Ostatni tom z serii romantycznych koncertów fortepianowych, który odkrywa na nowo twórczość francuskiego kompozytora Benjamina Godarda. Jego zapomniane dziś dzieła wpisują się w stylistykę Masseneta i Saint Saensa, łącząc sentymentalny, melodyjny urok z umiejętnościami technicznymi. Urok jego muzyki pozwala docenić genialne jak zawsze wykonanie Howarda Shelleya i Tasmanian Symphony Orchestra.
David Gilmour, jeden z najwybitniejszych muzyków swojego pokolenia, słynie z doskonale skomponowanych, pełnych ekspresji, a zarazem oszczędnych solówek gitarowych. Tytułowy utwór z albumu Pink Floyd "Another Brick In The Wall", który osiągnął pierwsze miejsce zarówno brytyjskich, jak i amerykańskich list przebojów, jest świetnym przykładem talentu Gilmoura do zawierania w muzyce głębokich emocji, dzięki którym piosenki przestają być technicznymi ćwiczeniami wirtuoza. Na wiosnę 1978 roku Gilmour wydał swój pierwszy, solowy album zatytułowany po prostu "David Gilmour". Płyta znalazła się w pierwszej dwudziestce na brytyjskich listach przebojów. Jedna z napisanych wówczas piosenek, która nie znalazła się na płycie, "Comfortably Numb", stała się później wielkim przebojem Pink Floyd.
Kartky zaskarbił sobie szacunek i zainteresowanie słuchaczy zeszłorocznym albumem "Preseason Highlights", a "Shadowplay" to kontynuacja obranej drogi i mocny akcent na hiphopowej scenie w 2015 roku."Shadowplay" jest zgrabnie złożonym konceptem, który łączy w sobie zabawę klimatem, stylem i formą. Płyta ta jest tajemniczą podróżą autora przez świat szarości i barw. Wszystko to podane jest z niesłychaną lekkością formy i wyjątkowymi umiejętnościami technicznymi rapera. Na płycie gospodarza wokalnie wsparli Neile, Igrekzet, Arik i Świnia. Za produkcję "Shadowplay" odpowiadają natomiast m.in. tak postępowi producenci jak duet HVZX, NoTime, Foux, INDЄB czy Cyga. Wspomniane aspekty sprawiają, że album Kartkiego to idealna pozycja dla ludzi, którzy są otwarci na muzykę i jej brzmienie oraz poszukują czegoś więcej niż banalnej treści i formy.
Płyta dla wielbicieli największych hitów gitarowych. Znajdujemy tu utwory Fernando Sora, Francisco Tarregi, Isaaca Albeniza, Manuela de Falli czy bardziej współczesnych kompozytorów, jak na przykład Regino Sainza de la Maza i Paco de Lucia. Tilman Hoppstock, niemiecki gitarzysta, wykładowca z Moguncji i Darmstadtu, zarejestrował materiał w ciągu kilkunastu lat (1995-2009). Materiał nie jest zatem jednorodny wykonawczo, część utworów pochodzi także z rejestracji bezpośrednio koncertowej. Jednak od tej strony to ciekawy materiał. Któż nie zachwyca się technicznymi trudnościami Asturias czy tytułowej Alhambry, gdy słyszy perfekcję wykonania. Wówczas dopiero, bez stresu, można zasłuchać się w ładunek emocjonalny tej muzyki. Takie bezpieczeństwo stwarza słuchaczowi wykonawca na tej płycie. A zatem pozostaje tylko zasłuchanie i zachwyt.