Crooner – współcześnie epitet nadawany wokalistom śpiewającym standardy jazzowe należące do tzw. Great American Songbook (amerykańskie standardy jazzowe) z towarzyszeniem orkiestry, big-bandu lub fortepianu; także sposób śpiewania opracowany w latach 20. i 30. XX wieku który powstał dzięki wprowadzenia do użycia mikrofonów.
Bristol to najnowszy projekt twórcy znakomitych Nouvelle Vague – Marca Collina. Po doskonałych przeróbkach nowofalowych klasyków, tym razem Collin wraz z gośćmi stylowo interpretuje największe standardy trip hopu. Na albumie „Bristol” piosenki Portishead, Massive Attack, Archive, Morcheeba, Goldfrapp czy Lamb w nowych wersjach nabierają elegancji i po latach znów zachwycają.
Tony jest jedną z ostatnich żyjących legend jazzu i muzyki popularnej. Jego kariera to pasmo nieprzerwanych sukcesów. Ostatnim, lecz bez wątpienia nie najmniej ważnym, była wspólna płyta z Lady Gagą pt. „Cheek to Cheek” wskrzeszająca standardy jazzowe sprzed lat.
Na kolejnej płycie z naszej jazzowej serii prezentujemy standardy jazzowe w wykonaniu zespołu Jazz Rockers Zbigniewa Namysłowskiego oraz kwintetu Andrzeja Kurylewicza.
Album zawiera wczesne nagrania dwóch związanych twórczo muzyków: Krzysztofa Komedy i Jerzego Miliana.Płytę otwierają nagrania z roku 1963 z 6 Festiwalu Jazz Jamboree ’63, gdzie solista Jerzy Milian występuje z Triem Krzysztofa Komedy (M. Suzin b, L. Dudziak dr). Następnie prezentowany jest występ Zespołu Jerzego Miliana (K. Komeda p, W. Lechowski-g, T. Wójcicki b, L. Dudziak dr) z 5 Festiwalu Jazz Jamboree ’62. Album zamyka nagranie Sekstetu Komedy (J. Milian-vib, J. Wróblewski cl, bs, Z. Brzeszczyński-tb, J. Stolarz-b, J. Zylber dr), jest to nagranie najstarsze, zrealizowane w 1957 roku w Polskim Radiu Gdańsk. Płyta zawiera same standardy, za wyjątkiem kompozycji Komedy „Will Be Together Again”.Track lista:1. Love Is Here To Stay2. The Lady Is A Tramp 3. Blues At Twilight4. Soon5. The Chant 6. Will Be Together Again7. Walkin'
„Thank You” to druga płyta popularnej wokalistki, Jeżeli myślicie, że wiecie czego spodziewać się po popularnej wokalistce – teledysk do pierwszego promującego ją singla „No” jest już jednym z największych zaskoczeń tego roku! Seksowna i ponętna jak nigdy dotąd… to po prostu trzeba zobaczyć! Producentami nowego krążka są Meghan i Ricky Reed, odpowiadający za takie przeboje jak „Fireball” Pitbulla, „Bills” Lunchmoney Lewisa czy „Bo$$” Fifth Harmony.Najlepsza płyta pop 2016 roku? To się okaże, ale znając talent Meghan do pisania hitów (jest współautorką m.in. najnowszego singla Jennifer Lopez „Ain't Your Mama”) możemy być pewni zestawu świetnych i najnowocześniej brzmiących numerów pop! Album ukazuje się w wersji standardowej (12 utworów) i deluxe (3 dodatkowe utwory). Meghan Trainor zaistniała dzięki piosence „All About That Bass”, w której wyśmiewała obowiązujące standardy piękna i zasady show-biznesu. Piosenka stała się hitem na całym świecie, w klipie do niej przewrotnie pojawili się najpopularniejsi blogerzy i osobowości Internetu. Wkrótce Meghan wydała jeszcze kilka singli z debiutanckiej płyty „Title”, z który każdy stał się przebojem. Ba, ostatni z tych utworów – „Like I’m Gonna Lose You” nagrany z Johnem Legendem - był w marcu 2016 r. najchętniej odtwarzaną piosenką w polskich stacjach radiowych!
Album „Mexico!” to kolekcja „klasycznych” meksykańskich piosenek. Tym razem tenor sięgnął po standardy muzyki latynoamerykańskiej: Granada, Noche de Ronda, Bésame mucho, Perfidia, Cielito lindo, México lindo e querido, Cucurrucucú paloma i Solamente una vez. Utwory zostały na nowo zaaranżowane na zespół kameralny przez znanego i cenionego producenta Gonzalo Graua.Album związany jest z dwiema ważnymi meksykańskimi rocznicami: setną rocznicą rewolucji i dwusetną odzyskania niepodległości.17 czerwca Rolando Villazon wystąpił z tym repertuarem w swoim rodzinnym mieście – Mexico City. Towarzyszyli mu Bolívar Soloists. Dzień wcześniej Ministerstwo Kultury i Sztuki Meksyku uhonorowało artystę mianem „Ambasadora Kultury”. „Jestem dumny i szczęśliwy” - powiedział na konferencji prasowej w Mexico City - „mogąc śpiewać muzykę tak bliską memu sercu. To piosenki, które znam od dzieciństwa. Gdy je śpiewam, to tak jakby śpiewał je ze mną cały Meksyk!”Poprzednia płyta Rolando Villazona nagrana dla Deutsche Grammophon i zawierająca arie Haendla dostała się w Niemczech na listy sprzedaży płyt popowych, zaś wydany w Wielkiej Brytanii album „Tenor” w ciągu pierwszych trzech miesięcy sprzedał się w nakładzie ponad 65 000 egzemplarzy.W listopadzie „Ambasador Kultury Meksyku” odbędzie tournee z Bolívar Soloists po Europie.
Rok po wydaniu debiutanckiego albumu "We Could Be Lovers", który zachwycił miłośników jazzu, Sarah McKenzie powraca w rewelacyjnym stylu. "Paris in the rain" to porywający krążek, łączący w swoim repertuarze standardy jazzowe oraz premierowe kompozycje. Wykonanie artystki urzeka wrażliwością i niebywałą wręcz muzykalnością.
Koncert określony triumfem kontrastujących stylów został nagrany live w Kohseinenkin Hall w Tokyo w lipcu 1964 roku z udziałem Sama Riversa (saksofon tenorowy). Dopiero 2 miesiące później do zespołu Milesa trafił Wayne Shorter i pozostał do roku 1970. Charakterystyczne były także entuzjastyczne wypowiedzi samych muzyków (Herbie Hancock - fortepian, Ron Carter - bas, Tony Williams - perkusja), którzy zagrali standardy "If I Were a Bell," "My Funny Valentine" i "All of You" obok swojej wizytówki "Walkin' i nieodłącznego davisowskiego "So What". Książeczka oprócz nowych opisów i komentarzy zawiera zdjęcia uczestników koncertu!
Po trzydziestu latach istnienia Keith Jarrett Trio jest rozpoznawalne na całym świecie. Jak zauważył „New York Times”, to klasyk w śród zespołów jazzowych. Obchodzona w 2009 r. rocznica zespołu została hucznie dopełniona płytą z zapisem jubileuszowego koncertu z Lucerny, który w charakterze był wydarzeniem tyleż eksperymentalnym, co „tradycyjnym”. „Neue Zürcher Zeitung” zatytułowała recenzję z tego koncertu Ekstaza kontrolowana – tytułem będącym metaforycznym podsumowaniem całego wieczoru, na który złożyło się improwizowane Deep Space, wpadające następnie w Solar Milesa Daviesa, po którym zabrzmiały standardy Stars Fell On Alabama i Between The Devil And The Deep Blue Sea, by osiągnąć punkt kulminacyjny we fragmentach z musicalu West Side Story (Somewhere, Tonight) i zakończeniu z nawiązującym do kompozycji Webera autorskim Everywhere Jarretta.