Na pierwszym koncertowym albumie Leonidasa Kavakosa dla Dekki znajduje się Koncert skrzypcowy Brahmsa, w którym artyście towarzyszy mu jedna z najlepszych orkiestr świata - Gewandhausorchester z Lipska pod batutą Riccardo Chailly’ego.
Piąta nagrana dla Naïve płyta Sergieja Khachatryana zawiera trzy sonaty romantyczne na skrzypce i fortepian Johannesa Brahmsa. Powstałe w latach 1878-1888 trzy sonaty są równoległymi dziełami wobec czterech symfonii tego kompozytora, a chronologicznie okalają je Koncert skrzypcowy D-dur i Koncert podwójny na skrzypce i wiolonczelę a-moll.
Fenomenalna skrzypaczka Nicola Benedett tym razem z przykuwającym nagraniem monumentalnego I Koncertu skrzypcowego a-moll Szostakowicza. To kolejny album Benedetti po wielkich sukcesach poprzednich nagrań artystki, jak Fantazja Szkocka Brucha (album Homecoming, 2014) i Koncert skrzypcowy Korngolda (Silver Violin, 2012).Znajomość artystki z muzyką rosyjska rozpoczęła się już w młodości; jej powaga i niezwykła intensywność oddziaływały silnie na młodą skrzypaczkę. “Znalazłam się jakby w innym świecie” - mówi Nicola - “trochę przerażającym, niezwykle wymagającym, ale uroczym i pełnym ciepła”.Ciemny, pełen introspekcji I Koncert skrzypcowy Szostakowicza nagrany z zespołem Bournemouth Symphony Orchestra i dyrygentem Kirillem Karabitsem to przekonująca interpretacja, pełna energii, silnych emocji i pasji. Demoniczne scherzo poraża swoją intensywnością, namiętna część trzecia, prawdopodobnie najwspanialsza wśród wszystkich koncertów skrzypcowych, robi wstrząsające wrażenie, a zadziwiająca finałowa Burleska wieńczy tę przejmującą interpretację.To dzieło ma swoją burzliwą historię - wrogość, z jaką podporządkowana polityce cenzura rosyjska tych czasów odnosiła się w latach 40. do Szostakowicza oznaczała, że kompozycja nie mogła ukazać się drukiem aż do śmierci Stalina. Koncert został po raz pierwszy wykonany w 1955 r. przez Dawida Ojstracha i natychmiast zdobył światową sławę.Razem z arcydziełem Szostakowicza znalazł się na tym albumie efektowny, barwny koncert Głazunowa. Późnoromantyczne dzieło cechuje liryzm podkreślony przez pełną mistrzostwa interpretację Benedetti.
Recital skrzypcowy jednego z największych wirtuozów XX wieku Jaschy Heifetza. Edycja nagrań archiwalnych z lat 1944-1948.
Cykl Szostakowicza teatru Mariinsky został uznany jako międzynarodowy projekt, który jest prowadzony przez najwybitniejszego dyrygenta naszych czasów. Te mocne słowa znajdują odbicie w nagrodach, które zdążyła otrzymać ta płyta - Choc de Classica i SA-CD.net 5 stars. W repertuarze, oprócz potężnej 9 symfonii Shostakowicza, zawarty jest pierwszy koncert skrzypcowy, prowadzony przez Leonidas Kavakosa, nagrodzonego w zeszłym roku nagrodą Gramophone's artist of a year. Klasa światowa.
Tracklista: 1. Uwertura D-dur 2. II Koncert skrzypcowy D-dur. Violin Concerto In D Major No 2 Op. 21 3. Symfonia B-Dur Op. 2 Nr 3. Sinfonia Avec Accompagnement De Plusieurs Instruments (Before 1810)
W budżetowej serii z muzyką klasyczną wytwórni ZYX jedyny koncert skrzypcowy Brahmsa, napisany w 1878 roku, dedykowany jego przyjacielowi Josephowi Joachimowi. W nagraniu z 1980 roku wzięli udział Iwan Cerkov - skrzypce oraz Munchner Symphoniker pod dyrekcją Helmuta Buchera Powszechnie uważa się, że Niemcy mają cztery wybitne koncerty skrzypcowe: najświetniejszy - Beethovena, walczący o palmę pierwszeństwa - Brahmsa, uznawany za klejnot rodowy - Mendelssohna i najbogatszy - Maxa Brucha. Ten ostatni, Koncert skrzypcowy Nr 1 Maxa Brucha wypełnia drugą cześć płyty. Wykonuje go Helena Spitkova z Orkiestrą Philharmonia Slavonica pod batutą Alberto Lizzio. Program: Johannes Brahms; Violinkonzert D-dur, op.77 1. Allegro ma non troppo 21:04 2. Adagio 9:13 3. Allegro giocoso, ma non troppo vivace 8:04 Max Bruch; Violinkozert No. 1 4. Allegro moderato 8:17 5. Adagio 8:09 6. Finale: Allegro energico 7:48
Album przedstawia trzy różne, szerzej nieznane oblicza kompozytorskie Krzesimira Dębskiego.Krzesimir Dębski znany głównie z muzyki filmowej (ponad 100 tytułów) i piosenek oraz znany, jako jazzman, jest jednak głównie kompozytorem współczesnej muzyki poważnej i mało kto wie, że napisał ponad 100 utworów symfonicznych i kameralnych w tym symfonie, oratoria, koncerty instrumentalne, utwory religijne, chóralne i eksperymentalne, a także musicale i muzykę dla teatrów. Na albumie wydanym przez Agencję Muzyczną Polskiego Radia znajdują się trzy ciekawe kompozycje kompozytora: Koncert skrzypcowy nr 3 z solistą Łukaszem Błaszczykiem, „Stories” na kontrabas i orkiestrę z Adamem Bogackim oraz polistylistyczne „Wariacje na temat K. Dębskiego”. Wszystko z towarzyszeniem znakomitej Polskiej Orkiestry Radiowej pod dyrekcją kompozytora.
Renaud Capuçon rozszerza swoją szeroko zakrojoną dyskografię koncertową o dwa koncerty skrzypcowe Bartóka. Skomponowane w odstępie prawie trzech dekad mocno ze sobą kontrastują, prezentujac bardzo różne emocjonalnie i muzycznie światy. Wybitnemu skrzypkowi towarzyszy London Symphony Orchestra pod dyrekcją François-Xaviera Rotha. Dyskografia koncertowa Renaud Capuçona obejmuje repertuar od J.S. Bacha do kompozytorów współczesnych. Do tej pory jedynie koncerty Berga i Korngolda reprezentowały pierwszą połowę XX w. w dyskografii artysty, lecz wraz z tym wydaniem do tego gatunku muzyki dołączają dwa dzieła Bartóka. Dyrygent, który poprowadził te nagrania – François-Xavier Roth, wskazuje, że "Te dwa utwory dzieli prawie 30 lat i powstały w bardzo różnych okolicznościach. Poza tym, że oba utwory Bartoka są koncertami na skrzypce solo i orkiestrę, nie ma pomiędzy nimi bezpośredniego porównania". Koncert skrzypcowy nr 1powstał w latach 1907-1908, kiedy Bartók miał zaledwie dwadzieścia kilka lat i jest pełen wylewnej miłości (nieodwzajemnionej) do młodej skrzypaczki Stefi Geyer, której portret zamierzał przedstawić w utworze. Interesowała go również w tym okresie muzyka Debussy’ego i Straussa. Był to początek eksploracji muzyki ludowej, którą badał wraz ze swoim przyjacielem i rodakiem Zoltanem Kodály. Bartók napisał koncert dla Stefi Geyer i na jej prośbę przesłał jej rękopis, ale niestety został on zapomniany i niepublikowany do czasu jego premiery w 1958 r., dwa lata po śmierci Geyer i 13 lat po śmierci Bartóka. "Możemy usłyszeć i poczuć, że pisał ten utwór dla kobiety, w której był namiętnie zakochany", mówi François-Xavier Roth. "Język muzyki jest młodzieńczy, z pięknym prowadzeniem skrzypiec i orkiestry i jest jak dźwięczny instrument. Szczególnie druga część utworu jest wirtuozowska, radosna, pulsująca". Prawie trzy dekady później, w 1936 r., Bartók zaczął komponować drugi koncert skrzypcowy. Jego premiera odbyła się w Amsterdamie w 1939 r. pod dyrekcją Zoltana Székely, dyrygenta Hungarian Quartet i Concertgebouw Orchestra. Pisząc utwór – pochodzący z tego samego okresu co Muzyka na smyczki, perkusję i czelestę oraz Sonata na dwa fortepiany i perkusję – Bartók studiował również partytury ostatnich koncertów skrzypcowych takich kompozytorów jak Berg, Szymanowski i Weill. W następnym roku opuścił rozdartą wojną Europę i wyjechał do USA, gdzie zmarł na białaczkę wkrótce po zakończeniu II wojny światowej. "Wyraźnie słychać, że Drugi koncert jest już utworem bardziej dojrzałego i wyrafinowanego kompozytora" – mówi Roth. "Jest to utwór dłuższy, znacznie bardziej rozwinięty, a faktura orkiestrowa jest bardzo złożona, angażując się w efektowny dialog z solistą; utwór jest pełen kontrastów. Rozpoczyna się od prostej serenady, podczas której skrzypce dominują śpiewnie nad harfą, basem i wiolonczelą, ale w finale orkiestra jest jak potwór, który przeciwstawia się soliście". Capuçon i Roth znają się od lat, ale to nagranie jest pierwszą współpracą z London Symphony Orchestra, której Roth od początku sezonu 2017-2018 jest głównym gościnnym dyrygentem. "Wielkim zaszczytem był dla mnie występ w tym nagraniu" – mówi Roth, Renaud jest obecnie jednym z największych skrzypków, a sesje nagraniowe choć wymagające, były także pełne humoru i radości”. Pod koniec 2017 r. Capuçon wykonał Koncert skrzypcowy nr 2 Bartóka w Berlinie. Roth zadyrygował orkiestrą Staatskapelle. Berliner Morgenpost napisał potem: "Capuçon zaprezentował dźwięk, który, choć zakorzeniony w romantyzmie XIX w., był jednocześnie przesycony klasyczną klarownością (...) Orkiestra Staatskapelle brzmiała jasno, czysto i genialnie, nie wnosząc ani odrobiny nadmiaru czy wybujałego romantyzmu do tej interpretacji. Roth znakomicie rozumiał się z solistą i ustalił szybkie tempo. Wyeksponował instrumenty smyczkowe i dęte i spójnie umiejscowił cudowne wariacje Bartóka (w drugiej części) gdzieś pomiędzy austriackim ekspresjonizmem a francuskim neoklasycyzmem. Na równi z Capuçonem, który podtrzymywał swój romantyczny ton, także orkiestra ukazała swoją odrębność. Artyści uzupełniali się nawzajem. Dzięki Rothowi utwór Bartóka nigdy nie brzmiał zbyt romantycznie, a dzięki Capuçonowi – zbyt nowocześnie".
Koncert skrzypcowy i inne utwory z towarzyszeniem orkiestry Antonina Dvoraka w wykonaniu Hrachya Avanesyana - skrzypce i orkiestry Sinfonia Varsovia pod dyrekcją Augustina Dumaya.