Album był nagrywany w Los Angeles pod okiem producenta Nicka Raskulinecz’a (Foo Fighters, Deftones), który również wyprodukował album AIC z 2009 BLACK GIVES WAY TO BLUE, który odniósł duży sukces – dwie nominacje do Grammy, ponad milion sprzedanych egzemplarzy.
Nominowany do Grammy, multi-platynowy artysta The Weeknd wydał trzeci album studyjny „Beauty Behind The Madness”, jest to jedna z najbardziej oczekiwanych premier tego roku.Rok 2015 jest dla The Weeknd rokiem przełomowym. Jego trzy piosenki znajdują się w Top 25 notowania Billboard Hot 100. Mowa tu o utworach: „Can’t Feel My Face” - pierwszy oficjalny singiel z płyty, „Earned It (Fifty Shades of Grey) i „The Hills”. Singiel „Can’t Feel My Face” odniósł ogromny sukces na ponad 33 rynkach na całym świecie m.in. w Australii, Szwecji czy Kanadzie. Nic w tym dziwnego, w końcu kawałek napisany przez The Weeknd był współprodukowany przez Maxa Martina - jednego z najlepszych producentów muzyki pop, który współpracuje z takimi gwiazdami jak Taylor Swift, Ellie Goulding czy Katy Perry.
Od tytułu tego albumu zwariowanego i niesamowitego tria z Newcastle, nazwę wzięła jedna z najbardziej ekstremalnych odmian metalu. "Black Metal" to niekwestionowany klasyk muzyki metalowej, który Cronos, Abaddon i Mantas nagrali w 1982 roku. W tym samym roku płyta ukazała się po raz pierwszy nakładem Neat Records."Black Metal" był drugą płytą w dorobku Venom. Jej kultową okładkę zaprojektował Cronos. Kilkanaście niesamowicie wściekłych, surowo brzmiących i energetycznych jak na tamte czasy kompozycji, trio nagrało w rodzinnym Newcastle. Fani docenili i pokochali je z miejsca, recenzenci znienawidzili. Venom jednak konsekwentnie szedł wytyczoną ścieżką i odniósł wielki sukces. Pomógł na pewno starannie budowany wizerunek buńczucznych, zwariowanych kolesi, po których można się spodziewać wszystkiego, a także widowiskowe koncerty. To właśnie z "Black Metal" pochodzi kultowa kompozycja tytułowa oraz inny klasyczny utwór Venom, "Countess Bathory". Płyta okazała się wielką inspiracją dla muzyków thrashmetalowych, black- i deathmetalowych. Absolutny mus dla każdego metalowca!
"Orell" to drugi album długogrający Bass Astral x Igo, wydany nakładem wytwórni Iglo Records. Elektroniczny duet z Krakowa tworzą prodcuent Kuba Tracz i wokalista Igor Walaszek. Tak opowiadają o swojej nowej płycie: "Nasza muzyka sklasyfikowana jest jako elektroniczna, ponieważ używamy do jej tworzenia komputera. Jednocześnie na polskiej scenie tak unikatowa, że wszelkie porównania nie mają większego sensu. Można by rzec że ta płyta brzmi jak Lenny Kravitz, Boys Noize, Gotye, Childish Gambino, Woodkid, Nicolas Jaar, Jean-Michele Jaar, Bonobo, Paul Kalkbrenner, Fritz Kalkbrenner, Pearl Jam, Gus Gus, Black Keys, Justice, Portishead, Daft Punk, Kavinsky, Arctic Monkeys, Chat Faker, Adelle, Bee Gees i Mrozu, tylko trochę inaczej. Nie ograniczaliśmy się w niczym, stąd album tak różnorodny. Nadaje się do tego, by wprawić ciało w ruch i nigdy nie wracać. Zaprosiliśmy do studia muzyków poznanych przy projekcie Bass Astral x Igo Orchestra. Kwartet smyczkowy, sekcja dęta, przesterowane gitary versus maszynki perkusyjne i kultowe analogowe syntezatory z lat 80. Płynęliśmy z nurtem, a proces twórczy całkowicie nas pochłonął na wiele miesięcy. Zachwyciliśmy się syntezą wokalu, śmiało zaczęliśmy używać wokoderów i procesorów modularnych. Włożyliśmy w tę płytę całą naszą wrażliwość i 100% muzycznego genotypu. Produkcją i miksem zajął się Jakub Mokrzysiak w studio Azymut w Knurowie. Młody producent Dark-Electro, którego pokochaliśmy od pierwszego spotkania, dokładnie wiedział co przycisnąć. Całość dopieścił niemiecki inżynier masteringowy Martin, precyzyjnie podnosząc głośność materiału o 6db! Praca nad tym albumem to było jak odczytywanie kosmicznego telegramu. Zdajemy sobie sprawę, że ta płyta zaprzęgnie do tańca tysiące niewinnych ludzi. Zdajemy sobie sprawę, że ta płyta połączy wiele istnień, wielu istnieniom pomoże przybyć na ten świat. Zdajemy sobie sprawę, że to nie my jesteśmy twórcami tych piosenek. Została nam one zesłane podczas wielu sesji chanelingowych, zesłane ze Źródła, które jest niewyczerpane, błyszczy blaskiem miliona monet i przypomina ogromną dziuplę dzięcioła. Zupełnie przypadkiem, dostaliśmy propozycję zagrania w alpejskiej miejscowości Orelle, gdzie wiele kilometrów nad poziomem morza, usiedliśmy wieczorem przy kominku i zagraliśmy pierwsze nuty tego albumu. W głębokich medytacjach dostawałem dokładne wytyczne, co ma się znaleźć na tej płycie, aby odniosła ogromny sukces. Musieliśmy umieścić wysoko wibracyjne fragmenty skradzione znanym twórcom, aby głęboko oddziaływały na podświadomość. Stąd decyzja o użyciu "Amen Break", kultowego 6-sekundowego loopa perkusyjnego, wykorzystanego w ponad 1600 piosenkach, odpowiedzialnego za sukces Dawida Bowiego czy Prodigy. Bezlitośnie samplowałem też Dire Straits, Red Hot Chili Peppers, Mike'a Oldfielda czy Osho, a ślady zacierałem dużą ilością chorusa. Pojawiało się też wiele przeciwności losu. Igor nie chciał mi wierzyć, że piosenki które powstają nie są nasze. "Przecież właśnie to zaśpiewałem, chłopie! W głowie Ci się przewraca!" Nasz producent Jakub starał się łagodzić nasze konflikty, często powtarzał: "Jeśli coś mi daje szczęście, no to musi być kesz, to musi być kesz". Igor otwarcie przyznaje, że w pracy nad płytą najbardziej inspirowało go złoto. Zaczął pojawiać się publicznie ze sztabką na piersi, otaczać się złotymi produktami aby afirmować sukces zespołu, co szybko poskutkowało wyprzedaną trasą koncertową w całej Polsce, na miesiąc przed premierą albumu. "Orell" to przejaw czystej kreacji dwóch tak odmiennych dusz. Geniusz kompozytorski do tworzenia chwytających za serce melodii Bassa Astrala i geniusz biznesu z głosem Chrisa Cornella w postaci x Igo. Kobiety często przychodzą do nas po koncertach i dziękują za swój pierwszy raz, muzyczny orgazm. Orgazm to uniesienie szczytowe, krótka chwila, dla której mężczyźni wydają fortuny, krótka chwila, na którą kobiety czekają całe życie. Możesz dać sobie kilka tych krótkich chwil na tej planecie. Użyj Orell
Rola w filmie „Who’s That Girl” nie była pierwszą w dorobku Madonny. Piosenkarka nagrała też cztery piosenki do ścieżki dźwiękowej. Wydany w 1987 album „Who's That Girl: The Original Motion Picture Soundtrack” sprzedał się w ponad 6 milionach egzemplarzy na całym świecie. Sukces ten częściowo zawdzięcza tytułowej piosence a częściowo „Causing A Commotion”. Tracklista: Side A 1. Who's That Girl 2. Causing A Commotion 3. The Look Of Love 4. 24 Hours 5. Step By Step Side B 1. Turn It Up 2. Best Thing Ever 3. Can't Stop 4. El Coco Loco (So So Bad)
Radiation Roots przedstawia reedycję Tetrack's Trouble, pierwotnie wydaną w 1983 roku. Trio Roots Tetrack powstało w rejonie Mountain View we wschodnim Kingston we wczesnych latach 70. XX wieku, zapożyczając nazwę z lokalnego systemu dźwiękowego. Płyta odniosła spory sukces na całym świecie i doczekała się brytyjskiej u japońskiej edycji.
Nabuchodonozor, to wczesna opera Verdiego (prapremiera Mediolan 9 marzec 1842), której najwspanialszym fragmentem jest chór niewolników Va Pensiero. W Italii w okresie ruchów narodowo - wyzwoleńczych opera ta wywoływała patriotyczne manifestacje, przynosząc rozgłos twórcy nie tylko z powodów muzycznych. Akcja rozgrywa się w Babilonie i Jerozolimie w roku 587 pne. Był to pierwszy wielki sukces włoskiego mistrza. Spektakl, który możemy podziwiać na płycie został nagrany w nowojorskiej Metropolitan Opera.
Dwa słynne albumy Cocteau Twins: „Heaven Or Las Vegas” oraz „Blue Bell Knoll”, wydane nakładem wytwórni 4AD wreszcie wracają na półki, tym razem na winylu. „Heaven Or Las Vegas” z 1990 roku osiągnął ogromny sukces wydawniczy, zajmując 7 miejsce na listach UK.
„All That Glue”, to wyjątkowe, dwupłytowe wydawnictwo Sleaford Mods, przynoszące piosenki ze stron B singli, nieznane wcześniej utwory i różne unikaty z lat 2013-2019, stanowiące niezwykłą gratkę dla wszystkich fanów Mods! Jako jeden z najważniejszych, zaangażowanych politycznie i prowokujących do myślenia zespołów muzycznych, Sleaford Mods prowadzi ostry, ale inteligentny komentarz na temat niezadowolenia ludzi, łącząc rewolucyjną furię punka i hip-hopu z ponurością brytyjskiej ery oszczędnościowej. Ich pięć uznanych przez krytyków albumów to kryształowa kula z czasów przed zbliżającą się zagładą za sprawą Borisa Johnsona. Pomysłowe, minimalistyczne beaty Andrew Fearna, post-punkowy bass, celowo tanio brzmiące klawiszowe riffy i niosące gitary podbudowane tekstami Jasona Williamsona, które są głosem przeciwko stagnacji, niesprawiedliwości i pop kulturze, pełnymi oburzenia i zjadliwego humoru, chwytające ducha czasu ze szczerą elokwencją. Na scenie nie ma pozorów. Przeciwstawiając się podejściu wielu artystów elektronicznych, Andrew po prostu naciska ‘play’ na swoim laptopie i cofa się, by pokiwać głową, wypić piwo i patrzeć, jak rozwija się spektakl Jasona przechodzącego ze złości do hipnotycznej akcji. Wkraczając na scenę muzyczną w 2013 roku, ich przełomowy album „Austerity Dogs” uchwycił moment. Opisany przez The Quietus jako „brutalnie genialny kawałek kultury klasy robotniczej... nasączony niemożliwą rzeczywistością dnia codziennego”, odniósł niespodziewany sukces I zapoczątkował punkowy renesans, torując drogę pokoleniu nowych artystów. Kolejny sukces nastąpił w 2014 roku, kiedy to „Divide & Exit” został uznany przez krytyków i przeplatał się ze współpracą z Prodigy i Leftfield, kolejnymi albumami „Key Markets” w 2015 roku i „English Tapas” w 2017 roku, który znalazł się w pierwszej dwudziestce Official UK Album Charts. W 2019 roku „Eton Alive” w końcu zdobyło pierwszą dziesiątkę, oferując bardziej ponury pejzaż dźwiękowy i podkreślając tematykę Sleaford Mods. Rezultat jest ekscytujący, brutalnie genialny, raz za razem udowadniając, że Sleaford Mods jest równie ważny politycznie jak artystycznie. Tracklista: CD 1 1. Mcflurry 2. Snake It 3. Fizzy 4. Rich List 5. Jobseeker 6. Jolly Fucker 7. Routine Dean 8. Tied Up In Nottz 9. Big Dream 10. Blog Maggot 11. Tweet Tweet Tweet CD 2 1. Tarantula Deadly Cargo 2. Fat Tax 3. Slow One's Bothered 4. Revenue 5. Rochester 6. Tcr 7. Reef Of Grief 8. B.H.S. 9. Second 10. Obct 11. When You Come Up To Me
Kultowa pop-rockowa formacja Hooverphonic powraca! Znany z takich marzycielskich muzycznych obrazów, jak '2Wicky' , 'Eden', 'Mad About You' czy 'No More Sweet Music' zespół prezentuje zupełnie nowy studyjny album 'The Night Before' nagrany z nową wokalistką Noemie Wolfs. Po odejściu słynnego głosu Hooverponic (Geike Arnaert postanowiła poświęcić sie karierze solowej) Alex Callier i Raymond Geerts długo szukali nowej 'ładniejszej połowy' (na ogloszenie w prasie otrzymali ponad 1000 zgłoszeń, w tym także z Polski) aż wreszcie dwukrotne spotkanie z Noemie przekonało ich, że jest tą, której szukają. Podobna do Geike barwa dźwięku, ale i powiew świeżości (Noemie ma 23 lata ) oraz unikalny sposób interpretacji spowodował, że wszystkie 12 piosenek na płycie słucha się z taką przyjemnością, jak najlepsze dotychczasowe płyty Hooverphonic. Po eksperymentalnym poprzednim krążku, zespół wraca do melodyjnych, bogato zaaranżowanych kompozycji z - to chyba najważniejsze - pięknymi, śpiewnymi melodiami. Warto dodać, że w ojczystej Belgii album w ciągu tygodnia pokrył się on Platyną a tytułowy singiel "The Night Before" odniósł najwiekszy w karierze grupy sukces radiowy (3 tygodnie na szczycie na Airplay Chart!)... Sukces to wielce zasłużony, bo Hooverphonic uznawani byli dotychczas za zespół 'albumowy' a nie 'singlowy' a - szczególnie na nowej płycie - aż roi sie od potencjalnych przebojów. Lista utworów:1. Anger Never Dies2. The Night Before3. Heartbroken4. Norwegian Stars5. More6. One Two Three7. George’s Cafe8. Identical Twins9. Encoded Love10. How Can You Sleep11. Sunday Afternoon12. Danger Zone