
Ignaz Joseph Pleyel, uczeń Haydyna, jego konikiem był jak najbardziej fotepian. Uczeń ze swoim mistrzem konkurował w konkursie w Londynie w 1792 roku i późniejsze wydania jego muzyki udowodniły iż powiedzenie „uczeń przerósł mistrza” w tym wypadku nie jest trafne. Ludzie zaczęli zapominać o Pleyelu aż do skomponowania tych serenad. Są to odpowiedniki serenad wiatrowych Mozarta. Uczeń wziął przykład z innego kompozytora co widać po tym iż: są to utwory czteroczęściowe, z wymiarami i sekwencjami ruchów (powolne) kwartetów smyczkowych, zbliżonych do Mozarta. Prawdę mówiąc , z dwoma oktetami i dwoma sekstetami, przedstawia tutaj strukturę bardziej złożoną niż u Mozarta. Tracklista: Octet in Bb 1. I. Allegro 2. II. Adagio amoroso 3. III. Menuetto - Trio 4. IV. Allegro Sextet in Eb 5. I. Allegro con brio 6. II. Romance 7. III. Menuetto - Trio 8. IV. Allegro Sextet in Bb 9. I. Allegro spiritoso 10. II. Adagio cantabile 11. III. Rondo: Allegro Octet in Eb 12. I. Allegro moderato 13. II. Romance 14. III. Moderato - Trio 15. IV. Rondo
- Wykonawca Consortium Classicum
- Data premiery 2008-01-18
- Nośnik CD
- Muzyka poważna / Kameralistyka
- 19-08-2020, 14:46
- 0
- 0
- admin

