Tracklista:1. Semai2. Sufimaj3. Dua4. Free Space5. Nefes6. Hi-JazMuzycy:Kudsi Erguner - ney (red flute)Christof Lauer - saxophoneDerya Turkan - kemençe (Turkish Violin)Michel Godard - tuba & snakeMehmet Emin Bitmez - ud (ltYves Rousseau - double bassHakan Gungor - kanun (sitar)Bruno Caillat - bendir, zarb, tabla, daf, traditional percussionsNecib Gulses - tanburMrk Nauseef - drums
Tracklista:1. An das Klavier (To the Fortepiano), VB 94 00:02:17 2. Die Henne (The Hen), VB 77 00:02:19 3. Schweizer Rundgesang (Swiss Round - Song), VB 72 00:02:02 4. Anselmuccio, VB 86 00:01:08 5. Die Mutter bei der Wiege (The Mother at the Cradle), VB 92 00:01:44 6. Der Mann im Lehnstuhl (The Man in the Easy - Chair), VB 91 00:01:44 7. An - als ihm die - starb (To - on the death of), VB 74 00:03:25 8. Das Rosenband (The Rose Garland), VB 85 00:01:52 9. Der Abschied (The Departure), VB 95 00:07:14 10. Die Welt nach Rousseau (The World According to Rousseau), VB 76 00:00:58 11. Daphne am Bach (Daphne at the Brook), VB 83 00:03:30 12. An mein Madchen (To My Girl), VB 87 00:01:22 13. Ein Lied um Regen (A Song about Rain), VB 90 00:04:01 14. An den Wind I (To the Wind I), VB 79 00:01:34 15. An den Wind II (To the Wind II), VB 80 00:02:05 16. Das schwarze Lieschen aus Kastilien (Black Liza from Castille), VB 88 00:03:53 17. Der nordische Witwer (The Nordic Widower), VB 89 00:03:29 18. Ein Wiegenlied: Seht doch das kalte Nachtgesicht (A Cradle - Song: See the cold night face), VB 93 00:03:32 19. Ich bin vergnugt (I am content), VB 82 00:02:12 20. Hans und Hanne (Hans and Hanne), VB 78 00:02:06 21. An eine Quelle (To a Spring), VB 75 00:01:41 22. Phidile, VB 84 00:02:13 23. Ich bin ein deutscher Jungling (I am a German lad), VB 81 00:01:45 24. Ein Wiegenlied: So schlafe nun, du Kleine (A Cradle - Song: Sleep now, little one), VB 96 00:01:45 25. Rheinweinlied (Rhenish Song), VB 73 00:02:39 26. Gesundheit (Health), VB 97 00:00:22
Naprawdę nazywa się Ralph Rousseau Meulenbroeks, ale od kilku lat posługuje się tylko pierwszym z nazwisk. Ukończył konserwatorium w klasie kontrabasu i na tym instrumencie gra w amsterdamskiej Royal Concertgebouw Orchestra. Pracował ze znanymi dyrygentami - Riccardo Chailly, Bernard Haitink, Georg Solti czy Nicolaus Harnoncourt. Gambą zainteresował się na początku lat dziewięćdziesiątych, a od 1996 roku studiował grę na tym instrumencie w klasie Jaapa ter Lindena. W świecie muzyki dawnej od lat nie jest postacią anonimową - po świetnych nagraniach muzyki Marin Marais'ego oraz sonat Bacha na gambę i klawesyn błysnął przed dwoma laty solowym nagraniem muzyki siedemnastego oraz osiemnastego stulecia „Gambomania”. Potem nieco zmienił profil swojej muzyki. Nie, nie rezygnował z muzyki dawnej, ale połączył dawne fascynacje z dwudziestowieczną francuską piosenką. Tak powstał projekt „Chansons d'amour”. Poszedł tym samym drogą, którą nieśmiało wytyczał niegdyś inny gambista - Paolo Pandolfo, grając pastelową muzykę z włoskimi muzykami jazzowego mainstreamu. Rousseau miał jednak ciekawszy pomysł i bardziej wyraziste oblicze - podszedł do tego projektu z pasją i został on doceniony.Ralph Rousseau tym razem posunął się krok dalej - nie stawia sobie ram czasowym, nie konfrontuje osiemnastego wieku z dwudziestym. Na swojej płycie – „Silence” - zbiera po prostu kompozycje, z który w szczególny, osobisty sposób czuje się związany. Znajdą, więc Państwo tutaj oprócz świetnie znanych z repertuaru Paula Simona i Arta Garfunkela „The Sound of Silence” i „Bridge over Troubled Water” także „Fragile” Stinga, „Let It Be” oraz „Hey Jude” The Beatles czy tradycyjne „Scarborough Fair”. Nie zapomina przy tym o dawnej miłości - Karl Friedrich Abel, Marin Marais i Louis de Caix d'Hervelois współdzieli jego uwagę ze Stingiem, Brelem czy Leo Ferre'm. Ich kompozycje także znajdują się na tej płycie. Ralph Rousseau pozwala tej muzyce pozostać sobą - nie uwspółcześnia, więc dawnych kompozycji, gra je pozostając wiernym swej wiedzy i doświadczeniu - tak, jak brzmiały w osiemnastym stuleciu (do „Plainte” wprowadza on, co prawda, obój d'amore, ale wszak to instrument „z epoki”). Równocześnie nie dekonstruuje muzyki beatlesów czy Paula Simona, nie czyni z nich „klasyki” czy muzyki współczesnej, brzmią one podobnie do oryginalnych wykonań. A równocześnie znajduje dla nich wspólny mianownik. I cóż, że w „Plainte” czy „Les Vois Humaines” więcej jest ciszy? Ta sama pozostaje melancholia, ten sam smutek. Od nich odchodzi tylko raz - w zamykającym płytę „Hey Jude”, gdy - znów pozostając wiernym najsłynniejszej wersji tej piosenki - muzycy ją wykonujący tworzą chór dając świadectwo radości z tego wspólnego dźwiękowego spotkania. Rousseau nie gra na tej płycie sam - zebrał tu swoich przyjaciół. Świetne wrażenie robią związani z holenderską sceną jazzową gitarzysta Peter Tiehus, harmonijkarz Tim Welvaars i będący już tam prawdziwą gwiazdą trębacz Eric Vloeimans, jak i nagrywający z zespołami muzyki klasycznej oboista Bart Schneeman. Świetnie łączy to wszystko brzmienie violi Rousseau, który raz jeszcze pokazuje jak sprawnym jest instrumentalistą. Świetnie słychać to w trudnych kompozycjach Marais'ego. No i jeszcze to, że znakomitym jest liderem. Ale to wiemy nie od dziś.
Pochodzący z Francji wybitny kompozytor Jean De Sainte-Colombe, urodzony w 1640 roku zmarł w 1700 roku. Prócz komponowania artysta był niezrównanym wirtuozem violi da gamba. Jeden z najważniejszych wiolinistów swoich czasów. Pobierał nauki u Nicolasa Hotmana, nauczyciel Marina Marais'go, Jeana Rousseau i innych mistrzów gry na violi.
Utwór skomponowany przez Louisa Cixa D’ Hervelois, wydany nakładem wytwórni Ligia w 2005 roku. Wykonawcy: Jean- Louis Charbonnier, Paul Rousseau, Mauricio Buraglia, Pierre Trocellier