Gratka dla miłośników muzyki Franciszka Schuberta. Na 5CD usłyszymy wszystkie symfonie tego kompozytora oraz fragmenty z "Rosamundy".Graja Berlińscy Folharmonicy pod dyrekcją D. Barenboima. Box w bardzo atrakcyjnej cenie!
W październiku, nakładem Polskiego Radia, ukazuję się płyta skrzypka Jakuba Jakowicza i pianisty Bartosza Bednaryczka. Płyta poświęcona będzie w całości muzyce kameralnej Franciszka Schuberta i usłyszymy na niej "Fantazję C-dur D934", "Sonatę a-moll D385" oraz "Rondo h-moll D895". Album jest zwieńczeniem wielu recitali schubertowskich, które Jakowicz i Bednarczyk wykonywali w ostatnim czasie, a wybór nagranego repertuaru nie jest przypadkowy. Fantazja C-dur D934 na skrzypce i fortepian to arcydzieło, które od wielu lat fascynowało Muzyków, i który wielokrotnie pojawiał się w programie ich koncertów. To utwór niezwykle ekspresyjny i wirtuozowski, a jego szalona wręcz rozpiętość wyrazowa i śmiała struktura kompozycyjna wykraczają poza czasy, w których powstał. Nie bez powodu prawykonanie w 1828 roku nie było sukcesem, a jej piękno i artyzym doceniono w pełni dopiero w następnym stuleciu. Odmienność Fantazji oraz bardzo wysokie wymagania techniczne, jakie stawia przed muzykami sprawiają, że nawet dziś nie jest ona często wykonywana, a nagranie utworu jest prawdziwym wyzwaniem dla każdego duetu skrzypcowo-fortepianowego. Niniejsza rejestracja jest pierwszą w historii dokonaną przez polskich artystów. Dopełnienie albumu stanowią utwory ukazujące wielką różnorodność twórczości Schuberta na ten zestaw instrumentów: pełne energii, ekstrawertyczne, momentami parodystyczne Rondo h-moll oraz Sonata a-moll, zwana także Sonatiną - kompozycja wcześniejsza (1816), w swym wyrazie bardziej intymna, skupiona, wpisująca się w nurt domowego muzykowania, można by rzec - na wskroś "schubertowska". O fascynacji muzyką Schuberta i o pracy nad tym wyjątkowym albumem Jakowicz i Bednarczyk opowiadają w wywiadzie przeprowadzonym przez Jacka Hawryluka, zamieszczonym w książeczce płyty.
Po ukończeniu swojej 6. Symfonii w 1818 Schubert zmagał się, aby ukończyć kolejną. Symfonie 1-6 pokazywały głęboką znajomość podobnych utworów Haydna i Mozarta oraz niedoścignionego wzoru Schuberta - Beethovena – zwłaszcza symfonia 2. We wczesnych dziełach można również wykryć wpływ Rossiniego. Kryzys twórczy wynikał z wysiłków Schuberta w znalezieniu własnego brzmienia symfonicznego. W latach 1818-24 rozpoczął pracę nad 5 symfoniami, a porzucił 4 z nich. Zaraz po 6. rozpoczął pracę nad dziełem D-dur D615, ale pozostawił tylko dwa niedokończone fragmenty otwierające. W roku 1820 podjął pracę nad bardziej ryzykownym projektem, ponownie D-dur. Ekspansywne i prawie ukończone scherzo zapowiada Wielkie „scherzo C-dur”. Inne części są fragmentaryczne. „E-dur Nr 7” z 1821 należy do innej ligi. Wymagające największej orkiestry ze wszystkich symfonii Schuberta, cztery części zostały opatrzone słowem „dobrze” na końcu zapisu nutowego. Schubert napisał ten utwór tylko częściowo, ale daje one fascynujący wgląd w to, co miało dopiero nadejść. Następnego roku „8. Symfonia B-moll” wprowadziła nowy styl symfoniczny, który Schubert starał się odnaleźć. Choć utwór jest dramatyczny i pełen emocji, pozostaje tajemnicą, dlaczego Schubert nigdy nie ukończył tego dzieła. W scherzo brakuje trio a finale nie udało się odnaleźć. Możliwe, że przerośnięty (i o identycznym zapisie nutowym) entracte z Rosamunde miał stanowić finale – z pewnością przypomina zakończenia innych symfonii. Dwuczęściowy korpus musiał czekać do 1865 roku na premierę. Symfonia 9. została napisana w 1825 roku, jako jedyna ukończona przez Schuberta w ostatniej dekadzie życia. Jego długie dążenie do skomponowania „Wielkiej” symfonii, zostało zakończone. Symfonia 9. jest niebotycznym arcydziełem. Do jej premiery pod batutą Mendelssohna w Lipsku minęło 11 lat. Schubert rozpoczął pracę nad swoją10. Symfonią w 1828, wizjonerskim dziełem przyćmiewającym Mahlera, które okazało się być jego symfonicznym „łabędzim śpiewem” i szóstą niedokończoną symfonią. Symfonie 8. i 9. są jedynymi symfoniami tego okresu konkurencyjnymi wobec symfonii Beethovena.
Utwory fortepianowe Franciszka Schuberta - sonaty, impromptus i Klavierstücke w wykonaniu brytyjskiego pianisty Paula Lewisa.
Symfonie nr 1, 3 i 4 Franciszka Schuberta, czołowego przedstawieciela niemieckiego romantyzmu. Wykonawcy to orkiestra Royal Flemish Philharmonic pod dyrekcją Philippe'a Herreweghe.
Franz Schubert jest jednym z najważniejszych twórców pieśni romantycznych. Stworzył ok. 600 dzieł tego gatunku, a wiele z nich weszło do ścisłej czołówki najpopularniejszych utworów wokalnych. Największym interpretatorem pieśni Schuberta był w naszych czasach Dietrich Fischer-Dieskau (zmarł 2012 roku).Album zawiera wybór przepięknych pieśni Franza Schuberta w tym takie arcydzieła, jak: Der Wanderer, Der Jungling und der Tod, Der Tod und das Madchen, Der Winterabend, oraz tytułowy Die Forelle w interpretacji Dietricha Fischera-Dieskaua, któremu przy fortepianie towarzyszy Gerald Moore.Pieśni Schuberta to miniaturowe arcydzieła, cenione za swój niepowtarzalny charakter, w którym kompozytorowi udało się połączyć lekkość i poczucie humoru z głębią uczuć i mnogością symbolicznych odniesień.Dietrich Fischer Dieskau (1925-2012), niemiecki baryton, znany przede wszystkim ze swoich fantastycznych interpretacji pieśni Schuberta. Posiadał niezwykły dar do nietuzinkowych interpretacji zarówno warstwy muzycznej, jak i literackiej wykonywanych przez siebie utworów. Pozwoliło mu to stworzyć wiele ponadczasowych kreacji. Kiedy w latach 90/ XX wieku zakończył karierę wokalisty, został dyrygentem. W 2005 roku otrzymał także prestiżową nagrodę Polar Muzic Prize.
Po rewelacyjnym debiucie płyty "Duo Pilgrimage" Pieter Wispelwey i Paolo Giacometti kontynuują muzyczną podróz sięgając po duety skomponowane przez Franza Schuberta i Brahmsa. Jest to druga część ich projektu, w ramach którego pojawią się jeszcze cztery krążki. Póki co ich współpraca zbiera rewelacyjne opinie.
Seria INITIALES Harmonii Mundi przedstawiająca artystów nagrywających dla firmy. Koncerty skrzypcowe Beethovena i Martinu oraz sonaty skrzypcowe Schuberta i Bartoka w wykonaniu Isabelle Faust.
Alfred Brendel interpretuje Schuberta. Wznowienie z serii Virtuoso teraz w specjalnej cenie!
Instrument zwany arpeggione został wynaleziony w 1823 roku przez wiedeńskiego lutnika Johanna Georga Stauffera. Jest on zbudowany identycznie jak gitara, jednak gra się na nim smyczkiem jak na wiolonczeli i trzyma się go podczas gry na kolanach. Był on dość popularny tylko przez okres jednej dekady. Nie zachowały się żadne kompozycje na arpeggione oprócz jednej sonaty Franciszka Schuberta z 1824 roku. Guido Balestracci i muzycy z zespołu L’Amoroso stworzyli w nagraniu program oparty o repertuar na arpeggione i gitarę, która była często wykorzystywana do akompaniamentu w pieśniach Schuberta.