All Your Love", ulubiona melodia Magic Sama, jest eksplorowana przez siedem plus minut, z innym znakomitym wokalem Ledbettera i "oślepiającą", "kłującą" gitarą Earla.. Skład zespołu: Bass – Jim Mouradian Drums – Lorne Entress Guest (Baritone Saxophone) – Scott Shetler Guest (Guitar) – Larry Lusignan, Nicholas Tabarias, Tim O'Connor (7) Guest (Tenor Saxophone) – Mario Perrett Guest (Vocals) – Diane Blue, Michael Ledbetter Guitar – Ronnie Earl Piano, Organ (Hammond B3) – Dave Limina  Ronnie Earl jest według wielu opinii najlepszym gitarzystą jaki kiedykolwiek pojawił się w muzyce rockowej. Urodził się 10 marca 1953 roku w Nowym Jorku. Z pochodzenia jest Węgrem (właściwe nazwisko - Horvath, ojciec - Akos, matka - Mutcika). Jako dziecko uczył się grać na fortepianie. Interesował się muzyką jazzową, głównie twórczością John'a Coltrane'a, Sonny'ego Rollins'a, West'a Montgomery'ego i Charles'a Mingus'a. Wiele wolnych chwil spędzał w różnych klubach jazzowych, głownie w "Village Vanguard".  W 1974 roku przeniósł się do Bostonu, by podjąć studia na jednym z bostońskich uniwersytetów. W 1975 roku przypadkowo znalazł się w jednym z bostońskich klubów bluesowych, na koncercie Muddy'ego Waters'a. Koncert ten zafascynował go do tego stopnia, że od tej chwili zaczął słuchać wyłącznie płyt bluesowych (głownie B.B. King'a, Alberta King'a, Magic'a Sam'a, Otis'a Rush'a, Buddy'ego Guy'a oraz T-Bone'a Walker'a). Postanowił, że będzie grał bluesa, zaczął więc intensywnie ćwiczyć grę na gitarze. W 1977 roku założył swój pierwszy zespół - Guitar Johnny& The Rythm Rockers.  W latach 80-tych Ronnie Earl był już członkiem wysoko cenionego w USA big-bandu blusowo-jazzowego Roomful of Blues, gdzie w 1979 roku zastąpił samego Duke'a Robillard'a. W zespole tym występował przez 8 lat, stając się jego pierwszoplanową postacią. Roomful of Blues z Ronnie Earl'em w składzie zagrał niezliczone ilości koncertów (wg. niektórych źródeł do 300 rocznie) oraz nagrał 6 płyt. W 1987 roku Ronnie Earl opuścił szeregi Roomful of Blues i poświęcił się karierze solowej. Założył własny zespół - Ronnie Earl & The Broadcasters. Okres od 1993 do 1997 roku jest bezsprzecznie najlepszym okresem w karierze Ronnie'go Earl'a. Zdobył w tym czasie kilka prestiżowych nagród: w corocznej ankiecie pisma "Down Beat" płyta "Grateful Hearts: Blues & Ballads" została uznana za "Album roku", dwukrotnie uhonorowano go bardzo liczącą się nagrodą W.C. Handy'ego (tzw. "Bluesowy Oskar") dla najlepszego bluesowego gitarzysty roku (1997 i 1998).

• Wykonawca Ronnie Earl & The Broadcasters
• Data premiery 2018-12-27
• Nośnik CD

Album został Nagrany  w Wellspring Sound, Acton, MA, 21 i 22 kwietnia 2007. Ten album jest poświęcony  duchowemu nauczycielowi artystycznemu Ronnie Earla Robertowi Jr. Lockwoodowi oraz Otis Rushowi.  Ronnie Earl jest według wielu opinii najlepszym gitarzystą jaki kiedykolwiek pojawił się w muzyce rockowej. Urodził się 10 marca 1953 roku w Nowym Jorku. Z pochodzenia jest Węgrem (właściwe nazwisko - Horvath, ojciec - Akos, matka - Mutcika). Jako dziecko uczył się grać na fortepianie. Interesował się muzyką jazzową, głównie twórczością John'a Coltrane'a, Sonny'ego Rollins'a, West'a Montgomery'ego i Charles'a Mingus'a. Wiele wolnych chwil spędzał w różnych klubach jazzowych, głownie w "Village Vanguard". W 1974 roku przeniósł się do Bostonu, by podjąć studia na jednym z bostońskich uniwersytetów. W 1975 roku przypadkowo znalazł się w jednym z bostońskich klubów bluesowych, na koncercie Muddy'ego Waters'a. Koncert ten zafascynował go do tego stopnia, że od tej chwili zaczął słuchać wyłącznie płyt bluesowych (głownie B.B. King'a, Alberta King'a, Magic'a Sam'a, Otis'a Rush'a, Buddy'ego Guy'a oraz T-Bone'a Walker'a). Postanowił, że będzie grał bluesa, zaczął więc intensywnie ćwiczyć grę na gitarze.W 1977 roku założył swój pierwszy zespół - Guitar Johnny& The Rythm Rockers. W latach 80-tych Ronnie Earl był już członkiem wysoko cenionego w USA big-bandu blusowo-jazzowego Roomful of Blues, gdzie w 1979 roku zastąpił samego Duke'a Robillard'a. W zespole tym występował przez 8 lat, stając się jego pierwszoplanową postacią. Roomful of Blues z Ronnie Earl'em w składzie zagrał niezliczone ilości koncertów (wg. niektórych źródeł do 300 rocznie) oraz nagrał 6 płyt. W 1987 roku Ronnie Earl opuścił szeregi Roomful of Blues i poświęcił się karierze solowej. Założył własny zespół - Ronnie Earl & The Broadcasters. Okres od 1993 do 1997 roku jest bezsprzecznie najlepszym okresem w karierze Ronnie'go Earl'a. Zdobył w tym czasie kilka prestiżowych nagród: w corocznej ankiecie pisma "Down Beat" płyta "Grateful Hearts: Blues & Ballads" została uznana za "Album roku", dwukrotnie uhonorowano go bardzo liczącą się nagrodą W.C. Handy'ego (tzw. "Bluesowy Oskar") dla najlepszego bluesowego gitarzysty roku (1997 i 1998).  Skład zespołu:  Drums – Lorne Entress Guitar – Ronnie Earl Mastered By – Mark Donahue Organ [Hammond B-3], Piano – Dave Limina  Tracklista: 1. Eddie's Gospel Groove 5:07 2. Bobby's Bop 5:55 3. Blues For The West Side 8:48 4. I Am With You 8:15 5. Katrina Blues 3:35 6. Wolf Dance 8:07 7. Kay My Dear 6:39 8. Blues For The Homeless 8:32 9. Beautiful Child 8:45 10. Blues For Otis Rush 9:52 11. New Gospel Tune 4:40

• Wykonawca Earl Ronnie
• Data premiery 2019-09-30
• Nośnik CD

01. Roy Hargrove 02. How high the moon 03. Michael Brecker Waltz 04. Here comes McBride 05. Joe Lovano Tango 06. In your own sweet way 07. Joshua Redman 08. Together 09. Moody  10. Gerry-Go-Round   11. Ronnie Buttacavoli 12. Deep in a dream

• Wykonawca Brubeck Dave
• Data premiery 2012-02-06
• Nośnik CD

Krążek Ronnie Wooda (Rolling Stones) "1234" został ponownie wydany w 2015 roku nakładem wytwórni Music On Cd. Wśród wykonawców są perkusista Rolling Stones, Charlie Watts i klawiszowcy Ian McLagen i Nicky Hopkins oraz Bobby Keys na saksofonie razem z Bobby Womackiem, perkusistą Devo Alanem Myersem i inni. Skład:  Ronnie Wood – wokal, gitara, bass Bobby Womack – gitara Waddy Wachtel – gitara Robin Le Mesurier – gitara Jimmy Haslip – bass Jay Davis – bass Carmine Appice – bębny Jim Keltner – bębny Charlie Watts – bębny Alan Myers – bębny Ian Wallace – bębny Alvin Taylor – bębny Ian McLagan – klawisze Nicky Hopkins – klawisze Bobby Keys – saksofon Jim Horn – saksofon Anita Pointer – wokal Clydie King – wokal Sherlie Matthews – wokal Karat Faye – 2nd engineer Jimmy Z - harmonijka Tracklista: 1. 1234 2. Fountain Of Love 3. Outlaws 4. Redeyes (Instrumental) 5. Wind Howlin' Through 6. Priceless 7. She Was Out There 8. Down To The Ground 9. She Never Told Me  

• Wykonawca Wood Ronnie
• Data premiery 2019-02-09
• Nośnik CD

Tracklista: CD 1 1. Lookout Mountain 2. Where The Devil Don't Stay 3. Sink Hole 4. Made Up English Oceans 5. The Righteous Path 6. Women Without Whiskey 7. The Living Bubba 8. Primer Coat 9. Mercy Buckets 10. Marry Me 11. Tornadoes 12. Sounds Better In The Song CD 2 1. Used To Be A Cop 2. Shit Shots Count 3. Runaway Train 4. A Ghost To Most 5. Goode's Field Road 6. Uncle Frank 7. Putting People On The Moon 8. First Air Of Autumn 9. Box Of Spiders 10. When The Pin Hits The Shell 11. A World Of Hurt CD 3 1. Get Downtown 2. Ronnie And Neil 3. Gravity's Gone 4. Pauline Hawkins 5. Birthday Boy 6. Girls Who Smoke 7. Three Dimes Down 8. Hell No, I Ain't Happy 9. Shut Up And Get On The Plane 10. Angels And Fuselage 11. Zip City 12. Grand Canyon

• Wykonawca Drive-By Truckers
• Data premiery 2015-10-30
• Nośnik CD / Album

Live concert in remembrance of the late Ronnie Lane. Recorded in April 2004 at the Royal Albert Hall in London, the concert features performances from Paul Weller, Ronnie Wood, Pete Townshend and Ocean Colour Scene.

• Data premiery 2014-01-04
• Nośnik DVD