Tracklista: 1. Opening Theme2. Ain't But One Kind of Blues3. Just Like a Bird Without a Feather4. When the Lights Go Out5. Standing in My Doorway Crying6. Chicken Heads7. Black Snake Moan8. Morning Train9. The Losing Kind10. Lord Have Mercy On Me11. Ronnie and Rae's Theme12. The Chain13. Alice Mae14. Stackolee15. Old Black Mattie16. That's Where the Blues Started17. Mean Ol' Wind Died Down
Tracklista: 1. Tomorrow Party 2. Never Belonged 3. Early Train 4. Gratitude 5. Bad Loves Company 6. Never Knows Best 7. Pneumonia 8. Music Man 9. Ronnie 10. Let Down 11. Burn Out 12. Runnin' Back 13. Born Yesterday 14. Can It Fall 15. Gotta Get Ova
Album Ronnie Earla "Now My Soul" został wydany w 2004 roku. Ronnie Earl jest według wielu opinii najlepszym gitarzystą jaki kiedykolwiek pojawił się w muzyce rockowej. Urodził się 10 marca 1953 roku w Nowym Jorku. Z pochodzenia jest Węgrem (właściwe nazwisko - Horvath, ojciec - Akos, matka - Mutcika). Jako dziecko uczył się grać na fortepianie. Interesował się muzyką jazzową, głównie twórczością John'a Coltrane'a, Sonny'ego Rollins'a, West'a Montgomery'ego i Charles'a Mingus'a. Wiele wolnych chwil spędzał w różnych klubach jazzowych, głownie w "Village Vanguard". W 1974 roku przeniósł się do Bostonu, by podjąć studia na jednym z bostońskich uniwersytetów. W 1975 roku przypadkowo znalazł się w jednym z bostońskich klubów bluesowych, na koncercie Muddy'ego Waters'a. Koncert ten zafascynował go do tego stopnia, że od tej chwili zaczął słuchać wyłącznie płyt bluesowych (głownie B.B. King'a, Alberta King'a, Magic'a Sam'a, Otis'a Rush'a, Buddy'ego Guy'a oraz T-Bone'a Walker'a). Postanowił, że będzie grał bluesa, zaczął więc intensywnie ćwiczyć grę na gitarze W 1977 roku założył swój pierwszy zespół - Guitar Johnny& The Rythm Rockers. W latach 80-tych Ronnie Earl był już członkiem wysoko cenionego w USA big-bandu blusowo-jazzowego Roomful of Blues, gdzie w 1979 roku zastąpił samego Duke'a Robillard'a. W zespole tym występował przez 8 lat, stając się jego pierwszoplanową postacią. Roomful of Blues z Ronnie Earl'em w składzie zagrał niezliczone ilości koncertów (wg. niektórych źródeł do 300 rocznie) oraz nagrał 6 płyt. W 1987 roku Ronnie Earl opuścił szeregi Roomful of Blues i poświęcił się karierze solowej. Założył własny zespół - Ronnie Earl & The Broadcasters. Okres od 1993 do 1997 roku jest bezsprzecznie najlepszym okresem w karierze Ronnie'go Earl'a. Zdobył w tym czasie kilka prestiżowych nagród: w corocznej ankiecie pisma "Down Beat" płyta "Grateful Hearts: Blues & Ballads" została uznana za "Album roku", dwukrotnie uhonorowano go bardzo liczącą się nagrodą W.C. Handy'ego (tzw. "Bluesowy Oskar") dla najlepszego bluesowego gitarzysty roku (1997 i 1998). Tracklista: 1. Blues For J 2. Double Trouble 3. Feel Like Goin On 4. Abandoned 5. Walkin On The Sea 6. Black & White 7. Kay My Dear 8. Maxwell, Mudcat, And Per 9. My Buddy Buddy Friends 10. Walter Through Kim 11. #7 12. The Magic Of Sam
Tracklista: 1. La Neige Africaine, Music By, Words By – Robert LenertWords By – Bożena Okoniewska 2. Linia 129, Music By, Words By – Robert Lenert 3. Pełna Kontrola, Music By, Words By – Robert Lenert 4. Vinyl, Music By – Paweł OkoniewskiMusic By, Words By – Robert LenertWords By – Bożena Okoniewska 5. Be My Husband, Music By, Words By – Andy Stroud 6. Afrykański Śnieg, Music By, Words By – Robert Lenert 7. Przeszło Mi, Music By – Robert Lenert, Words By – Robert Kasprzycki 8. Broke My Baby's Heart, Music By – Ronnie Barron 9. Pasażer, Music By, Words By – Robert Lenert 10. Sopot, Music By, Words By – Robert Lenert 11. W Moim Małym Mieście, Music By, Words By – Piotr LubertowiczWords By – Bożena Mazur 12. Leniwiec, Music By, Words By – Robert Lenert
Jerry Lee Lewis to jedna z najbardziej charakterystycznych indywidualności wczesnej ery rock and rolla. Obok Elvisa Presleya, Gene’a Vincenta czy Billeya Halleya uważany jest za prekursora muzyki rockowej. Roy Orbison nazwał Lewisa najwspanialszym wykonawcą w historii rock'n'rolla.Na nowej płycie „Mean Old Man” towarzyszy mu śmietanka muzyków, m.in.: Solomon Burke, Eric Clapton, Sheryl Crow, John Fogerty, Mick Jagger, Kid Rock, Kris Kristofferson, Nils Lofgren, Willie Nelson, Keith Richards, Robbie Robertson, Slash, Mavis Staples, Ringo Starr i Ronnie Wood. Produkcji albumu podjęli się Jim Keltner i Steve Bing.Od czasu największych sukcesów pianisty minęło już ponad pięćdziesiąt lat. „Whole Lotta Shakin' Goin' On” i „Great Balls Of Fire” stały się klasykami rock’n’rolla, rozpoznawalnymi przez każdego wielbiciela muzyki popularnej. Nowy album pianisty dorównuje legendzie. „Mean Old Man” to esencja stylu Jerry Lee Lewisa, wspaniała kolekcja piosenek, w wykonaniu ostatniego oryginalnego wykonawcy ery rock'n'rolla.1. Mean Old Man w. Ronnie Wood (written by Kris Kristofferson)2. Rockin My Life Away w. Kid Rock/Slash3. Sweet Virginia w. Keith Richards4. You Can Have Her w. Eric Clapton/James Burton5. Roll Over Beethoven w. Ringo Starr/John Mayer/Jon Brion6. Bad Moon Rising w. John Fogerty7. Dead Flowers w. Mick Jagger8. You Are My Sunshine w. Sheryl Crow/Jon Brion9. Whiskey River w. Willie Nelson10. Middle Age Crazy w. Tim McGraw/Jon Brion
„Beyond The Blue Door” to 26 album Ronnie Earla. Ronnie Earl wierzy w moc muzyki, która uzdrawia umysł, i to wkrótce staje się jasne w 15 utworach na jego albumie. Oprócz Earla występują Dave Limina (fortepian i Hammond B3), Diane Blue (dodatkowe wokale), Forest Padgett (perkusja) i Paul Kochański (bas). Goście specjalni to David Bromberg, gitara akustyczna i wokal; Kim Wilson, harmonijka ustna i wokal; Greg Piccolo, saksofon tenorowy; Anthony Geraci, fortepian; i Peter Ward, gitara. Ronnie Earl jest według wielu opinii najlepszym gitarzystą jaki kiedykolwiek pojawił się w muzyce rockowej. Urodził się 10 marca 1953 roku w Nowym Jorku. Z pochodzenia jest Węgrem (właściwe nazwisko - Horvath, ojciec - Akos, matka - Mutcika). Jako dziecko uczył się grać na fortepianie. Interesował się muzyką jazzową, głównie twórczością John'a Coltrane'a, Sonny'ego Rollins'a, West'a Montgomery'ego i Charles'a Mingus'a. Wiele wolnych chwil spędzał w różnych klubach jazzowych, głownie w "Village Vanguard". W 1974 roku przeniósł się do Bostonu, by podjąć studia na jednym z bostońskich uniwersytetów. W 1975 roku przypadkowo znalazł się w jednym z bostońskich klubów bluesowych, na koncercie Muddy'ego Waters'a. Koncert ten zafascynował go do tego stopnia, że od tej chwili zaczął słuchać wyłącznie płyt bluesowych (głownie B.B. King'a, Alberta King'a, Magic'a Sam'a, Otis'a Rush'a, Buddy'ego Guy'a oraz T-Bone'a Walker'a). Postanowił, że będzie grał bluesa, zaczął więc intensywnie ćwiczyć grę na gitarze. W 1977 roku założył swój pierwszy zespół - Guitar Johnny& The Rythm Rockers. W latach 80-tych Ronnie Earl był już członkiem wysoko cenionego w USA big-bandu blusowo-jazzowego Roomful of Blues, gdzie w 1979 roku zastąpił samego Duke'a Robillard'a. W zespole tym występował przez 8 lat, stając się jego pierwszoplanową postacią. Roomful of Blues z Ronnie Earl'em w składzie zagrał niezliczone ilości koncertów (wg. niektórych źródeł do 300 rocznie) oraz nagrał 6 płyt. W 1987 roku Ronnie Earl opuścił szeregi Roomful of Blues i poświęcił się karierze solowej. Założył własny zespół - Ronnie Earl & The Broadcasters. Okres od 1993 do 1997 roku jest bezsprzecznie najlepszym okresem w karierze Ronnie'go Earl'a. Zdobył w tym czasie kilka prestiżowych nagród: w corocznej ankiecie pisma "Down Beat" płyta "Grateful Hearts: Blues & Ballads" została uznana za "Album roku", dwukrotnie uhonorowano go bardzo liczącą się nagrodą W.C. Handy'ego (tzw. "Bluesowy Oskar") dla najlepszego bluesowego gitarzysty roku (1997 i 1998). Tracklista: 1. Brand New Me 2. Baby How Long 3. Drown in My Own Tears 4. Alexis' Song 5. The Sweetest Man 6. It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry 7. A Soul That's Been Abused 8. Why Can't We Live Together 9. Blues With a Feeling 10. Tbone Stomp 11. Wolf Song 12. Peace of Mind 13. Drowning in a Sea of Love 14. Bringing Light (To a Dark Time) 15. Blues for Charlottesville
Tracklista: LP 1 Side A 1. Tomorrow Party 2. Never Belonged 3. Early Train 4. Gratitude Side B 1. Bad Loves Company 2. Never Knows Best 3. Pneumonia 4. Music Man LP 2 Side C 1. Ronnie 2. Let Down 3. Burn Out Side D 1. Runnin' Back 2. Born Yesterday 3. Can It Fall 4. Gotta Get Ova
Ten album to czysty Ronnie Earl! To intensywność, emocje, głębokie uczucia i ekspresyjna gra na gitarze. To Ronnie Earl taki, jak kochają go jego fani i przyjaciele. Jeden z najbardziej fascynujących albumów gitarowych bluesowych od dłuższego czasu. Obowiązkowa!! Skład zespołu : Ronnie Earl - gitara, Dave Limina - fortepian / organy, Jimmy Mouradian - bas, Lorne Entress - perkusja. Ronnie Earl jest według wielu opinii najlepszym gitarzystą jaki kiedykolwiek pojawił się w muzyce rockowej. Urodził się 10 marca 1953 roku w Nowym Jorku. Z pochodzenia jest Węgrem (właściwe nazwisko - Horvath, ojciec - Akos, matka - Mutcika). Jako dziecko uczył się grać na fortepianie. Interesował się muzyką jazzową, głównie twórczością John'a Coltrane'a, Sonny'ego Rollins'a, West'a Montgomery'ego i Charles'a Mingus'a. Wiele wolnych chwil spędzał w różnych klubach jazzowych, głownie w "Village Vanguard". W 1974 roku przeniósł się do Bostonu, by podjąć studia na jednym z bostońskich uniwersytetów. W 1975 roku przypadkowo znalazł się w jednym z bostońskich klubów bluesowych, na koncercie Muddy'ego Waters'a. Koncert ten zafascynował go do tego stopnia, że od tej chwili zaczął słuchać wyłącznie płyt bluesowych (głownie B.B. King'a, Alberta King'a, Magic'a Sam'a, Otis'a Rush'a, Buddy'ego Guy'a oraz T-Bone'a Walker'a). Postanowił, że będzie grał bluesa, zaczął więc intensywnie ćwiczyć grę na gitarze W 1977 roku założył swój pierwszy zespół - Guitar Johnny& The Rythm Rockers. W latach 80-tych Ronnie Earl był już członkiem wysoko cenionego w USA big-bandu blusowo-jazzowego Roomful of Blues, gdzie w 1979 roku zastąpił samego Duke'a Robillard'a. W zespole tym występował przez 8 lat, stając się jego pierwszoplanową postacią. Roomful of Blues z Ronnie Earl'em w składzie zagrał niezliczone ilości koncertów (wg. niektórych źródeł do 300 rocznie) oraz nagrał 6 płyt. W 1987 roku Ronnie Earl opuścił szeregi Roomful of Blues i poświęcił się karierze solowej. Założył własny zespół - Ronnie Earl & The Broadcasters. Okres od 1993 do 1997 roku jest bezsprzecznie najlepszym okresem w karierze Ronnie'go Earl'a. Zdobył w tym czasie kilka prestiżowych nagród: w corocznej ankiecie pisma "Down Beat" płyta "Grateful Hearts: Blues & Ballads" została uznana za "Album roku", dwukrotnie uhonorowano go bardzo liczącą się nagrodą W.C. Handy'ego (tzw. "Bluesowy Oskar") dla najlepszego bluesowego gitarzysty roku (1997 i 1998). Tracklista: 1. Hey Jose 5:12 2. Blues For Otis Rush 8:29 3. Little Johnny Lee 6:33 4. Wolf Dance 6:23 5. Mary Don't You Weep 6:46 6. Howlin' For My Darlin' 7:44 7. Blues For The Homeless 11:21 8. Big Walter 5:35 9. Alone With The Blues 4:26 10. Travelin' Heavy 4:48 11. Donna 7:21
1 - Controversy2 - Sexuality3 - Do Me, Baby4 - Private Joy5 - Ronnie, Talk to Russia6 - Let's Work7 - Annie Christian8 - Jack U Off
Kevin Flanagan i Chris Ingham to liderzy założonego w 1995 roku kwartetu, który otrzymał pozytywne reakcje zarówno krytyków jak i publiczności. Na płycie "Zanzibar" zespół wyraża atmosferę i nastrój konkretnej lokalizacji geograficznej Grupa dostarcza permutacji bop i wczesnego jazzu w sposób odświeżający i wciągający. Koncertowali w słynnym "Ronnie Scott" oraz na wielu festiwalach jazzowych.