Dwa zbiory lirycznych Improptu Franciszka Schuberta zostały napisane w ostatnich latach życia kompozytora i do dziś są uważane za jedne z najważniejszych dzieł w literaturze na fortepian. Mimo że nie są tak wymagające technicznie, jak np. Sonaty Schuberta, to wciąż są uznawane za arcydzieła muzyki romantycznej, gdyż każde Improptu odsłania swój własny, unikatowy, muzyczny świat.
Po niezwykle udanym nagraniu wszystkich symfonii londyńskich Josepha Haydna w 2010 r., Marc Minkowski prezentuje nowy projekt we współpracy z wytwórnią Naïve i wiedeńskim Konzerthaus. Podobna forma, ale pomysł bardziej ambitny: podczas jednego tygodnia w marcu 2012 r. wszystkie symfonie Schuberta zaprezentowane zostały wiedeńskiej publiczności. Obecnie słuchacze na całym świecie mają możliwość usłyszenia tych wykonań. Wykonanie dokonane na instrumentach z epoki przez zespół Les Musiciens du Louvre Grenoble pod dyrekcją Marka Minkowskiego z jednej strony jest niezwykle precyzyjne technicznie, z drugiej pokazuje ich duchową stronę – intuicyjne przeczucie wielkości tych monumentalnych kompozycji, a zwłaszcza tzw. symfonii „Niedokończonej” i „Wielkiej”. Czteropłytowy zestaw rzuca nowe światło na te dzieła, pokazując, że być może do tej pory nie zostały one docenione tak, jak na to zasługują.
W czasie intensywnej pracy z Milesem Davisem, w epoce Kind of Blue, saksofonista altowy Cannonball Adderley nagrał doskonały album na żywo razem ze swoim bratem, kornecistą Natem Adderleym, pianistą Bobby Timonsem, basistą Samem Jonesem i perkusistą Louisem Hayesem. Album The Cannonball Adderley Quintet in San Francisco prezentował przystępny, ale technicznie wymagający soul-jazz, z którym to gatunkiem Adderly będzie utożsamiany do końca swojej kariery.
Thrash metal od samego początku doskonale przyjął się w Niemczech, gdzie powstała silna i ciekawa scena. Jedna z najmocniejszych w Europie, jeśli nie najmocniejsza. Jednym z przedstawicieli teutońskiej thrash metalu była, pochodząca z Düsseldorfu formacja Deathrow, która w 1986 roku zadebiutowała albumem "Riders of Doom". Płyta z miejsca zdobyła uznanie, a grupa wskoczyła do europejskiej czołówki gatunku. Szybki, surowo brzmiący i świetnie technicznie zagrany thrash metal w niczym nie ustępował dokonaniom niemieckich tytanów thrashu, Sodom, Kreator i Destruction. "Riders of Doom" nie był wznawiany od wielu lat. Teraz pojawia się od razu na CD. Reedycja zawiera utwory z demo i próby, a w książeczce notki, które popełnili założyciele Deathrow, Sven Flügge i Markus Hahn.
Katowice 30 kwietnia 2012 rok, godzina 23.00, underground’owe wnętrze klubu Scena „Gugalander”. Światła reflektorów, kamery włączone, na scenie pojawia się jedenastu muzyków ze swoją tajna bronią, gotowych w każdej chwili zaatakować publiczność masą dźwiękową. Prąd przywrócony (na sekundy przed koncertem wybiły korki), a więc zaczynamy widowiskowy spektakl pod tytułem: POWER OF THE HORNS, czyli przed Państwem orkiestra jazzowa pod dyrekcją Piotra Damasiewicza. Kolejny raz trębacz pokazał wielką klasę, pisząc rozbudowane utwory o przytłaczającej ekspresji. Dzikie, ekstatyczne, ekstremalnie trudne technicznie solówki przeplatane zespołowymi improwizacjami wielokrotnie przekraczały granicę maksimum, przesuwając ją w nieskończoność. Istnieje prawdopodobieństwo, że gdyby zagrali o jeden numer więcej, potęga Power Of The Horns zmiotła by „Gugulander” z powierzchni katowickiej ziemi...
Recital wielokrotnie nagradzanego skrzypka Jacka Liebecka w towarzystwie jego wieloletniej akompaniatorki Katyi Apekishevej. Liebeck przedstawia prace znakomitego wiedeńskiego skrzypka i kompozytora Fritza Kreislera znanego między innymi ze „skomponowania” koncertu Vivaldiego. Sam Kreisler wpisywał się w idiom romantycznych artystów, który znamy głównie z dylematu przyjaciół Chopina – kto odtworzy dzieła, kompozycje wirtuoza po jego śmierci. Tak jak niezwykle trudne technicznie dzieła Chopina znalazły godnych mistrza naśladowców, tak i arcywirtuozerskie techniki Kreislera znakomicie czują się pod palcami Jacka Liebecka.
Słoneczna Italia to nie tylko San Remo i italo disco. Nie tylko Zucchero i Eros Ramazzotti. To także wielu zdolnych metalowców, jak choćby rzymski zespół Fleshgod Apocalypse, grający techniczny i melodyjny death metal. "Agony" to drugi pełnowymiarowy materiał powstałej w 2007 roku kapeli, która otwierała koncerty między innymi naszych - Behemotha i Vadera. Rozwój Fleshgod Apocalypse nie uszedł uwadze szefów Nuclear Blast i drugi krążek ukazuje się już w barwach potentata na światowym rynku metalowym. Kwintet prezentuje na nim niezwykle dopracowaną i ciekawą muzykę, zaawansowaną technicznie, ale nie pozbawioną wciągającego klimatu oraz mocy. Wersja limitowana bogatsza jest o covery - "Heartwork" Carcass i "Alliance Or War" Malevolent Creation. Do promocji wybrano kawałek "The Violation".
Drugi materiał amerykańskiej grupy Mestis, której przewodzi znany z Animals As Leaders gitarzysta Javier Reyes.Na płycie "Polysemy" wsparli go znakomici koledzy po fachu: także znany z Animals As Leaders perkusista Matt Garstka, Joe Lester z Intronaut oraz Mario Camarena i Erick Hansel z CHON. Muzyka na albumie jest bardzo bogata technicznie i jednocześnie przyjemna w odbiorze. W nagraniach Javier wykorzystał ośmiostrunową gitarę "w sposób inny niż jest to powszechnie przyjęte". Warto dodać, że w składzie Mestis są także perkusjonista z Calle 13, Hector Barez i puzonista Marvin Gaye'a, David Stout.
Chopin, Debbussy, Lighetti, co łączy tych kompozytorów, jakie gatunki dzieł podejmowali w swej twórczości, jak postrzegali okrywanie nowych możliwości brzmieniowych fortepianu. Historycznie - przynależni do różnych dźwiękowych światów, rożnych epok i estetyk. Wspólnie jednak zainteresowała ich jako gatunek, etiuda, miniatura instrumentalna służąca doskonaleniu biegłości technicznej. Lecz w przypadku dzieł które pojawiają się na solowej płycie.Magdaleny Lisak, laureatki konkursu chopinowskiego z roku 1995, roku, stypendystki Krystiana Zimermana w Bazylei, wytrawnej interpretatorki muzyki nowej , chodzi o coś znacznie ważniejszego. W otoczce technicznie rozbudowanych przebiegów , pomyślanych wirtuozowsko i z rozmachem, otrzymujemy swoiste studium budowania nastroju, kompendium zróżnicowania emocjonalnego, gry skojarzeń i subtelnych podtekstów tworzących niepowtarzalną atmosferę tych dzieł oraz ich interpretacji.
The Los Angeles Times napisał o Cameronie Carpenterze, że jest "jednym z nielicznych muzyków, którzy zmienią oblicze swojego instrumentu, łamiąc kulturowe tabu i kalając święte zasady muzyki klasycznej. On jest technicznie najbardziej utalentowanym organistą jakiego kiedykolwiek słyszałem, a co najważniejsze jest najbardziej muzykalny."