Pierwszy tom nowej serii Louisa Lortie poświęconej muzyce Gabriela Faure. Repertuar celowo złożony jest z dzieł z różnych okresów twórczych Faure, od lekkich utworów z młodości, takich jak Pavane oraz Melodie Apres Un Reve' aż po późny zbiór zaniedbanych preludiów, arcydzieło zaawansowanej harmonii.
W 1968 kompozytor i trębacz Michael Mantler nagrał album „The Jazz Composer’s Orchestra”. Wydany w 1968 w firmie JCOA (a następnie dystrybuowany przez ECM) ten klasyczny, otwierający nowe horyzonty album zawierający kompozycje i improwizacje w wykonaniu zespołu prowadzonego przez Mantlera z udziałem takich solistów jak pianista Cecil Taylor, kornecista Don Cherry, puzonista Roswell Rudd, saksofonista Pharoah Sanders, gitarzysta Larry Coryell i saksofonista Gato Barbieri.
Kolejna dziesięciopłytowa edycja Deutsche Harmonia Mundi, tym razem poświęcona muzyce organowej. Obok 16 koncertów Jerzego Fryderyka Haendla, zestaw zawiera utwory organowe Bacha, Buxtehude i Sweelincka. Wśród wykonawców usłyszymy m. in. takich wykonawców jak: Gustav Leonhardt, Harald Vogel, Michael Radulescu, Rainer Oster, Lena Jacobson, Werner Ewerhart, Collegium Aureum, Ensemble Parlando.
'Rewind the Film' to pierwsze od trzech lat dzieło walijskiego zespołu znanego z takich hitów jak ‘If You Tolerate This Your Children Will Be Next’, ‘A Design For Life’ czy ‘Your Love Alone is Not Enough’. Nagrywany w Cardiff i Berlinie nowy album Manic Street Preachers zawiera 12 nowych utworów koncentrujących się wokół takich tematów jak rock’n’rollowy sen, Thatcheryzm, inspirowane tak odległymi hasłami jak walijski zamek Manorbier Castle, wokalista i gitarzysta Skids/Big Country Stuart Adamson, ‘Brzemię snu’ Wernera Herzoga czy poeta RS Thomasem.
Ben Webster zaprosił do uczestnictwa w nagraniach znakomitych muzyków jazzowych takich jak: Benny Carter, Oscar Peterson, Barney Kessel, Ray Bown i Herb Ellis. Benjamin Francis Webster (ur. 27 marca 1909 w Kansas City, Missouri, zm. 20 września 1973 w Amsterdamie) – amerykański jazzowy saksofonista tenorowy. Ben Webster jest uważany za jednego z trzech najważniejszych swingowych saksofonistów tenorowych ("swing tenors"). Dwaj pozostali to Lester Young oraz Coleman Hawkins, który był muzykiem mającym największy wpływ na twórczość Webstera. Styl Bena był zazwyczaj agresywny i "szorstki" (często korzystał z charakterystycznej "zachrypniętej" modulacji), ale umiał się również znaleźć w nastrojowych, sentymentalnych balladach. W 1940 Ben Webster został głównym solowym saksofonistą tenorowym w orkiestrze Duke'a Ellingtona. W ciągu kolejnych trzech lat uczestniczył w wielu słynnych nagraniach jak "Cotton Tail" czy "All Too Soon". Po trzech płodnych latach spędzonych z Ellingtonem, opuścił jego zespół. Stało się to po gwałtownej sprzeczce, podczas której pociął Ellingtonowi garnitur. Od 1943 Webster pracował w Nowym Jorku; nagrywał często, zarówno jako lider, jak i w roli sidemana; współpracował z Raymondem Scottem, Johnem Kirbym i Sidem Catlettem; w latach pięćdziesiątych kilkakrotnie koncertował z Jazz at the Philharmonic. Zmarł w Amsterdamie i został pochowany na cmentarzu Assistens w Kopenhadze. Wywarł wpływ na twórczość takich muzyków jak Archie Shepp, Lew Tabackin, Scott Hamilton, David Murray i Bennie Wallace. Tracklista: 1. Tenderly 2. That's All 3. Danny Boy 4. Jive at Six 5. Don't Get Around Much Anymore 6. Poutin' 7. Pennies From Heaven 8. Bounce Blues 9. Cotton Tail 10. Randle's Island 11. Old Folks 12. King's Riff 13. You're My Thrill 14. Hoot 15. Iron Hat, The 16. 'S Wonderful 17. You Didn't Tell Me 18. Got You Begging 19. Duke and the Brute, The 20. Reach
Szczecińscy Kolaboranci powstali w 1986 roku i przez niemal dekadę byli jednym z tych zespołów, które kształtowały wizerunek polskiej sceny niezależnej. Pierwotnie zainspirowani dokonaniami Dezertera nie byli jedynie naśladowcami szybko wypracowując własny, niepodrabialny styl, zręcznie poruszając się między punk rockiem i hardcore-punkiem, zdobywając sobie uznanie publiczności, której nie wystarczają proste i łatwe piosenki. Po okresie samodzielnego publikowania własnych nagrań, w okresie 1990-1995 grupa szybko dorobiła się czterech cenionych do dziś albumów wydanych przez firmy Arston, Universal i MTJ. W tym czasie Kolaboranci stali się wylęgarnia muzycznych talentów, a byli muzycy zespołu przewinęli się przez wiele istotnych projektów (Wilki, Albert Rosenfield, Dum-Dum) i do dzisiaj stanowią o wizerunku krajowej sceny rockowej występując w takich formacjach jak Hey, Dezerter czy Indios Bravos. Paradoksalnie fakt ten zaważył na losach grupy, która zawiesiła działalność w 1995 roku. Zespół wznowił ją w roku 2006 jednak rok później musiał zaprzestać aktywności ze względu na kłopoty zdrowotne Przemysława Thiele, lidera i jedynego oryginalnego członka grupy. Kolaboranci powrócili ponownie na scenę w roku 2009 zaliczając kolejne udane koncerty i myśląc o tym, aby z jednej strony przypomnieć się swojej starej publiczności, a z drugiej sprowokować zainteresowanie młodszych słuchaczy. W takich razach najlepszym posunięciem wydaje się zawsze wydanie płyty. Decyzją muzyków miał to być album koncertowy zatytułowany "My tu stoimy", a wydawcą szczecińska wytwórnia Jimmy Jazz Records, która przed laty wydała już pierwszy album zespołu w wersji kasetowej. Przemysław Thiele: - Nie znoszę płyt koncertowych (z drobnymi wyjątkami), ale w ten sposób moglibyśmy nakarmić zgłodniały lud i załatwić przy okazji płytę w stylu "The Best of". Zacząłem organizować zaplecze techniczne oraz przekonywać opornych kolegów. Wydawca zaczął podpowiadać, że do takich pomysłów potrzebne są, co najmniej, dwa koncerty, z których potem można skompilować zestaw optymalny. Uparłem się i uwierzyłem, że wystarczy jeden. Stało się - nagrania powstały. Zagraliśmy wszystkie najważniejsze piosenki dokładając do tego coś z moich solowych kawałków plus dwa nowe utwory. Na krążku "My tu stoimy" Kolaboranci postanowili przypomnieć się nie tylko muzycznie ale także wizualnie czemu służy pomysł uzupełnienia płyty audio dyskiem DVD. Na jej zawartość składają się fragmenty koncertu podczas którego nagrano płytę, archiwalia (fragmenty dawnych występów, videoklipy) i krótki film o zespole. W ten sposób fani otrzymują podwójne wydawnictwo doskonale łączące przeszłość z teraźniejszością Kolaborantów.
Mamy przyjemność przedstawić Państwu płytę, na której znalazły się dobrze znane miłośnikom muzyki rosyjskiej pieśni. To przede wszystkim chwytające za serce, tkliwe romanse ("Romans o romansie", "Po co Cię, Mój Miły, poznałam..."), ale też liryczne popularne utwory zawsze chętnie słuchane, znane zwłaszcza z melodyjnych, wpadających w ucho refrenów ("Katiusza", "Jesienne liście", "Dwie gitary"). Na płycie nie mogło też zabraknąć piosenek takich jak "Niesie Gala wodę", "Babie lato" oraz "Oj! Kwitnie kalina" - ulubionych przez wielu słuchaczy. Nastrój piosenek doskonale podkreśla liryczny głos artystki.