Historyczne nagrania naszej wielkiej pianistki specjalizującej się w wykonawstwie muzyki Fryderyka Chopina - Haliny Czerny-Stafańskiej. Artystka urodziła się w Krakowie w 1922 roku i tam też zmarła w 2001. Niniejszy box zawiera najbardziej znaczące nagrania chopinowskie z jej dyskografii.
Jan Sebastian Bach – urodzony 21 marca 1685 r. w Eisenach niemiecki kompozytor. Przedstawiciel baroku w muzyce. Bach został osierocony nie skończywszy 10 roku życia. Zaopiekował się nim starszy brat, który pracował jako organista. Pod jego okiem Jan nauczył się gry na organach. W wieku 15 lat wyjechał do Dolnej Saksonii. Został sopranistą w chórze kościelnym. Rozwijał swój talent wokalny, jednak wskutek mutacji musiał zarabiać na życie jako skrzypek i altowiolista. Po ukończeniu nauki w gimnazjum Jan Sebastian Bach został organistą w Arnstadt. Krytykowano go za dziwne improwizacje grane podczas mszy. Bach przeniósł się do Mühlhausen, gdzie również znalazł pracę jako organista. W 1707 r. wziął ślub ze swoją daleką kuzynką, Marią Barbarą, która urodziła mu siedmioro dzieci. W latach 1708-1714 pracował jako nadworny organista i kameralista kapeli na dworze księcia Wilhelma Ernesta. Od 1717 do 1723 r. był kapelmistrzem i dyrektorem muzyki kameralnej na dworze księcia Leopolda w Köthen. W 1720 r. zmarła jego żona. Jan Sebastian Bach musiał zapewnić swoim dzieciom opiekę. Ożenił się z młodszą od siebie o 17 lat sopranistką, która urodziła mu trzynaścioro dzieci. W 1722 r. Jan Sebastian Bach został kantorem przy kościele św. Tomasza w Lipsku. Pozostawał na tym stanowisku do śmierci. Bach tworzył muzykę chóralną, orkiestrową i na instrumenty solo. Jego najsłynniejsze dzieła to: „Msza h-moll”, „Pasja wg św. Jana”, „Pasja wg św. Mateusza”, „Weihnachts-Oratorium”, „Magnificat D-dur”, kantaty oraz „Koncerty brandenburskie”. Tworzył używając technik wariacyjnych, fugowanych i kontrapunktycznej. Jan Sebastian Bach zmarł 28 lipca 1750 r. w Lipsku. Jan Sebastian Bach nazywany jest mistrzem muzyki polifonicznej, a jego twórczość obejmuje ponad tysiąc skatalogowanych utworów – od najbardziej znanych utworów na organy, poprzez fugi, aż po utwory kameralne i chóralne. Artysta inspirował się przede wszystkim chorałami, muzyką niemieckich szkół organowych, włoską muzyką instrumentalną oraz utworami klawiszowymi komponowanymi we Francji.
Jan Sebastian Bach – urodzony 21 marca 1685 r. w Eisenach niemiecki kompozytor. Przedstawiciel baroku w muzyce. Bach został osierocony nie skończywszy 10 roku życia. Zaopiekował się nim starszy brat, który pracował jako organista. Pod jego okiem Jan nauczył się gry na organach. W wieku 15 lat wyjechał do Dolnej Saksonii. Został sopranistą w chórze kościelnym. Rozwijał swój talent wokalny, jednak wskutek mutacji musiał zarabiać na życie jako skrzypek i altowiolista. Po ukończeniu nauki w gimnazjum Jan Sebastian Bach został organistą w Arnstadt. Krytykowano go za dziwne improwizacje grane podczas mszy. Bach przeniósł się do Mühlhausen, gdzie również znalazł pracę jako organista. W 1707 r. wziął ślub ze swoją daleką kuzynką, Marią Barbarą, która urodziła mu siedmioro dzieci. W latach 1708-1714 pracował jako nadworny organista i kameralista kapeli na dworze księcia Wilhelma Ernesta. Od 1717 do 1723 r. był kapelmistrzem i dyrektorem muzyki kameralnej na dworze księcia Leopolda w Köthen. W 1720 r. zmarła jego żona. Jan Sebastian Bach musiał zapewnić swoim dzieciom opiekę. Ożenił się z młodszą od siebie o 17 lat sopranistką, która urodziła mu trzynaścioro dzieci. W 1722 r. Jan Sebastian Bach został kantorem przy kościele św. Tomasza w Lipsku. Pozostawał na tym stanowisku do śmierci. Bach tworzył muzykę chóralną, orkiestrową i na instrumenty solo. Jego najsłynniejsze dzieła to: „Msza h-moll”, „Pasja wg św. Jana”, „Pasja wg św. Mateusza”, „Weihnachts-Oratorium”, „Magnificat D-dur”, kantaty oraz „Koncerty brandenburskie”. Tworzył używając technik wariacyjnych, fugowanych i kontrapunktycznej. Jan Sebastian Bach zmarł 28 lipca 1750 r. w Lipsku. Jan Sebastian Bach nazywany jest mistrzem muzyki polifonicznej, a jego twórczość obejmuje ponad tysiąc skatalogowanych utworów – od najbardziej znanych utworów na organy, poprzez fugi, aż po utwory kameralne i chóralne. Artysta inspirował się przede wszystkim chorałami, muzyką niemieckich szkół organowych, włoską muzyką instrumentalną oraz utworami klawiszowymi komponowanymi we Francji.
Jan Sebastian Bach – urodzony 21 marca 1685 r. w Eisenach niemiecki kompozytor. Przedstawiciel baroku w muzyce. Bach został osierocony nie skończywszy 10 roku życia. Zaopiekował się nim starszy brat, który pracował jako organista. Pod jego okiem Jan nauczył się gry na organach. W wieku 15 lat wyjechał do Dolnej Saksonii. Został sopranistą w chórze kościelnym. Rozwijał swój talent wokalny, jednak wskutek mutacji musiał zarabiać na życie jako skrzypek i altowiolista. Po ukończeniu nauki w gimnazjum Jan Sebastian Bach został organistą w Arnstadt. Krytykowano go za dziwne improwizacje grane podczas mszy. Bach przeniósł się do Mühlhausen, gdzie również znalazł pracę jako organista. W 1707 r. wziął ślub ze swoją daleką kuzynką, Marią Barbarą, która urodziła mu siedmioro dzieci. W latach 1708-1714 pracował jako nadworny organista i kameralista kapeli na dworze księcia Wilhelma Ernesta. Od 1717 do 1723 r. był kapelmistrzem i dyrektorem muzyki kameralnej na dworze księcia Leopolda w Köthen. W 1720 r. zmarła jego żona. Jan Sebastian Bach musiał zapewnić swoim dzieciom opiekę. Ożenił się z młodszą od siebie o 17 lat sopranistką, która urodziła mu trzynaścioro dzieci. W 1722 r. Jan Sebastian Bach został kantorem przy kościele św. Tomasza w Lipsku. Pozostawał na tym stanowisku do śmierci. Bach tworzył muzykę chóralną, orkiestrową i na instrumenty solo. Jego najsłynniejsze dzieła to: „Msza h-moll”, „Pasja wg św. Jana”, „Pasja wg św. Mateusza”, „Weihnachts-Oratorium”, „Magnificat D-dur”, kantaty oraz „Koncerty brandenburskie”. Tworzył używając technik wariacyjnych, fugowanych i kontrapunktycznej. Jan Sebastian Bach zmarł 28 lipca 1750 r. w Lipsku. Jan Sebastian Bach nazywany jest mistrzem muzyki polifonicznej, a jego twórczość obejmuje ponad tysiąc skatalogowanych utworów – od najbardziej znanych utworów na organy, poprzez fugi, aż po utwory kameralne i chóralne. Artysta inspirował się przede wszystkim chorałami, muzyką niemieckich szkół organowych, włoską muzyką instrumentalną oraz utworami klawiszowymi komponowanymi we Francji.
"Zygfryd" część dramatu scenicznego "Pierścień Nibelunga", w trzech aktach. Akcja rozgrywa się w pradawnej Germanii. Po ucieczce przed gniewem władcy bogów - Wotana, Zyglinda urodziła syna Zygfryda. Od wydarzeń opisanych w "Walkirii" minęło dwadzieścia lat.
Urodziła się w Tokio w 1939 roku w polskiej rodzinie osiadłej w Japonii. W dzieciństwie mieszkała w ukraińskim już Lwowie, resztę krótkiego zresztą życia spędziła w Warszawie. Uczyła się tańca w stołecznej szkole baletowej i śpiewu klasycznego u Wandy Wermińskiej. W maju 1958 roku zdała maturę, w lipcu wzięła udział w radiowym konkursie dla piosenkarzy-amatorów. W grudniu wystąpiła w inauguracyjnym programie Teatru Piosenki. Jej estradowa swoboda podobała się publiczności, a bluesowym feelingiem w brawurowo wykonanej wtedy Alabamie zwróciła uwagę wykładowców utworzonego przed rokiem Studia Piosenkarskiego. 19-letnia wówczas Ludmiła trafiła do klasy Abratowskiego. Zauroczyła go jej muzykalność, talent wokalny i wyczucie swingu. Kilka miesięcy później połączyło ich gorące uczucie i małżeński węzeł. Odtąd komponował przede wszystkim dla niej, dzieląc się z nią sukcesami, jakie wyśpiewywała jego piosenkom, "Boogie Boa", "Żurawi klucz", "Dwie szklaneczki wina" oraz "Gdy mi ciebie zabraknie". Uznana w plebiscycie czytelników "Expressu Wieczornego" za najpopularniejszą piosenkę roku 1960, otworzyła jej szeroko drzwi do estradowej kariery. Nie zdążyła się jednak nią nacieszyć. Zginęła w wypadku samochodowym w drodze powrotnej do Warszawy po występie w łódzkim programie rozrywkowym Muzyka lekka, łatwa i przyjemna.