Jonathan Plowright zdobył uznanie nagrywając z Szymanowski Quartet. Tym razem powraca do polskich kompozytorów. Jest to zdecydowanie jeden z najlepszych "specjalistów" późnoromantycznej muzyki polskiej.
Okres życia trzech wschodnioeuropejskich kompozytorów obecnych na tym krążku trwał łącznie 150 lat (1854-1994). Był to okres dramatycznych zmian historycznych, politycznych zawirowań i radykalnych zmian w zachodniej muzyce. Janacek, Lutosławski i Szymanowski pozostawili po sobie znaczące i bardzo osobiste spuścizny muzyczne, bogate w inspirujące melodie, harmonie i rytmy.
Album został wydany przez wytwórnię Orfeo (C 993204). Tracklista: CD 1 1. Lieder nach Gedichten von Johann Wolfgang von Goethe (Beethoven, Schubert, Brahms, Reger, Busoni, Wolf) CD 2 1. Lieder nach Gedichten von Joseph von Eichendorff (Mendelssohn, Schumann, Pfitzner, Schwarz-Schilling, Wolf) CD 3 1. Lieder nach Gedichten von Richard Dehmel (Szymanowski, Reger, Zemlinsky, Weben, Strauss) CD 4 1. Lieder der Romantik (Berlioz, Kreutzer, Herrmann, Sjogren, Wolf)
Bronisław Krystall (1887–1983), doktor filozofii i historii sztuki, kolekcjoner i mecenas artystów, był także melomanem, miłośnikiem opery i teatru. W 1912 roku poślubił utalentowaną skrzypaczkę Izabelę z Rotmilów (1893–1918), ulubioną uczennicę Stanisława Barcewicza, grającą na instrumencie Amatiego. Wrażenie, jakie na młodym małżeństwie wywarło wysłuchane w Wielki Piątek 1913 roku w weneckim Teatro Fenice „Requiem” Verdiego, stało u genezy jednego z arcydzieł polskiej muzyki – „Stabat Mater” Karola Szymanowskiego. Bronisław Krystall postanowił bowiem uczcić przedwcześnie zmarłą żonę żałobnym utworem muzycznym. Zamawiając „Requiem”, miał nadzieję, że „Szymanowski przy pomocy muzyki przekształci dramat indywidualny, nada mu znamiona ogólnoludzkie, pogodzi z doznaniami losu”. Kompozytor zmienił jednak formę muzyczną, ostatecznie powstała „Stabat Mater”. Dla upamiętnienia żony Krystall ufundował też nagrodę dla wyróżniających się absolwentów konserwatorium; jej laureatami zostali m. in. Stanisław Szpinalski i Piotr Perkowski.
SUPER AUDIO CD IN SURROUND SOUND This recording of orchestral works by Karol Szymanowski form part of the Polish Music series on Chandos, and is performed by the BBC Symphony Orchestra and Edward Gardner. These performers have impressed in their Lutosławski survey, which is part of the same series; in a review of volume 1, Gramophone described them as a veritable ‘dream team’. Symphony No. 2 by Szymanowski is a work of great power and ingenuity, with many passionate and varied contrasts in its use of solo instruments. Composed in 1909 – 10, it is widely considered the greatest orchestral work of the composer’s early period, not to mention one of the most important Polish symphonic compositions to date. Szymanowski himself thought very highly of it, and in August 1911 wrote in a letter to his fellow Polish composer Zdzisław Jachimecki: ‘How happy I am that this Symphony impressed you as I had wanted. I will frankly admit that I feel somewhat proud about its value. In some miraculous way I have managed during my work on it to resist all those garish phantoms which seduce “young and inexperienced” artists and to produce pure and uncompromising beauty in the way I personally understand it.’ The internationally acclaimed pianist Louis Lortie joins the orchestra and conductor in Symphony No. 4 of 1932, which the composer subtitled ‘Symphonie concertante’ in recognition of the near-soloistic role played by the pianist. Whereas Szymanowski’s early and middle works clearly reflect Wagner, Strauss, and Scriabin, this work is strongly influenced by Prokofiev, particularly in the finale, an agitated and daring movement reminiscent of the Russian composer’s Piano Concerto No. 3, composed about a decade earlier. Written in 1904 – 05 in a style recalling Wagner and Strauss, the Concert Overture is characterised by enormous expressiveness and gusto in the way it handles the expanding themes. Szymanowski inscribed the original score with part of the poem Witeź Włast by his friend Tadeusz Miciński: ‘I will not play you sad songs, O Shades! but will give you a triumph proud and fierce…’. This vivid imagery is perfectly in keeping with the music’s exuberant and vivacious character.
Płyta zawiera kompozycje Karola Szymanowskiego, Mieczysława Karlowicza, Sergeja Prokofieva oraz J S Bacha. Pod batutą Fitelberga, na fortepianie Karol Szymanowski, na skrzypcach Eugenia Umińska.
Fryderyk Chopin: życzenie Fryderyk Chopin: Piosenka Litewska Fryderyk Chopin: Melodia (z Gór, Gdzie Dźwigali...) Fryderyk Chopin: śliczny Chłopiec Fryderyk Chopin: Moja Pieszczotka Fryderyk Chopin: Leci Liście Z Drzewa Stanisław Moniuszko: Prządka Stanisław Moniuszko: Powiedzcie Mi Stanisław Moniuszko: Ruta Stanisław Moniuszko: Pieśń Wieczorna Stanisław Moniuszko: Prząśniczka Mieczysław Karłowicz: Zasmuconej Mieczysław Karłowicz: Rdzawe Liście... Mieczysław Karłowicz: Na śniegu Mieczysław Karłowicz: śpi W Blaskach Nocy Mieczysław Karłowicz: Skąd Pierwsze Gwiazdy Mieczysław Karłowicz: I Zamiast Słońc... Mieczysław Karłowicz: Pod Jaworem Mieczysław Karłowicz: Z Nową Wiosną Karol Szymanowski: święty Boże Karol Szymanowski: Jestem I Płaczę Karol Szymanowski: Błogosławioną Niech Będzie Ta Chwila Witold Lutosławski: Morze Witold Lutosławski: Wiatr Witold Lutosławski: Zima Witold Lutosławski: Rycerze Witold Lutosławski: Dzwony Cerkiewne
Tracklista: Karol Szymanowski: 1. Variations in B-flat minor, Op. 3 2. Etude in B-flat minor, Op. 4, No. 3 3. Nine Preludes, Op. 1 Maurice Ravel: 4. Miroirs
Tracklista: Babadjanian: 1. Violin Sonata Achron: 2. Hebrew Melody Janacek: 3. Violin Sonata Szymanowski: 4. Mythes - La Fontaine d’Arethuse Bartok: 5. Roumanian Folk Dances Bach: 6. Arioso
Płyta z serii „Warsaw Philharmonic” prezentuje dzieła wybitnego polskiego kompozytora, Karola Szymanowskiego. „Litania do Marii Panny”, „Stabat Mater” i III Symfonia „Pieśń o nocy” to trzy kompozycje, które powstały w latach 1914-1933, uznawanych za najbardziej owocne w biografii twórczej artysty. „Litania do Marii Panny” powstała do wiersza Jerzego Lieberta (1904-1931), poety znanego z zamiłowania do liryki o treści filozoficzno-religijnej, Szymanowski zaczął ją pisać w 1930 roku.Z kolei geneza ukończonej w 1926 roku partytury „Stabat Mater”, którą oficjalnie zamówił u Szymanowskiego polski kolekcjoner sztuki Bronisław Krystall, aby upamiętnić rocznicę śmierci swojej żony, w rzeczywistości sięga tragicznego wydarzenia z życia rodzinnego kompozytora. „Stabat Mater” jest w pochopinowskiej historii muzyki polskiej dziełem szczególnym, zdolnym intensywnie promieniować na wybitnych twórców nawet po upływie półwiecza. – pisze o utworze prof. UAM dr hab. Marcin Gmys.Album wieńczy III Symfonia „Pieśń o nocy” na głos solowy, chór mieszany i orkiestrę (1914-1916), dzieło będące uniwersum dźwiękowej wyobraźni, w którym podmiotem lirycznym „Pieśni o nocy” jest artysta, który początkowo nie potrafi wyrażać własnych uczuć.Kompozycje nagrane na płycie wykonali artyści Filharmonii Narodowej pod dyrekcją dyrektora artystycznego Maestro Jacka Kaspszyka, z udziałem wybitnych solistów: Aleksandry Kurzak, Agnieszki Rehlis, Artura Rucińskiego, Dmitry’ego Korchaka. Chór Filharmonii Narodowej przygotował prof. Henryk Wojnarowski. Karol Szymanowski urodził się 3 października 1882 roku, zmarł 29 marca 1937 roku w Lozannie. W 1905 roku założył Spółkę Nakładową Młodych Kompozytorów Polskich, działającą pod mecenatem Władysława Lubomirskiego i promującą twórczość polskich kompozytorów współczesnych, zwaną później „Młodą Polską”. Od 1 września 1930 do 30 kwietnia 1932 pełnił funkcję rektora Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie. W latach 1930-1935 mieszkał na stałe w Zakopanem, w wilii „Atma”. W latach 1933-36 koncertował jako wykonawca własnych utworów we Francji, Belgii, Holandii, Anglii, Włoszech, Jugosławii, Bułgarii, Niemczech, Szwecji, Danii, Norwegii i Związku Radzieckim. W 1936 przebywał kilkakrotnie w sanatorium w Grasse we Francji. W marcu 1937 przyjechał do sanatorium w Lozannie, gdzie zmarł. Karol Szymanowski został uhonorowany licznymi odznaczeniami. W twórczości artystycznej Szymanowskiego można wyróżnić trzy okresy świadczące o przemianach w jego myśleniu muzycznym. Pierwszy (1899-1913) można określić jako późnoromantyczny, będący dojrzewaniem artysty przyswajającego sobie zastane normy języka muzycznego i inspirującego się modernizmem w literaturze. Drugi okres (1914-1919) charakteryzuje się indywidualizmem i kształtowaniem się świadomości artystycznej, a także inspiracjami kulturami orientalnymi i antycznymi. Zaś trzeci (1920-1937) cechuje przewartościowanie dotychczasowych koncepcji artystycznych, co zaowocowało stworzeniem założeń nowego stylu narodowego tak opartego na folklorze, jak i odkrywczego pod względem środków techniki kompozytorskiej.Jacek Kaspszyk - dyrygentPocząwszy od sukcesu w słynnym Konkursie im. Herberta von Karajana (1977), Jacek Kaspszyk dyryguje najważniejszymi orkiestrami całego świata, m.in. Filharmonikami Nowojorskimi i Berlińskimi, Bayerischer Rundfunk, RSO Berlin, Wiener Symphoniker, orkiestrami Filharmonii w Oslo, Rotterdamie oraz Czeską Filharmonią, a także Chamber Orchestra of Europe, z którą odbył tournée koncertowe po Australii. W Wielkiej Brytanii współpracował z wszystkimi czołowymi orkiestrami Londynu, a także The Hallé, Royal Liverpool, Royal Scottish, Orkiestrą Wieku Oświecenia, BBC Scottish oraz BBC Welsh, z którą zadebiutował na festiwalu BBC Proms. Artysta dyrygował również orkiestrami w Japonii, Korei i Malezji; regularnie występuje w Chinach z zespołami Filharmonii w Szanghaju, Orkiestrą Symfoniczną w Kantonie oraz China Philharmonic Orchestra w Pekinie.Maestro Jacek Kaspszyk zajmował wiele istotnych stanowisk muzycznych w Polsce, m.in. był dyrektorem muzycznym Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia, dyrektorem artystycznym Filharmonii Wrocławskiej (obecnie Narodowe Forum Muzyki). Odniósł także wielkie sukcesy jako dyrektor naczelny i artystyczny Teatru Wielkiego – Opery Narodowej. Z zespołami Teatru odbył szereg podróży artystycznych, z wielkim powodzeniem występując m.in. na Festiwalu w Pekinie, w Teatrze Bolszoj w Moskwie, Sadler’s Wells Theatre w Londynie oraz na Hong Kong Arts Festival. Trzykrotnie odbył tournée po Japonii. Brytyjski miesięcznik „Opera Now” napisał w 2004 roku, że “Teatr Wielki – Opera Narodowa wypełnił miejsce na operowej mapie Europy między Berlinem i Moskwą”. Jako dyrygent operowy przygotowywał przestawienia dla tak renomowanych teatrów jak Deutsche Oper am Rhein w Düsseldorffie, Opéra Comique w Paryżu, Królewska Opera Szwedzka w Sztokholmie, English National Opera, Scottish Opera, Opernhaus w Zurychu, Teatro Colón w Buenos Aires oraz ostatnio w Operze Norymberskiej.Od września 2013 Jacek Kaspszyk pełni funkcję dyrektora artystycznego Filharmonii Narodowej. Już na początku swojej kadencji poprowadził pierwsze w historii Filharmonii koncerty transmitowane przez Internet. Wraz z Orkiestrą Filharmonii Narodowej nagrał dla Warner Classics płytę z dziełami Mieczysława Weinberga, nominowaną do nagrody „Fryderyk”.Jego nagranie Strasznego dworu Stanisława Moniuszki dla EMI zyskało status Platynowej Płyty, rejestracja Króla Rogera K. Szymanowskiego (CD Accord) nominowana była przez „BBC Music Magazine” w kategorii „Album Roku”, a rejestracja jego występu w ramach Progetto Martha Argerich (EMI) dotarła na drugie miejsce na liście najpopularniejszych nagrań muzyki klasycznej (Classical Charts).Imponujący dorobek artystyczny Jacka Kaspszyka był wielokrotnie nagradzany; m.in. w ostatnim czasie artysta otrzymał prestiżowy Medal Elgara w uznaniu wybitnych interpretacji utworów tego kompozytora, a także nagrodę „Koryfeusz Muzyki Polskiej” (za koncert podczas Warszawskiej Jesieni 2013) oraz nagrodę kulturalną „Gazety Wyborczej – Co jest grane” – „Wdecha Publiczności” w kategorii „Człowiek Roku”.