Arvo Pärt tworzy muzykę pełną zwodniczej prostoty, a słuchanie jego dzieł może być zaskakującym doświadczeniem. Wyobraź sobie, że Twoje uszy mogłyby uciec od codziennego zgiełku, mogłyby stać się ucieczką dla duszy... To właśnie tłumaczy, czemu jego muzyka cieszy się tak wielką popularnością na całym świecie.
W zeszłym roku, mniej więcej w czasie, gdy wydał „Some Rap Songs” i zakończył umowę z Columbia Records, Thebe Kgositsile powiedział, że nie może się doczekać „robienia bardziej ryzykownych brzmień”. Najwyraźniej oznaczało to, że jego i tak już zamknięta muzyka stała się ciemniejsza i bardziej nieprzenikniona. Raper, lepiej znany jako Earl Sweatshirt, nie oferuje zbyt bezpośredniego komentarza do „Feet of Clay”. „Feet of Clay” to, siedmiościeżkowy, 15-minutowy projekt. Tworzy „zbiór obserwacji i uczuć zarejestrowanych podczas zgonów w rozpadającym się imperium”. Tracklista: 1. 74 2. East 3. Mtomb (Feat. Liv.e) 4. Od 5. El Toro Combo Meal (Feat. Mavi) 6. Tisk Tisk / Cookies 7. 4N (Feat. Mach-Hommy) 8. Ghost (Feat. Navy Blue) 9. Whole World (Feat. Maxo)
Joe Powers pochodzi z Edynburga. Jako Proc Fiskal tworzy grime'owe produkcje z prędkością 160 BPM.
Kira Skov to dzisiaj obok Agnes Obel najciekawsza duńska wokalistka konsekwentnie idąca w poprzek podziałom gatunkowym, porządkującym rynek muzyczny. Jednak w muzyce nie o porządki chodzi.Płyta „Memories Of Days Gone By” z 2011 roku pozostaje najciekawszą chyba próbą zmierzenia się z przejmującymi balladami Billie Holiday. Kira interpretowała cały klasyczny materiał Holiday po swojemu, rozkładając akcenty inaczej niż w oryginałach, pielęgnując tę charakterystyczną atmosferę melancholii z nutką rozterki w głosie. Towarzyszył jej kwiat młodego, kreatywnego jazzu. Wydawnictwo od razu zdobyło przychylność europejskich krytyków.Ubiegłoroczna „When We Were Gentle”, pełna magicznych, wręcz hipnotyzujących ballad, autorstwa wokalistki i jej męża - Nicolaia Munch-Hansena. Niespieszne, eleganckie, a jednocześnie pełne cudownej dezynwoltury piosenki są wypadkową tego co robiły Tori Amos, Joanna Newsom, Portishead, Flunk czy Mazzy Star. Za produkcję muzyczną obu powyższych płyt odpowiedzialny był John Parish (także gra na płytach), znany głównie ze współpracy z P.J.Harvey, ale także Tracy Chapman i Rokią Traore.Dorobek Dunki poszerzył się w tym roku, kiedy do sprzedaży trafiła trzecia płyta wydana przez audiofilską oficynę Stunt Records „The Cabin Project”. Jest to płyta sygnowana przez dwie wokalistki, obok Kira Skov jest to Marie Fisker. Wokalistka o głębokim, przepięknym głoście. Muzyka niczym róża - połączenie delikatności i kobiecości z tajemniczością oraz ukłuciami kolców. Tworzy muzykę, która jest połączeniem rock'a, blues'a i country. Nagrała do tej pory jeden pełnowymiarowy album „Ghost Of Love” (2009), EP-kę „Mirror Mirror Mirror Mirror” (2011) oraz „So, Hoes & Heroes” (2012). Marie Fisker łączy w przepiękny sposób tworzy unikatowe brzmienie. Bez kombinatorstwa. Bo go nie potrzeba. wystarczy jej ujmujący głęboki głos i umiejętność wytworzenia małymi nakładami dźwięków niepowtarzalnej atmosfery. Tracklsita:1. Come Rain2. My Bride3. Oxygen4. Johnny Guitar5. Orgelsten6. The First Time Ever I Saw Your Face7. Hostile Face8. I Lost Something in the Hills9. Portrait of a Winking Nun
Artystka o niezwykłym intelekcie, głębokiej duchowości i rzadko spotykanej muzycznej wrażliwości – Zuzana Růžičková jest jedną z najważniejszych klawesynistek XXw. Muzyka J. S. Bacha, która znajduje się w centrum jej zainteresowań i była kluczowa dla rozwoju jej kariery, pomogła jej także zmierzyć się z przeciwnościami, jakich doświadczyła podczas II wojny światowej i czasów komunizmu. „Jest coś ponad nami, tuż obok nas, co tworzy sens absolutny, ale tego nie widzimy. Bach mówi ci: Nie rozpaczaj, jest sens w życiu i w świecie”.
Interpretacje piosenek Boba Dylana w wykonaniu Bryana Ferry’ego są pełne radosnej, energetycznej głębi.Tak jak w przypadku jego legendarnej wersji ’A Hard Rain’s A-Gonna Fall’ nagranej w 1973, która apokaliptyczną wizję przemieniła w żywiołową butę, tak też w nowych nagraniach podstawę stanowi niezwykła umiejętność Ferry’ego oddawania hołdu oryginałowi, a jednocześnie tworzenia zupełnie nowej jego wersji wyrażającej indywidualność artysty. W nagraniach piosenek autorstwa innych artystów, czy będzie to ’The Price of Love’, ’As Time Goes By’ czy ’I Put a Spell on You’ - Ferry nadaje im swój niepodrabialny styl i własnymi środkami wyrazu tworzy unikalne dzieła czerpiąc z wiecznie kuszącego źródła kultury masowej. Ale dzięki pierwszemu olśniewającemu coverowi ‘Hard Rain’ dołączył do wąskiego grona artystów, którzy - jak Jimi Hendrix czy The Byrds - nagrali jeszcze lepsze niż oryginał wersje piosenek Dylana. Klimat płyty bardziej przypomina These Foolish Things niż epickie Avalon, czy Boys & Girls ze środkowego okresu kariery Ferry’ego. Wielbiciele jego ostatnich nagrań - nominowanego do Grammy w 1999 roku albumu ze standardami z lat 30-tych As Time Goes By, prowokacyjnego, pełnego pasji Frantic z 2002, czy dwóch utworów, które Ferry nagrał niedawno na płytę Rogues’ Gallery, projekt Hala Wilnera - z pewnością zauważyli nowy ton w jego stylu śpiewania: wrażliwy, pełen natchnienia, a zarazem lekki i niefrasobliwy. Wraz ze swym zespołem koncertowym Ferry nagrał około 20 piosenek Dylana, z których 11 trafiło na płytę. Owe interpretacje stanowią całość; wyrazisty, emocjonalny świat pełen świeżości, czasem przecinany głębokim cieniem, zmienną pogodą i klimatem. Ferry za pomocą piosenek Dylana - ich wspaniałych tekstów, czułości, przenikliwości i znaczących niuansów - tworzy muzyczną deklarację, która po części stanowi portret Dylana, ale w równej mierze stanowi też autoportret. Jako koneser muzyki innych artystów i wielbiciel bluesa, Ferry pokazuje tu głębokie zaangażowanie w twórczość Dylana; w opowieści i rozmyślania trubadura miast i wsi.Możliwe, że najbardziej zaskakującym utworem na płycie jest interpretacja Ferry’ego hymnu protestacyjnego Dylana z 1964 - ‘The Times They Are A Changin’. "Wcale nie jest powiedziane, że w moim wykonaniu ten utwór przestaje być protest songiem... Może być wszystkim, czym chcesz, żeby był. Dorastałem w jazzowym przeświadczeniu, że piosenkę można wykonać na wiele różnych sposobów...”. "Mam wrażenie, że wszyscy zwykle się spodziewają po mnie czegoś wyrafinowanego," dodaje na koniec Ferry. "Mój głos się pogłębił, a na albumie jest trochę chropowatości i - mam nadzieję - zapadającej w pamięć atmosfery. Jako wokalista jestem przeszczęśliwy, że miałem okazję zaśpiewać te piosenki." Ferry nie poznał Boba Dylana osobiście. "Co bym powiedział, gdybym go spotkał? Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko.”
Album „Aphrodite” to najnowsze wydawnictwo Kylie. Artystka we współpracy z producentem Stuartem Price’em powraca do swych tanecznych korzeni. Wśród autorów piosenek oprócz Kylie i Stuarta Price’a znaleźli się także Calvin Harris, Jake Shears, Nerina Pallot i Tim Rice-Oxley z Keane.Album promuje singiel „All The Lovers”, który już podbił listy przebojów radiowych.Kylie: „Piosenka singlowa była jednym z ostatnich utworów napisanych na płytę. Gdy ją nagrywałam, wiedziałam, że „All The Lovers” musi być pierwszy singlem; idealnie podsumowuje euforyczny klimat płyty. Mnie przyprawia o gęsią skórkę, więc jestem ciekawa, jak zostanie odebrana przez słuchaczy.”Stuart Price, który utwór zmiksował, a na płycie pełnił rolę producenta wykonawczego, mówi: „‘All The Lovers’ to magiczny numer, który odzwierciedla charakter całego albumu, czyli doskonały taneczny pop w mistrzowskim wykonaniu. Znajdziesz tu wszystko to, co tworzy w twojej podświadomości obraz Kylie”.Lista utworów:1. All The Lovers - Kylie Minogue 3:202. Get Outta My Way - Kylie Minogue 3:383. Put Your Hands Up (If You Feel Love) - Kylie Minogue 3:374. Closer - Kylie Minogue 3:095. Everything Is Beautiful - Kylie Minogue 3:256. Aphrodite - Kylie Minogue 3:457. Illusion - Kylie Minogue 3:218. Better Than Today - Kylie Minogue 3:259. Too Much - Kylie Minogue 3:1610. Cupid Boy - Kylie Minogue 4:2611. Looking For An Angel - Kylie Minogue 3:4912. Can't Beat The Feeling - Kylie Minogue 3:14
Lower tworzy bardzo intensywną muzykę. Debiutancki album kwartetu z Kopenhagi "Seek Warmer Climes" błyszczy dzięki harmonicznym dysonansom i pilności udergroundowej muzyki. Jednak Lower - w którego składzie występują Adrian Toubro (śpiew), Simon Formann (gitara), Kristian Emdal (bas) i Anton Rothstein (perkusja) - tworzy także romantyczne i pełne dramatycznego napięcia utwory, mogące trafić w gusta sympatyków takich artystów jak Scott Walker z jednej strony, a z drugiej Bryan Ferry. "Seek Warmer Climes" to niezwykle ambitny i poruszający, rockowy album, głęboko oddziałujący zarówno na poziomie osobistym, jak i dźwiękowym. Nie trzeba grzebać zbyt głęboko, by zrozumieć jak odległa jest twórczość Lower od tradycyjnych problemów współczesnej muzyki rockowej. Teksty Toubro są niczym emocjonalne dramaty o poetyckiej konstrukcji, które mogły towarzyszyć muzyce Walkera, czy Leonarda Cohena.
„Ta płyta to podróż w przestrzeni i czasie. Dźwięk egzotycznych instrumentów i skali wprowadza w nastrój oderwania od wszelkich schematów myślenia na temat muzyki, do których przywykliśmy. To oderwanie pozwala na podróż w czasie i spotkanie z zapomnianym a na nowo zrekonstruowanym dźwiękiem instrumentów staropolskich. W spotkaniu czarnego lądu z mazowieckimi nizinami ma miejsce prezentacja wspólnych polsko-senegalskich improwizacji, kompozycji, eksperymentów estetycznych opartych zarówno na tradycyjnej muzyce polskiej, jak i na afrykańskich śpiewanych od wieków pieśniach i rytmach. W ten sposób dzieło artystyczne tworzy nowe wartości artystyczne zarówno od strony brzmieniowej jak i estetycznej” - (Beata Buchert-Perlińska).Tracklista:1. Listek na kalinie2. Hula gąski3. Matulu-arbidoynauar4. Adunabi amoul solo 5. Sanou6. Stoi lipeńka 7. Nyali bagna 8. Neneyo9. Konie wrone10. Miriam ba11. Obereczki i polka
Z kimże nie grał w swojej karierze Clarence Penn?! Ten wychowanek (w zakresie jazzowej kompozycji) Ellisa Marsalisa miał okazję już koncertować i nagrywać z wybitnymi osobowościami amerykańskiego jazzu: Wynton Marsalis, Betty Carter, Stanley Clarke, Steps Ahead, Makoto Ozone, Michael Brecker, Dave Douglas, Maria Schneider, Luciana Souza, Richard Galliano i Fourplay to tylko niektórzy spośród nich.Jednak sam nie bardzo często realizuje własne autorskie projekty - "Dali in Cobble Hill" to dopiero trzecia okazja do zapoznania się z jego autorskim dorobkiem. Przyczyny tego mogą dwie - pierwszą podnosił w jednym z wywiadów Dave Douglas, nazywając Penna perfekcjonistą, ale myślącym o całym zespole. Niczym producent zajmuje się tym, jak kto będzie brzmiał starając się jednocześnie wszystko co robi, dopracować w najmniejszych detalach. Drugą może być zwyczajny brak czasu - wszak Penn jest jednym z najbardziej zapracowanych bębniarzy amerykańskich, by móc zrealizować swoje muzyczne pomysły ze starannością, z której byłby zadowolony. Tym bardziej, że Clarence Penn należy do najbardziej cenionych i rozchwytywanych perkusistów amerykańskich.Na swoją najnowszą płytę Clarence Penn zaprosił niezwykle cenionych muzyków - na saksofonach oraz klarnecie basowym gra tu Chris Potter, na gitarze - Adam Rogers, a sekcją rytmiczną (wraz z liderem) tworzy Ben Street. Osiem oryginalnych kompozycji Penn uzupełnił o dwa standardy ("I Hear Music" oraz "My Romance") - odzwierciedlają one różnorodne nastroje i emocje, oraz ukazują wielką paletę doświadczeń, jaką lider zebrał w ciągu ostatnich lat angażując się w wielką liczbę muzycznych projektów. Świetnie sprawdza się i uzupełnia duet frotmanów - Potter-Rogers - zdają się grywać z sobą od lat, a ich wzajemne porozumienie może służyć za wzór dla pokoleń młodych adeptów rzemiosła.Wszystko składa się w fantastyczną całość - świetną i kreatywną płytę osadzoną w głównym nurcie jazzowej muzyki. Polecam bardzo. (Józef Paprocki)