Wybór najlepszych, wykonywanych z nieprzeciętną pasją pieśni Esmy Redżepowej, której ekspresyjny i przepełniony emocjami głos zdobył dla niej tytuł „Queen of Gypsy Music”. Na płycie występuje również King Ferus Mustafov, mistrz cygańskiego saksofonu. W książeczce teksty przetłumaczone na język angielski.
Polskie Morphine Hot Water istnieje już wiele lat, jak dotąd muzycy mieli na swym koncie koncertową współpracę z Małgorzatą Ostrowską, Tadeuszem Nalepą, Krzysztofem Ścierańskim, Michałem Urbaniakiem, Wojciechem Waglewskim, oraz bluesmanami z Taj Mahal. W połowie lat dziewięćdziesiątych wydali dwa albumy. W zawartej na najnowszej płycie zespołu zatytułowanej Dwa słowa, jakby nie było, rockowej muzyce, czuć mocny, bluesowy puls. Hot Water sięgają do korzeni - jeśli rock to surowy rock&roll, jeśli folk to bluegrass i cajun. Momentami muzyka Hot Water (pewnie dzięki wiodącej roli gitary akustycznej) przypomina amerykańskie alternatywne grupy country takie jak 16 Horsepower, momentami pojawia się tu duch Waglewskiego (Zielony kawałek), jednak pierwsze i najmocniejsze skojarzenie to grupa Marka Sandmana - i nie chodzi tu jedynie o to, iż Hot Water wzbogaciło swe brzmienie o dźwięki saksofonu. Takie kompozycje jak Krowa święta, James Bond czy Wariat i anioły brzmią wręcz jak zapomniane utwory Morphine - podobne myślenie o muzyce, linia basu, sposób śpiewania wokalisty. Członkowie Hot Water to świetni instrumentaliści, grają z dużym luzem, w oryginalny, momentami wręcz porywający sposób. Dodajmy jeszcze, że wszystkie piosenki posiadają inteligentne, zaśpiewane po polsku teksty.
Definicja Ego to debiutancki krążek zespołu Egotrue, czyli Emesa i Zena. Owocem ich pracy jest album, którego charakter to wypadkowa różnych gatunków muzycznych. Od muzyki elektronicznej, przez soul, po new schoolowy rap. Na „Definicji Ego” słychać dbałość o każdy szczegół, co idealnie obrazują rozbudowane aranżacje muzyczne. Emes udziela się nie tylko wokalnie przez rapowane zwrotki i często śpiewane refreny, ale jest również producentem odpowiedzialnym za część produkcji. Zen, którego pasją jest nie tylko pisanie wysoce energetycznych zwrotek, zajmuję się również inżynierią dźwięku i odpowiada za brzmienie płyty. W powstaniu projekt udział miał Szatt z Nocnych nagrań, jak i wykształceni muzycy wzbogacający poszczególne utwory brzmieniem m. in. trąbki, skrzypiec, czy saksofonu, a trzonem muzycznym przedsięwzięcia jest duet Haisenberg’s Montage. Gościnnie na płycie usłyszeć możemy m. in. Miuosha oraz Mam na imię Aleksander. Płyta opowiada o pułapce definiowania ego, nieustającej ambicji i walce z własnymi słabościami.
Michał Kulenty to szczególna postać wśród polskich jazzmanów. Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim oraz klasykę saksofonu na Akademii Muzycznej w Warszawie. Jest wszechstronnym muzykiem współpracującym z orkiestrami symfonicznymi, formacjami jazzowymi, grupami folkowymi (gra również na wszelkich fletach prostych, instrumentach ludowych), tworzy muzykę teatralną i filmową, koncertuje jako solista. Krytycy nazywają go „polskim Garbarkiem”, "poetą saksofonu". Jego niezwykle sugestywna i ekspresyjna muzyka jest bardzo silnie inspirowana polskim folklorem, muzyką klasyczną a także religią, sama w sobie jest dość trudna do sklasyfikowania.
„Skomponowałem 7 utworów ułożonych w koncepcyjną opowieść w formie Księgi, opowiadającej o najważniejszych dla mnie tematach, będących tajemnicami dla każdego wrażliwca zadającego sobie pytania o sens życia, o to, kim jesteśmy i po co żyjemy. Człowiek, Narodziny, Wszechświat, Duch, Wiara, Miłość, Czas – to tytuły tych muzycznych rozdziałów, w których zawarłem swoje refleksje, uczucia i autobiograficzne wątki” – tak o swoim nowym dziele pisze Krzysztof Herdzin. Zatem jest to płyta bardzo osobista i bardzo ważna w dorobku pianisty. Numer 20 w jego autorskiej dyskografii, wydana w przededniu 50 urodzin artysty. Jest to także jego pierwszy album w serii „Polish Jazz”! Język muzyczny, jakim się tu posługuje kompozytor, wywodzi się z tradycji romantycznej, impresjonistycznej i neoklasycznej a także z istotnych nurtów współczesnego jazzu, mających swoje źródła m.in. w działalności progresywnych twórców nowojorskich a także europejskich, związanych z estetyką wydawnictwa płytowego ECM. Dzieło „The Book of Secrets” rozpisane jest na rzadko spotykany skład, bo obok tria z fortepianem i saksofonu tenorowego mamy tu pięć klarnetów. Gościem specjalnym na tym wyjątkowym albumie jest Rick Margitza - saksofonista należący do ścisłej światowej czołówki (udział w nagraniu kilku płyt Milesa Davisa). Korespondujące ze sobą partie fortepianu i saksofonu tenorowego stanowią istotną, a być może najważniejszą wartość płyty. Osobiste przesłanie kompozytora znajduje swój wyraz w założonym planie estetycznym, będącym odzwierciedleniem życia każdego z nas. Krzysztof Herdzin, snując opowieść o sobie, stawia w podtekście pytanie – na ile to o czym mówię może być uniwersalne? Próba poszukania odpowiedzi będzie wartością dodaną całego przedsięwzięcia. Pianista formułuje to tak: „Głęboko wierzę, że każdy wrażliwy meloman usłyszy w moich kompozycjach, tak cudownie odegranych przez wybitnych, muzycznych przyjaciół, prawdę, dobrą energię i dobry przekaz, skłaniający do chwili kontemplacji”. W nagraniu udział wzięli: Rick Margitza - tenor sax, Krzysztof Herdzin - piano, glockenspiel, harmonium, vocal, shakers, caxixi, shekere, conga, Robert Kubiszyn - double bass, bass guitar, Cezary Konrad - drums, Wiesław Wysocki - clarinet, Łukasz Poprawski - clarinet, Marcin Kajper - clarinet, Mariusz "Fazi" Mielczarek - alto clarinet Przemysław Florczak - bass clarinet
Obok Louisa Armstronga i Dizziego Gillespiego był on jednym z najbardziej wpływowych trębaczy w całej historii jazzu. Miles Dewey Davis swoją pierwszą trąbkę otrzymał w wieku 9 lat, a gry na instrumencie uczył się pod kierunkiem Elwooda Buchanana. W 1948 założył swój własny zespół z rewolucyjną sekcją dętą złożoną z trąbki, altowego i barytonowego saksofonu, puzonu, waltornii, tuby wspieraną przez fortepian, bas i perkusję.
Latynoski mistrz saksofonu altowego a także klarnetu i saksofonu sopranowego nagrał album z towarzyszeniem kwartetu smyczkowego z Argentyny - Cuarteto De Cuerdas Buenos Aires. Wykonuje on m.in. utwory Piazzolli, Von Webera i Tavaresa. Na podwójnym basie towarzyszy mu Oscar Carnero.
Pozwól sobie na chwilę przyjemności z samego rana. Dobra kawa, pyszne śniadanie i dźwięki saksofonu naładują Cię pozytywną energią na cały dzień.
Niemiecki wirtuoz saksofonu i klarnetu, grający muzykę z gatunku jazz Peter Brötzmann urodzony w Remscheid w 1941 roku. Prócz saksofonu i klarnetu w jego repertuarze usłyszymy również węgierski instrument dęty tárogató. Artysta jest postrzegany jako najwybitniejszy i jeden z najważniejszych przedstawicieli odłamu gatunku nazwanego free jazz oraz improwizacji jazzowych. Jego sposób grania jest rozpoznawalny na całym świcie, cechuje go mocny, ostry nieokiełznany ton i liryczność. Gra Brötzmanna zyskała swoją nazwę: „brötzen”, z powodu energicznego grania improwizacji. Artysta zyskał przez to wszystko przydomek „najgłośniejszego saksofonisty świata”. Tracklista: 1. Nidhog 1 2. Nidhog 2 3. Third Sun 4. Nidhog 3 5. Off Sight 6. Nidhog 4
Saksofon to instrument, który rzadko pojawia się na koncertach symfonicznych jako „główny bohater”, czyli narzędzie w rękach solisty. A tu nie lada gratka dla miłośników jego specyficznego brzmienia - mamy okazję do podziwiania kunsztu wspaniałego mistrza saksofonu - Andrzeja Olejniczaka – wykonującego utwory: Eddie „Sautera Focus Suite”, Mark Kussa „Saxophone Concerto”, Krzesimira Dębskiego „Jazz Concerto for Sax &Orchestra”.