Płyta dla wszystkich miłośników przedwojennej Polski i klimatów w niej panujących. Na płycie znajdziemy oryginalne wykonania znanych przebojów z tamtej epoki. Wśród znakomitości: Mieczysław Fogg, Aston, Hanka Ordonówna i inni.
Syryjski wokalista Omar Souleyman swoją muzyczną przygodę rozpoczął w latach 90-tych. Jego wcześniejszy album, wydany w szeregach renomowanego Domino, zebrał znakomite recenzje. Co warte podkreślenia za produkcję tamtej płyty odpowiadał sam Four Tet. Nie inaczej jest w przypadku „Bahdeni Nami”.
Koncerty na róg Wolfganga Amadeusza Mozarta są jednymi z najbardziej popularnych dzieł, jakie kiedykolwiek napisano na ten instrument. Podobnie jak w przypadku wielu innych kompozytorów i ich utworów - tak i w tym inspiracją do ich napisania była obecność w życiu Mozarta muzyka, dla którego one powstały. Był nim Joseph Leutgeb (1732-1811) - wieloletni przyjaciel kompozytora i jeden z czołowych waltornistów tamtej epoki. Róg naturalny, czyli instrument różniący się od współczesnej waltorni, kojarzył się głównie z polowaniem, ale wkraczał też w inne sfery życia dworskiego i tym samym stał się instrumentem koncertującym. Technika gry na rogu naturalnym wymagała specyficznych umiejętności, m.in. wydobywania tzw. dźwięków zakrytych. Pip Eastop stara się sprostać temu zadaniu grając na takim właśnie rogu. Ciekawa próba rekonstrukcji brzmienia „tamtej” waltorni. Towarzyszenie zespołu inspirujące, ale nie porywające.
Saagara to tak naprawdę pięciu uznanych wirtuozów i dwa muzyczne światy, które spotykają się na jednej scenie. Światy te, to staroindyjska muzyka karnatycka, charakteryzująca się niezwykle wysublimowanym systemem rytmicznym i melodycznym oraz muzyczna tradycja Europy - tak ta komponowana, wywiedziona z muzyki klasycznej, jak i improwizowana, wywodząca się z jazzowej tradycji. W repertuarze zespołu odnajdziemy zarówno utwory karnatyckie, jak i oryginalne kompozycje muzyków. Podstawę ich budowy stanowią taale, czyli tradycyjne hinduskie schematy rytmiczne, zestawione z zachodnią melodyką, przemieszaną z systemem rag i skal indyjskich. Właściwie jednak pozostajemy czas cały na gruncie muzyki etnicznej, z bliską nam, zachodnią melodyką oraz partiami improwizowanymi, które jednak nie są w żadnym wypadku trzonem i podstawą tego nagrania. Muzyka grana przez Saagarę jest tradycyjna i organiczna - tutaj brzmienia zachodnie do tego stopnia wplecione są w tradycję muzyczną Indii, że nie sposób ich od siebie rozdzielić. Bo w przypadku Wacława Zimpla nie mówimy o płytkiej fascynacji, ale o rzetelnych - kulturoznawczych i muzykologicznych - studiach tamtej tradycji. Samo studiowanie byłoby jednak niczym bez praktykowania tej muzyki - a owa praktyka od lat jest częścią doświadczenia muzycznego Wacława Zimpla. I tu zupełnie nowego znaczenia nabierają słowa Wacława - a przymiotniki "tradycyjna" oraz "etniczna" stają się największym komplementem przy opisie muzyki Saagary.Giridhar Udupa, Bharghava Halambi, Mysore N. Karthik i K Raja są najwybitniejszymi muzykami hinduskimi młodszego pokolenia. Na co dzień mieszkają w Bangalore, lecz występują w największych salach koncertowych świata (m.in. Carnegie Hall, Opera w Sydney).
Zawsze na scenie ukryty za afrykańską obrzędową maską, SBTRKT (właśc. Aaron Jerome) należy dziś do ścisłej, zwykle wywodzącej się z undergroundowego klubu Plastic People we wschodnim Londynie, nowej brytyjskiej elity DJ-ów specjalizujących się 2stepie, dubstepie, deep house, brokenbeacie i UK funky. Swej nietuzinkowej maestrii i oryginalności dowiódł on EP-kami nagrywanymi dla takich firm, jak Brainmath, Numbers, Ramp czy Monketown, a zwłaszcza przełomową w jego karierze EP "2020". Właściwy, pełnopłytowy debiut zawdzięcza on jednak spotkaniu z niejakim Tikiem z firmy Young Turk Records. To Tic zetknął go z klawiszowcem Samphą, który od tamtej pory stał się jego głównym współpracownikiem - tak w studiu nagraniowym, jak i na scenie, podczas koncertów. W nagraniu "SBTRKT" uczestniczyły ponadto wokalistki Jessie Ware, Roses Gabor i Yukimi Nagano z formacji Little Dragon.
"Pure...50s" to kolejna część serii płytowej 'PURE...' prezentującej kwintesencję muzyki danego gatunku, tematu przewodniego czy danego okresu. Tym razem album zawiera to co najlepsze z muzyki lat pięćdziesiątych. Doskonałość tego czteropłytowego zestawu podkreślają między innymi przeboje: "Diana" Paula Anki, "Oh! Carol" Neila Sedaki, "Magic Moments" Perry'ego Como czy "All Shook Up" Elvisa Presleya. Na albumie zagościły największe gwiady estrady tamtej dekady. między innymi: Tony Bennett, Frank Sinatra, Earetha Franklin, Louis Armstrong. "Pure...50s" to wspaniała muzyczna podróż do przeszłości...
Premiera albumu odbyła się w 1978 roku. Od tamtej pory album rozszedł się w ponad 6-cio milionowym nakładzie. Z tego albumu pochodzi "Miss You” - jeden z największych hitów zespołu.
Pierwsze kroki ku popularności stawiali w You Tubie. Postawili sobie za cel rozśmieszać ludzi, co wychodzi im nad wyraz dobrze, bo niejednokrotnie plasowali się na najwyższych pozycjach przyrostów subskrypcji na polskiej scenie tego najpopularniejszego serwisu. Jednak pomysły Dawida i Marcina Malczyńskich nie kończą się tylko na tworzeniu treści video. Słusznie stwierdzili, że nie ma potrzeby się ograniczać, a głowa pełna pomysłów i muzyczne zainteresowania zaprowadziły Malczyńskich w trapy. Pierwszy singiel "Gwiazdy" zdobył ogromną popularność i ma miliony wyświetleń w serwisach streamingowych. Od tamtej pory pojawiły się jeszcze dwa utwory "Neon" oraz "Nie pamiętam". Debiutancki album braci Malczyńskich nosi tytuł "Neon". Oprócz tego znajda się na albumie featy z Żelo, Milem, Flową i kilkoma innymi zawodnikami, których dziś pozostawiają jeszcze w tajemnicy.
"Other" jest następcą wydanego w 2013 roku "The Minutes", na którym to albumie Alison powróciła do swoich elektronicznych korzeni, i który trafił na 5 pozycję najlepiej sprzedających się płyt w Wielkiej Brytanii.Alison Moyet rozpoczynała swoją karierę na początku lat 80-tych we współtworzonym wraz z Vincem Clarkiem (ex-Depeche Mode) duecie Yazoo (albumy "Upstraits At Eric's” z 1982 i "You And Me Both" z 1983). Pierwszy solowy krążek Moyet ukazał się w 1984 roku i nosił nazwę "Alf". Od tamtej pory artystka sprzedała ponad 23 miliony płyt w samej Wielkiej Brytanii, a jej single święciły triumfy na listach przebojów na całym świecie. Jeden z nich, "Is This Love?"(1986), odniósł bardzo duży sukces również w Polsce.
Pierwszy międzynarodowy album kapitalnego żeńskiego duetu ze Szwecji, który tworzą zarażające radością i optymizmem Caroline Hjelt i Aino Jawo. "This Is… Icona Pop" to fenomenalna mieszanka electropopu, muzyki dance oraz house'u i indie popu. Mieszanka skazana na sukces! "Najważniejsze dla nas to być zabawnymi i ekscytującymi nie tylko dla siebie, lecz również dla fanów" – powiedziała kiedyś Caroline. I "This Is… Icona Pop" z całą pewnością dostarcza mnóstwo ekscytującej zabawy. Zabawy, do której sympatyczne Szwedki zdążyły już przyzwyczaić spory kawałek świata, co stało się za sprawą świetnej singlowej piosenki "I Love It" z 2012 roku z udziałem Charliego XcX, która zdobyła szczyt brytyjskiej listy, na podium była w Niemczech, Szwecji i Australii, zaś na "Billboardzie" zmieściła się w pierwszej dziesiątce. Od tamtej pory duet ze Sztokholmu stopniowo i skutecznie zdobywa świat. Raczej pewne jest, że znakomity 11-utworowy zestaw pod tytułem "This Is… Icona Pop" skutecznie przyspieszy marsz Caroline i Aino na szczyty muzycznego biznesu. Całość promuje singlowa piosenka "Girlfriend", dynamiczna, idealna na szaleństwa podczas letnich imprez.