Płytę "For You" wypełnia pięć premierowych kompozycji Adama Kowalewskiego, "White Water" Piotra Wyleżoła oraz dwa standardy: "Little girl I miss You" Bunky'ego Greena i "If one could only see" Billy'ego Harpera.
Najnowsza płyta brytyjskiej grupy wokalnej The Swingle Singers zawierająca utwory a cappella. Płyta zawiera nagrania piosenek z Turcji, Hiszpanii i Argentyny oraz standardy brytyjskiego popu - Elbow, Florence Welch i The Beatles.
Tadeusz Pabisiak - wirtuoz gitary, interpretuje popularne tematy muzyki klasycznej oraz standardy jazzowe i przeboje muzyki rockowej.
Niezwykły kameralny koncert weteranów. W programie jazzowe standardy. Muzycy: Frank Morgan: alto saxophone George Cables: piano
Świeżo upieczony (najmłodszy w historii) zdobywca nagród EGOT (Emmy, Grammy, Oscara i Tony Award) wokalista i kompozytor John Legend wydaje swoją pierwszą płytę świąteczną. 14 Utrzymanych w klimatach soul utworów, a „A Legendary Christmas” wyprodukował sam Raphael Saadiq i są to zarówno nowe, jak i klasyczne standardy bożonarodzeniowe. W utworze „What Christmas Means to Me” na harmonijce ustnej towarzyszy mu sam Stevie Wonder, natomiast w „Have Yourself a Merry Little Christmas” usłyszymy także jazzową wokalistkę Esperanza Spalding. Materiał ukazuje się na płycie CD i na 2 płytach winylowych.
Duński saksofonista jest nie tylko instrumentalistą - Vincentz nie sięga po standardy (z dwoma wyjątkami - jednym z nich jest triowa improwizacja), ale z uporem maniaka eksploruje własny dorobek kompozytorski. Nie są to kompozycje na miarę uniwersalnych standardów i w moim odczuciu do tej warstwy płyty muzycy nie będą powracać. Nie spotkamy się raczej z kompozycjami lidera tego nagrania na płytach innych muzyków. Nie będą do nich powracać i nagrywać. To nie znaczy, że są złe, nie. Nie są uniwersalne - napisane dokładnie na ten instrumentalny i osobowy. Ale przez to powinny być tym bardziej cenione - cóż bowiem łatwiejszego niż sięgnąć po standardy - sprawdzone i wszystkim znane - i nagrać album? W taką formułę jak ta potrzeba włożyć o wiele więcej wysiłku. Dotyczy to także słuchaczy - wszak lubimy tylko te utwory, które już świetnie znamy. Ciekawe aranżacje poszczególnych tematów - mimo wspomnianego już braku chwytliwych i przebojowych tematów - sprawiają, że powraca się do tej płyty bardzo często i z niekłamaną przyjemnością. Trio (jak i kwartet) - mimo okazjonalnego spotkania - gra niczym jeden organizm i wydaje mi się, że płyta ta nie potrzebuje więcej słów i rekomendacji. Jeżeli szukają Państwo maintreamowego jazzu, z niebanalnymi kompozycjami, wymagającego jednak odkrywania smaczków i niuansów, muszą Państwo sięgnąć po ten album. Warto!
Standardy jazzowe w wykonaniu m.in. Larsena, Dominika Bukowskiego i Piotra Lemańczyka.
Wszystkie nagrania Martiala Solala zasługują na baczną uwagę, a szczególnie te solowe. A tu właśnie mamy tylko Francuza sam na sam z fortepianem. To szkoła dla wszystkich, którzy uczą się budować jazzową narrację na tym instrumencie, kształtować dźwięk, panować nad dramaturgią w mikro- i makroskali. Doskonała realizacja nagrania pozwala bez przeszkód śledzić niuanse techniki pianisty. Repertuar to kilka kompozycji autora i znane wszystkim standardy, w rękach Solala wszystko jednak nabiera zupełnie innego wymiaru, zapiera dech w piersiach. Marek Romański Tracklista: 1. Darn That Dream 2. Caravan 3. Our Love Is Here To Stay 4. Chi Va Piano... 5. Medium 6. Bluesine 7. On A Clear Day 8. In My Solitude 9. Darn That Dream
Płyta „Piano” zawiera wyłącznie materiał solowy, nagrany w 1997 roku w Holandii. Jego niezwykłość polega na tym, że powstawał nie zmyślą o publikacji, a sesja była uchwyceniem improwizacji artysty.13 utworów to w przeważającej części kompozycje Leszka Możdżera. Do tego dochodzą dwa standardy jazzowe (Miles Davis, Bronisław Kaper), otwierający płytę utwór Tymona Tymańskiego oraz kończąca ją pieśń kościelna "Christus Vincit".
"Burrellhouse" to pierwsza płyta w dorobku wybitnego polskiego kontrabasisty jazzowego, nagrana na gitarze. Jest ona wyrazem jego wieloletniej fascynacji tym instrumentem. Płyta ta (oraz sam utwór "Burrellhouse" Jacka Niedzieli-Meiry) dedykowana jest pamięci wybitnego amerykańskiego gitarzysty, Kenny Burrella. Album utrzymany jest w estetyce głównego nurtu muzyki jazzowej. Zawiera zarówno standardy jazzowe jak i materiał autorski lidera. Muzycy: Jacek Niedziela-Meira: gitara Kajetan Galas: organy hamonda Łukasz Żyta / Grzegorz Pałka - perkusja