Nate Ruess - wokalista wielokrotnie nagradzanej grupy Fun – postanowił spróbować sił w karierze solowej. Jego debiutancki album nosi tytuł „Grand Romantic”.
Wydawnictwo zawiera kilkanaście utworów Dave'a Edmundsa jako lidera Love Sculpture oraz artysty solowego w tym słynny hit "Sabre Dance" (Taniec z szablami Chaczaturiana). To bardzo solidny występ jednego z najbardziej wiernych i enigmatycznych artystów rock & rolla. Dave Edmunds (ur. 15 kwietnia 1944 w Cardiff) to walijski muzyk rockowy, gitarzysta i wokalista. Główną inspiracją Edmundsa był blues W latach 1966–1970 lider zespołu Love Sculpture, z którym nagrał 2 albumy. Po 1970 roku artysta solowy. Podczas kariery solowej wykonywał dużo coverów standardów rock and rollowych. W 1992 roku akompaniował Ringo Starrowi podczas jego koncertu w Montreux. Tracklista: 1. Sabre Dance - Dave Edmunds And Love Sculpture 2. Wang Dang Doodle - Dave Edmunds And Love Sculpture 3. (I Am) A Lover Not A Fighter 4. Dance Dance Dance 5. Down Down Down 6. The Promised Land 7. 3 Oclock Blues - Dave Edmunds And Love Sculpture 8. Dont Answer The Door - Dave Edmunds And Love Sculpture 9. Farandole - Dave Edmunds And Love Sculpture 10. Closer To The Flame 11. Every Time I See Her 12. I Got Your Number
„Life Is But A Dream” to prawdziwa niespodzianka od Beyonce dla wszystkich fanów. Podwójne DVD i Blu-Ray zawiera wyprodukowany przez samą Beyonce film, który na początku tego roku wyemitowany został przez stację HBO i stał się najlepiej oglądanym dokumentem tej stacji od dekady. 17-krotna zwyciężczyni nagród Grammy prezentuje się w nim od prywatnej strony – z dala od świateł sceny, często bez makijażu… czyli taką, jakiej fani jeszcze nie mieli okazji jej poznać. Drugi dysk to „Live In Atlantic City” – koncert sfilmowany podczas czterech występów Beyonce w Revel Casino Hotel w maju 2012 roku. W ramach wspomnianego koncertu zobaczyć można będzie na żywo przeboje z ostatniej płyty „4”, hity z całej solowej kariery Beyonce a także niespodzianki – cover „I Will Always Love You” dedykowany pamięci Whitney Houston czy nieemitowane wcześniej wykonania na żywo piosenek “Flaws And All”, “Love On Top” i “Schoolin’ Life”. Dodatkową atrakcją jest dołączony kod do darmowego pobrania zupełnie nowej piosenki Beyonce – „God Made You Beautiful”.
Nagrania na płycie pochodzą z lat 1962-1995. Zostały dokonane przeważnie w centralnej części regionu i objęły najstarsze kapele, przykłady gry solowej, typowego repertuaru tanecznego.W muzyce wokalnej Rzeszowszczyzny dominuje śpiew weselny, pieśni żałobne, kolędy, kołysanki. Ten repertuar wykonywany jest przez kapele w różnym składzie, typowym dla poszczególnych części regionu. Obok nagrań kapel dwuosobowych (skrzypce i bas) , prezentowane są kapele, do których włączono klarnet i skrzypce sekundowe, a także zespoły, w które swoje charakterystyczne brzmienie zawdzięczają włączeniu do składów cymbałów. Ten instrument pojawia się w kapelach rzeszowskich w latach 30. XX wieku i tylko w tym regionie Polski nadal występuje. Na płycie zamieszczono przykłady gry solowej starszych cymbalistów, którzy grają na różnorodnie brzmiących instrumentach. Ta różnorodność bierze się z odmiennej techniki budowy cymbałów, rodzaju materiału i doboru strun. Instrumenty te były najczęściej wytwarzane przez samych muzyków.Repertuar rzeszowskich instrumentalistów obfituje w wiele odmian polek, np: polki wściekłe, drobne galopki, tramle, stawane, pstrykane, a także oberki, krakowiaki, ballady, czy chodzone..
Oscar Verhaar - holenderski kontratenor wybrał na bohatera swojej solowej płyty również Holendra - Constantijna Huygensa (1596-1687). To mało znany twórca. Pochodził z rodziny, która wiernie służyła dynastii orańskiej. Zarówno jego ojciec, jak i on byli sekretarzami Fryderyka Henryka Orańskiego. Huygens był zatem przede wszystkim dyplomatą, ale także pisarzem, poetą i kompozytorem, uczonym, tłumaczem oraz podróżnikiem. Huygens znał dobrze muzykę włoską swego czasu i potwierdzeniem tego są jego własne kompozycje, które znalazły się na płycie, osadzone w tradycji pieśni solowej z towarzyszeniem instrumentu (w tym przypadku lutni) napisane w stylu seconda pratica. Między jego pieśni zostały także wplecione madrygały włoskich mistrzów tego czasu, m.in. Monteverdiego, Cacciniego i innych. To jest bardzo interesujący projekt i mimo tak skromnej obsady - głos solo i lutnia - nie ogarnia słuchacza monotonia. Z wyczuciem i uczuciem.
Ostatni koncert promujący solowy album Slash’a odbył się 24 lipca br. w Stoke On Trent. Miasto ma niezwykłe znaczenie dla muzyka ponieważ do piątego roku życia wychowywał się właśnie w tym miejscu. Podczas całej trasy koncertowej na scenie wspomagał Slash’a wokalista Alter Bridge - Myles Kennedy. Wirtuozeria Slash’a w połączeniu z dźwięcznym wokalem Myles’a to prawdziwa przyjemność dla ucha. Utwory wykonane w czasie koncertów pochodzą z solowej płyty Slash’a, jak również z czasów Blue Velvet, Slash’s Snakepit i oczywiście Guns’n’Roses. Na płycie znalazły się najlepsze przeboje m.in “Sweet Child O’ Mine”, “Paradise City”, “Rocket Queen”, “Civil War”, “Mr Brownstone” oraz wiele innych.
Rick Wakeman to geniusz instrumentów klawiszowych, którego dosknale znamy z albumów legendy rocka progresywnego, grupy Yes, współpracy z Black Sabbath, a także z fantastycznych płyt solowych. "Journey To The Centre Of The Earth" to jedna z perełek w solowej dyskografii Anglika, która w 2014 roku obchodzi 40. urodziny.
Jedni starzeją się bez godności w sposób obrzydliwy, budzący odruch wymiotny (choćby te wszystkie podstarzałe pudlowłose zespoły hardrockowe z lat 80.). Inni, ci wybrańcy rock'n'rollowej muzy, robią dokładnie to samo w sposób fascynujący, czego przykładem mogą być Stonesi, Lou Reed, Iggy Pop czy David Bowie. Cocker - który ma już za sobą 30 lat pracy na scenie - w sposób naturalny wpisuje się na tę drugą listę. Być może pan J. zdawał się być pogodzony ze swym wiekiem i statusem męża i tatusia z romantycznego Paryża na pierwszej solowej płycie "Jarvis" (2006). Ale to był pozór (choć płyta była świetna, a nawet urzekająca swą teatralnie eksponowaną dojrzałością). Jednak rockerzy tego typu zawsze - po chwilach samooszukiwania się w domowym zaciszu - wybierają niedojrzałość, tyle że w pewnym wieku traktują ją jako pole walki między młodzieńczymi nieograniczonymi możliwościami i fantazjami wieku średniego.
Carlos Augusto Alves Santana (ur. 20 lipca 1947 w Autlán de Navarro, Meksyk) – muzyk, gitarzysta rockowy i jazzowy, długoletni lider i jedyny stały członek zespołu grającego rock latynoski - Santana. Znany również z solowej kariery. Dwupłytowa kompilacja zawierająca 14 utworów Carlosa.
Pomysł nagrania i wydania przez Fundację im. Zbigniewa Seiferta solowej płyty Mateusza Smoczyńskiego był dość oczywisty. Mateusz jest zwycięzcą drugiej edycji Międzynarodowego Jazzowego Konkursu Skrzypcowego im. Zbigniewa Seiferta z 2016 r., a fundacja nie poprzestaje przecież na przekazaniu nagrody, lecz ściśle współpracuje z laureatami konkursu, organizując im koncerty czy wspierając w realizacji nagrań płytowych. To jednak nie jest jedyny powód, dla którego zaproponowaliśmy Mateuszowi nagranie recitalu solowego. Mateusz Smoczyński jest muzykiem wybitnym i wszechstronnym, biorącym udział w rozlicznych ambitnych i wysoko ocenianych przez krytykę projektach. Dość wspomnieć amerykański Turtle Island Quartet, w którym działał w latach 2012-2016, kapitalny Atom String Quartet, zespoły autorskie, czyli Mateusz Smoczyński Quintet oraz New Trio, a wreszcie słynny Zakopower czy Natalię Kukulską. Czas zatem przedstawić kolejne artystyczne wcielenie tego utalentowanego skrzypka, kompozytora i aranżera. Recital solowy składający się głównie z autorskich kompozycji jest w karierze Mateusza odważnym i ważnym krokiem. Mateusz po raz kolejny udowadnia, że nie ma muzycznych granic, których nie potrafiłby przekroczyć. A przecież koncert solowy to przedsięwzięcie wyczerpujące emocjonalnie i fizycznie. Znalezienie równowagi między techniczną brawurą a niebanalną liryką i zgrabnym żonglowaniem różnorodną stylistyką, między skupieniem się na detalach a przekazaniem całościowej idei jest niezwykle trudnym wyzwaniem. Wypełnienie tej przestrzeni za pomocą jednego tylko, maksymalnie dwóch instrumentów (niedawnym odkryciem Smoczyńskiego są skrzypce barytonowe) wymaga niebywałego warsztatu, kunsztu i muzykalności, które niewątpliwie cechują naszego artystę. W licznych wywiadach Mateusz Smoczyński przyznaje się do trzech fascynacji muzycznych: są nimi Zbigniew Seifert, John Coltrane oraz Karol Szymanowski. Zawarta na niniejszej płycie muzyka poszerza ten wachlarz wpływów o Niccolò Paganiniego, Eugène’a Ysaÿe, Györgya Ligetiego i Krzysztofa Pendereckiego. Nieco odmienne stylistycznie są uzupełniające to nagranie kompozycje Marka Summera i Jana Smoczyńskiego – brata Mateusza i jego wiernego muzycznego przyjaciela. Mateusz Smoczyński tak mówi o swym najnowszym projekcie: Główną myślą, która towarzyszyła mi przy tworzeniu tego albumu, była chęć nagrania płyty nie jazzowej, a klasycyzującej, jednak z przestrzenią na improwizację. Od zawsze imponowały mi dłuższe formy muzyczne spotykane w muzyce poważnej, ale jako autor nigdy nie miałem odwagi się z nimi zmierzyć. O solowej płycie myślałem od dawna, i to właśnie ona stała się pretekstem do spełnienia ambicji i sprawdzenia swoich możliwości kompozytorskich. Efektem tej pracy jest między innymi czteroczęściowa „Sonata”, główny utwór na tej płycie. Komponowanie utworów wykraczających poza jazzowy temat jest dla mnie nowością i to właśnie jest ta moja „metamorfoza”. Aby jednak uniknąć monotonii solowego albumu, spróbowałem przełamać płytę utworami zbliżającymi się do innych gatunków muzycznych. Solo Violin Zbigniewa Seiferta powstała ponad czterdzieści lat temu i wciąż jest niezwykle ważną pozycją w muzyce jazzowej, a zwłaszcza w solowej wiolinistyce jazzowej. Mamy nadzieję, że album Mateusza Smoczyńskiego również stanie się inspiracją dla młodych artystów, którzy poszukują swojego języka muzycznego w trudnej solowej materii. Aneta Norek-Skrycka, prezes Fundacji im. Zbigniewa Seiferta