Kolejna płyta w bogatym dorobku znanego Artysty, piosenkarza i kompozytora Tadeusza Woźniaka. Autor muzyki do ponad 200 piosenek, do około stu inscenizacji teatralnych, do przedstawień Teatru TVP i filmów animowanych wydał płytę nagraną w studio Polskiego Radia w Opolu podczas koncertu.
180-gramowa, winylowa, audiofilska, kolekcjonerska, limitowana edycja jazzowego albumu wszechczasów - "Kind Of Blue". Album został zremasterowany. Dołączono kupon MP3 uprawniający do zapisania albumu na dysku! Wszystkie kompozycje na płycie napisał sam Miles Davis. Nagrania zostały zarejestrowane 2 marca i 22 kwietnia w Columbia 30th Street Studio, NY w 1959 roku. Album został nagrany w pierwszorzędnym składzie:
Trzeci studyjny album bardzo obiecującej hardcorepunkowej formacji Code Orange z Pittsburgha, powstałej w 2008 roku. "Forever" promowała kompozycja tytułowa, do której zrealizowano wideoklip. Album nagrywano u znanego z Converge Kurta Ballou w GodCity Studios w Salem, a także w Studio 4, w Conshohocken z Willem Yipem. – Tą płytą mówimy wszystkim tym, aby się od nas odwalili, bo i tak będziemy robić to, co chcemy. Żadnych granic! – tłumaczy perkusista i wokalista Jami Morgan.
"Doskonale znany polskim miłośnikom jazzu Mateusz Smoczyński (Atom String Quartet) wraz z nestorem europejskiego jazzu, pianistą Joachimem Kühnem, przygotował program złożony w większości z autorskich kompozycji obu wywodzących się z różnych pokoleń muzyków. Materiał wypełniający płytę zatytułowaną „Speaking Sound” zarejestrowany został w kwietniu 2019 roku w domowym studio pianisty na Ibizie, a zmiksowany w Studio Tokarnia w Nieporęcie. Każde z nagrań jest zapisem pierwszego wspólnego wykonania danej kompozycji, co czyni muzykę niecodziennego duetu pełną spontaniczności i zaskakujących interakcji. Artyści po raz pierwszy wystąpili razem w 2009 roku w Filharmonii Krakowskiej. Ponownie spotkali się dopiero w 2018 roku, przy okazji premiery koncertu skrzypcowego “Adam’s Apple” Mateusza Smoczyńskiego w NOSPR. Wówczas właśnie zapadła decyzja o zrealizowaniu wspólnej płyty." Robert Ratajczak Muzycy: Joachim Kühn: fortepian Mateusz Smoczyński: skrzypce Tracklista: 1. Epilog der Hoffnung 2. Maria 3. Love And Peace 4. No. 40 5. Schubertauster 6. After The Morning 7. I‘m Better Off Without You 8. Glückszahl 23 9. Paganini
Wytwórnia Wielkie Joł prezentuje najnowszy album duetu Tede i Sir Mich zatytułowany "SKRRRT"! Premiera zaplanowana jest na 23 czerwca 2017 roku. Witaj w traphałsie! Album zatytułowany "SKRRRT" to wejście w dziwny świat balansujący na krawędzi snu i jawy. Tede i Michu zabierają słuchaczy w niecodzienną podróż do innych stanów świadomości, a nowatorskie brzmienie powoduje, że słuchanie tego albumu staje się nałogiem. „To moja najfajniejsza płyta, bo poza tym, że jest stylistycznie spójna to pierwszy raz udało mi się stworzyć specyficzny klimat od pierwszego do ostatniego kawałka” – dodaje Tede. Płyta "SKRRRT" powstawała w dwóch krajach – Polsce i Czechach, dokąd wybrał się Tede z ekipą by stolicy naszych południowych sąsiadów stworzyć mobilne studio i w nim nagrywać najnowszy album. Istotnym elementem nadchodzącej produkcji jest SKRRRTV, czyli specjalny videolog na kanale yt.com/tedewizja, na którym można zobaczyć wyjazd do Czech, proces powstawania płyty, koncerty Tede oraz wiele innych ciekawych materiałów. Za oprawę graficzną i multimedialną albumu tradycyjnie odpowiedzialny jest Pan Zgrywus.
1. Strange Days2. You're Lost Little Girl3. Love Me Two Times4. Unhappy Girl5. Horse Lattitudes6. Moonlight Drive7. People Are Strange8. My Eyes Have Seen You9. I Can't See Your Face In My Mind10. When The Music's Over11. People Are Strange (False Starts & Studio Dialogue)12. Love Me Two Times (Take 3)
Robert Lippok to czołowy przedstawiciel innowacyjnej, elektronicznej sceny muzycznej w Berlinie, znany m.in. z To Rococo Rot, co słychać i na niniejszym albumie. Debashis Sinha to Hindus mieszkający w Kanadzie. Od przeszło dekady zaangażowany jest w rytmizowaną muzykę tradycyjną, improwizację oraz world music. Obaj panowie spędzili trochę czasu na wspólnych rozmowach o muzyce w Toronto, Berlinie i za pośrednictwem internetu. Rozmowy te, jak i poznanie wzajemnego spojrzenia na muzykę doprowadziły do wspólnego koncertu w Toronto w 2007 r. Współpraca poszła tak dobrze, że muzycy postanowili nagrać materiał w Studio P4 i Studio Bleibel w Berlinie (to drugie należy do zespołu Tarwater). Album, który powstał to właśnie "Nuukoono", na którym korzenne brzmienia z różnych zakamarków świata przenikają się z dźwiękami Zachodu. Na płycie usłyszymy wspomniane perkusjonalia, elektroniczne, ambientowe plamy oraz żywe instrumenty jak np. klarnet basowy czy ludzkie głosy.
Paweł Orkisz śpiewa pieśni Leonarda Cohena zapis mojego koncertu w studio Radia Gdańsk, 9 czerwca 200718 pieśni, z których prawie każda trwa 5-6 minut to łącznie ponad 95 minut muzyki, stąd wydanie albumowe, dwupłytowe. Bogata, staranna aranżacja na sekcję rytmiczną, akordeon, skrzypce i piano. Ten koncert to była znakomita zabawa, uczta dla publiczności.Akompaniowali mi wtedy: Artur Jurek - piano, Jacek Ronkiewicz - skrzypce, Olek rzepczyński - bas, Adam Skrzyński - perkusja i Wiesław Wódkiewicz - akordeon. W studio dograliśmy chórki (Monika Wołowczyk, Magda i Marian Mędralowie, Robert Klepacz) i gitarę w jednym utworze (Jakub Kotynia).Płytą tą składam hołd kolejnej z moich trzech wielkich balladowych fascynacji. Po płytach monograficznych Okudżawy i Wysockiego przyszła pora i na Cohena.Kanadyjski bard, Leonard Cohen, jest znany doskonale w Polsce dzięki wieloletniej pracy i pasji Macieja Zembatego. Pieśni Cohena są wyjątkowo metaforyczne, bogate w znaczenia, podteksty, uczą tolerancji i dostrzegania piękna tam, gdzie inni widzą tylko smutek, brud, samotność, ból. Są też bardzo niestandardowe, oryginalne w harmonii. Cohen nie boi się inności, niezrozumienia, powtórzeń, nudy. Nie zabiega o popularność, o komfort słuchacza. Potrafi na 3 akordach zbudować całą piosenkę, potrafi w 32 wersach pomieścić 16 pozornie niepołączonych ze sobą metafor, a słuchacz i tak potrafi doszukać się sensu w obrazie, który sam sobie "namaluje"... Ale Cohen potrafi też skomponować melodie, które skrzą się i wręcz porywają żydowską witalnością, rytmem, wolnością i radością życia, jak w Hallelujah, Tonight will be fine, czy Dance me to the end of love.Śpiewam pieśni Cohena na swój własny sposób, inaczej niż Zembaty.U Zembatego jest magia, głos - głęboki bas, jakby z czeluści, z samej głębi człowieczeństwa i surowy, wręcz ponury świat, w którym słowa pieśni są jak światło. Zembaty jest jak wczesny Cohen, z okresu, kiedy ten śpiewał głównie z gitarą.Ja śpiewam radośniej, jaśniej, cieplej, co lepiej koresponduje ze współczesnym Cohenem, gdy ten występuje z bogatszym instrumentarium, sekcją rytmiczną i chórkami. Nie naśladuję sposobu śpiewania Cohena, ani Zembatego.Dla mnie najważniejsza jest sama ballada, fabuła, sama pieśń. Wyszukuję w tych magicznych tekstach nieco innych znaczeń, innych kolorów. Bawię się tą muzyką, metaforami, śpiewam delikatnie, chętnie opowiadam o zachwycie tymi pieśniami, czasem wyjaśniam, pokazuję gdzie "trzeba szukać w śmieciach, szukać w kwiatach" (Suzanne). No i moje tłumaczenie In my secret life...(Gdzieś na serca dnie - piosenka tytułowa) 1. Goście 2. Zielony ogarek 3. Przemijanie (Passing Throw) 4. Ptak na drucie 5. Zuzanna 6. Prawo 7. Tańcz mnie po miłości kres 8. Żona cygańska 9. Błękitny prochowiec 10. Gdzieś na serca dnie 11. Kochałem Cię dziś rano 12. Kto 13. Siostry miłosierdzia 14. Nancy 15. Tej nocy będzie nam fajnie 16. Alleluja 17. jako bonus Okno (muz. L. Cohen, słowa P. Orkisz) 18. Partyzant
Na płycie znajduje się 16 utworów w tym intro i outro. Inadibusu zostało zrealizowane i wyprodukowane w warszawskim KingsTone studio przez duet Juniorbwoy.com oraz Vavamuffin. Nieocenioną pomocą służyli chłopakom również: LWW studio i bracia Masterowicze tj. Mario Activator Dziurex i Jarek Smok Smak. Autorem okładki jest Artur Dobrowolski Na płycie pojawiają się goście: Daddy Freddy (Jamajka) Rastuch (Zdzieszowice) Sis Liza (Niemcy) The Yellow Horns (Niemcy) Hornsman Coyote (Serbia) Ania Jackowska (W-wa) Jest to prawdopodobnie pierwsza płyta w Polsce na której: pada słowo Tetrahydrogastrion. pewien znany wydawca śpiewa jak Majkel Dż. Olo Mothaship śpiewa w ogóle. Vavamuffin gra sobie jednego rockendrolla. Słowem do tego co znacie i mamy nadzieje lubicie, zespół dorzucił jeszcze trochę. Płyta będzie dostępna jako CD i w niedalekiej przyszłości jako LP we wszystkich co fajniejszych sklepach muzycznych. Natomiast już teraz mozna ją zamówić na tej stronie. W prawej jej części zamieściliśmy do odsłuchania promomix, czyli skrót tego co na płycie się znajduje.
Płytowy debiut zespołu Chango! Chango to czwórka muzyków znanych z występów na największych scenach w kraju i poza jego granicami. Lata doświadczeń owocują niezwykle przemyślanym i dopracowanym w najmniejszych szczegółach debiutanckim albumem zatytułowanym po prostu „Chango”. Płyta, której brzmienie może zaskoczyć największych sceptyków, była dopieszczana za oceanem w legendarnym Echo Mountain Studio (Asheville) oraz Studio B Mastering (Charlotte), gdzie nabrała swojego ostatecznego i zdecydowanie imponującego kształtu. Do udziału w nagraniach zespół postanowił zaprosić przedstawicieli dwóch przeciwstawnych muzycznie biegunów: DJ’a Falcon1 odpowiedzialnego za scratche oraz saksofonistę Tomasza Licaka. Dzięki udziałowi gości płyta zyskała ciekawy i - przede wszystkim - eklektyczny charakter. Niezależnie od tego, czy płytę weźmie do ręki fan hip-hopu, funku, soulu, bluesa, jazz-rocka, czy muzyki nowej, pewne jest jedno – bez problemu znajdzie coś dla siebie. W muzyce Chango słychać największych - Jeff Beck, Weather Report, Medeski, Martin & Wood czy Frank Zappa. Skład: Szymon Drabkowski - gitara elektryczna Maciej Kałka - gitara basowa Borys Sawaszkiewicz - hammond, rhodes, moog Jakub Fiszer – perkusja