„Przewodnik po chmurach” to jednopłytowy album Krzysztofa Kolbergera, gdzie mistrz polskiej mowy, interpretuje wiersze K. C. Buszmana.
Album zawiera najwspanialsze i najbardziej znane dzieła pisarzy wierszy i bajek dla najmłodszych. Na tej kolorowej i przyjaznej edycyjnie płycie znajduje się twórczość min. Jana Brzechwy – „Na wyspach Bergamutach”, „Kłamczucha”, Juliana Tuwima – min. „Bambo”, Ptasie radio” , Wandy Chotomskiej – min. „Po co krowie rogi na głowie”, „Dziurki w serze”. Wszystkie wiersze i bajki są recytowane przez Piotra Fronczewskiego. Każdy utwór poprzedza zapowiedź muzyczna. Zapraszamy do wspólnego rodzinnego słuchania.
Wyśpiewać Iwaszkiewicza? Wyjątkowo szczęśliwy pomysł, mający zresztą piękną tradycję. Późne tomy poetyckie Iwaszkiewicza – „Xenie i elegie”, „Śpiewnik włoski”, „Mapa pogody” czy pośmiertnie wydana „Muzyka wieczorem” były objawieniami. Nie dziwi więc, że wiersze z tych przeważnie tomów zainspirowały Włodka Pawlika, który nieomylnie, jak niegdyś Szymanowski, usłyszał w nich muzykę. Można by rzec, iż te wiersze w naturalny sposób śpiewają – wtedy, gdy ich śpiewność dobyta jest przez trio jazzowe i swingujących wokalistów, i wtedy, gdy same stają się muzyką w interpretacji aktora, Roberta Więckiewicza, który mówi je z wyczuciem rytmu, brzmienia, barwy, tonu, traktując poniekąd głos jak autonomiczny instrument. Myślę, że nie uchybię klasycznej doskonałości Iwaszkiewicza, jeśli o nader oryginalnym przedsięwzięciu Pawlika i jego przyjaciół powiem z niekłamanym zachwytem: „Ale jazz!”.
„Tylko brać” to spontaniczne ale też świeże i nieznane podejście do twórczości Agnieszki Osieckiej. To też zbiór dedykowany wszystkim fanom finezyjnych interpretacji Stanisława Soyki. W bukiecie muzycznej woni da się wyczuć aromat bluesa, country, jazzu a nawet pop-u. Melancholia przeplata się z niepokojem, radość ze smutkiem. Mimo bogactwa wyrazu całość pozostaje jednak niezwykle spójna. Album z pewnością spodobał się słuchaczom, o czym świadczy fakt, iż w krótkim czasie po premierze osiągnął status Złotej Płyty. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom słuchaczy powstała reedycja albumu zawierająca dodatkową płytę CD. Obok dwóch remiksów znajdziemy na niej, nagrania zarejestrowane podczas koncertów i recitali zagranych przez Soykę w 2011 roku. W sumie 9 utworów w zupełnie nowej odsłonie. Tracklista: CD 1 1. Jedni piszą wiersze piórem Remiks-12th Floor Records. 2. Co by było gdyby nam zabrakło... Recital, Mrągowo, 1.07.2011 3. ...tylko brać Recital, Szczytno, 2.07.2011 4. Jedni piszą wiersze piórem Koncert Soyka Kwintet +, Chorzów 22.02.2011 5. Od Warszawy do Krakowa Koncert Soyka Kwintet +, Warszawa 19.06.2011 6. Tango Warszawo Koncert Soyka Kwintet +, Olsztyn 03.07.2011 7. W naszym domu nie ma drzwi Koncert Soyka Kwintet +, Kołobrzeg, 20.11.2010 8. Upływa szybko życie Koncert Soyka Kwintet +, Chorzów, 22.02.2011 9. W naszym domu nie ma drzwi Remiks-12th Floor Records. CD 2 1. Nie całuj mnie pierwsza 2. Co by było gdyby nam zabrakło... 3. ...tylko brać 4. Księżycu płyń 5. Tango Warszawo 6. W naszym domu nie ma drzwi 7. Jedni piszą wiersze piórem 8. Od Warszawy do Krakowa 9. A może nie warto 10. Po słonecznej stronie dnia 11. Upływa szybko życie
Niniejsza płyta jest już trzecią, w której lider łączy oryginalne kompozycje z wybitną poezją. Po zrealizowaniu „Jazzowych Poetycji” (Koch 1996) i „Historii Roku Minionego” (WA 2002) które w dźwiękowej oprawie przybliżały wiersze Asnyka, Baczyńskiego, Pawlikowskiej-Jasnorzewskej, Leśmiana, Wojaczka oraz Poświatowskiej tym razem sięgnął on w większości do poezji rosyjskiej- Sergiusza Jesienina i Aleksandra Puszkina, dobierając dwa wiersze Harasymowicza i jeden Przerwy-Tetmajera.Płyta „Zjesienniony” nawiązuje bezpośrednio do kolorytu i klimatu pięknej pory roku. W głębszym spojrzeniu ma stanowić artystyczną próbę zmierzenia się z cyklicznością życia i nieuchronnością jego etapów. Główne treści podaje tu głos męski (Marcin Wawrzynowicz), mając jako wsparcie klasyczny jazzowy kwartet z saksofonem (Piotr Baron) i sekcją rytmiczną (Wojciech Niedziela, Jacek Niedziela-Meira, Łukasz Żyta) w kilku przypadkach poszerzony o gitarę (Gabriel Niedziela).
Album "Spacer" to połączenie poezji z muzyką, w której brzmienia akustyczne harmonijnie łączą się z elektronicznymi. Autorką tekstów jest Wanda Trąmpczyńska - Warszawianka z urodzenia i z wyboru, uczestniczka Powstania Warszawskiego, żona, matka i poetka. Pisane przez nią w latach 1950 - 1990 wiersze nigdy nie zostały opublikowane. Wanda recytowała je w gronie swoich przyjaciół podczas wieczorów poetyckich, które organizowała w swoim warszawskim mieszkaniu. Potrafiła też, będąc w parku, wyjąć nagle z torebki kartki z wersami i czytać je zupełnie obcym ludziom. Ulegali urokowi tych wierszy, zatrzymywali się, słuchali wzruszeni, przejęci i głęboko poruszeni. Prosili o więcej. „Nigdy się ze średnią miarką nie pogodzę. Pod topór rezygnacji, nie położę głowy, z niemocą własną do końca będę się mocować. Czuwać będę do końca, do końca się buntować. Będę na lodzie zamki budować.” Te słowa, pisane w czasach zniewolenia miały dla odbiorców szczególną moc. Wiersze Wandy odkryła kilka lat temu Yula (Julia Kasprzak) – jej wnuczka, kompozytorka, piosenkarka, multinstrumentalistka. Okazało się, że słowa pisane 50 lat temu nadal są aktualne. Że mimo upływu lat, zmiany ustroju, proste wersy o miłości, niemocy, ambicjach, marzeniach nie straciły nic ze swojej mocy. Że emocje i uczucia, o których opowiadała Wanda są Yuli bardzo bliskie. Artystka interpretuje słowa babci, śpiewając je do swoich elektro-akustycznych kompozycji. Yula (Julia Kasprzak) ur. w 1972 r. w Warszawie. Mieszka i pracuje w Paryżu i Warszawie. Realizuje teledyski między innymi dla Matiasa Aguayo, Rebolledo oraz La Chatte. „Wanda Trąmpczyńska, kobieta która umiała za pomocą prostych wierszy, płynących prosto z serca, przekazać swoją wielką miłość do ludzi”. Mikołaj Bieszczadowski, (poeta i przyjaciel).1. Art to Live2. Kocham cię Życie3. Obłoki4. Poznanie Człowieka5. Ślad6. Spacer7. Umbrella8. Wyspa9. Zamki na Lodzie
Znane i lubiane bajki i wiersze Jana Brzechwy w pięknym opracowaniu muzycznym, czytane przez znakomitych aktorów: Irenę Kwiatkowską, Stanisławę Celińską, Ewę Dałkowską, Annę Seniuk, Magdalenę Zawadzką, Macieja Damięckiego, Piotra Fronczewskiego, Mariana Kociniaka, Krzysztofa Kolbergera, Krzysztofa Kowalewskiego, Piotra Machalicę, Witolda Pyrkosza, Wiktora Zborowskiego i wielu innych.Ponad sześć godzin znakomitej zabawy!!!CD 1 (1-10) Pchła Szachrajka, (11-20) Wyprawa na AriadnieCD 2 (1-10) Szelmostwa Lisa Witalisa, (11-18) Przygody Pana SoczewkiCD 3 (1-9) Rycerz Szaławiła, Przygody króla Jegomości, (10-21) O Korsarzu PalemonieCD 4 (1) Samochwała, (2-12) Pan Drops i jego trupa, Magik, (13-16) Pan Soczewka w puszczy, (17-24) wiersze (Chrząszcz, Ptasie plo tki, Ślimak, Sójka, Koziołeczek, Konik polny i Boża Krówka, Kos, Stonoga)CD 5 (1-23) wiersze (m.in.: Na Wyspach Bergamutach, Żuraw i Czapla, Entliczek Pentliczek, Kokoszka Smakoszka, (24-30) wiersze (m.in.: Kaczka Dziwaczka, Dwie krawcowe, Mops, Dwie gaduły, (31) wiersze - ZOO (m.in.: Żubr, Dzik, Lis, Struś, Papuga, Ży rafa.)
Album zawiera koncert z 14.10.1973 r. który się odbył w Teatrze Żydowskim w Warszawie.Słuchając tego koncertu trudno uwierzyć, że śpiewa ten sam artysta, który jeszcze niedawno prowadził zespół Anawa – romantyczne smyki, barokowe brody (albo na odwrót), kobiece głosy, wiersze liryków. Ale w 1973 roku, gdy Program III Polskiego Radia zarejestrował ten porywający występ, Marek Grechuta zdążył się już objawić jako artysta odmieniony. Nic nie pozostało z wizerunku „cherubina”, artystę otaczała formacja jazz-rockowa o nazwie Wiem. Lubimy akronimy? To dobrze, bo naleźliśmy się właśnie „W Innej Epoce Muzycznej”. To widać, ale to przede wszystkim słychać.Po zakończeniu współpracy z Anawa (a był to zespół, który dwoma albumami zmienił bezpowrotnie oblicze polskiej muzyki popularnej) Marek Grechuta dokonał zwrotu na miarę najbardziej progresywnych artystów swoich czasów: objawił się we wcieleniu nie tylko zupełnie nowym, ale wręcz rewolucyjnym. Z innymi muzykami i z innym, na wskroś współczesnym repertuarem, nagrał płytę Droga Za Widnokres (1972).Album utrzymany był w surowym, piwnicznym, undergroundowym klimacie, zatem stanowił zamierzone przeciwieństwo poprzednich dokonań artysty. Marek Grechuta zaprezentował na nim muzyczną galerię takich poetów jak Ryszard Krynicki, Jan Zych, Wincenty Faber, Ryszard Milczewski-Bruno. Sam również pisał wiersze.Występ otwierają dwie piosenki, których daremnie byśmy szukali w bogatym dorobku fonograficznym Marka Grechuty. Autorskie utwory, Nie szukaj niczego po kątach i W ciszy poranka, poznajemy wyłącznie dzięki taśmie z koncertu w Teatrze Żydowskim, artysta nigdy bowiem nie zapisał ich w studio, twierdził, że nigdy ich nie ukończył.Pierwszym łącznikiem pomiędzy „starym a nowym Grechutą” jest perła polskiej poezji śpiewanej: piosenka do fragmentu „Pieśni” Gałczyńskiego, Ocalić od zapomnienia. Wykonana tu przez artystę solo przy fortepianie dowodzi – i to po raz kolejny – że trudno doprawdy o bardziej doskonały mariaż słowa i melodii, nastroju i głosu.Seria piosenek z albumu Droga Za Widnokres przypomina, że jesteśmy w trasie koncertowej promującej najnowszy album Marka Grechuty. Każdy z trzech utworów prezentowany jest w wersji zmienionej w stosunku do nagrania studyjnego, jednak kiedy w Wędrówce bez trudu rozpoznajemy wzbogacony temat z płyty, tak piękna, eteryczna piosenka Gdziekolwiek, doczekała się radykalnej metamorfozy – wyniesiona na inną muzyczną orbitę natchnioną grą krakowskiego gitarzysty Antoniego Krupy, zaprasza słuchacza do świata, z którego szybko nie będzie chciał powrócić…Dwa wiersze jednego poety – Tadeusza Nowaka, którego twórczości Marek Grechuta poświęci w przyszłości cały album – złożyły się na piosenkę Krajobraz z wilgą i ludzie. Wiersze dwóch poetów – Józefa Czechowicza i Tadeusza Micińskiego – połączyły się w piosence z debiutanckiego longplaya zespołu Anawa, Twoja postać. Nic lepiej nie wytrzymuje próby czasu, niż niedopowiedzenia, a obie te poetyckie miniatury składają się z obrazów i ulotnych przebłysków pamięci i… niepamięci.Interesującym odkryciem jest na tym koncercie utwór Godzina miłowania – „łącznik” pomiędzy albumami Droga Za Widnokres i Magia Obłoków, na którym dopiero za rok znajdzie się jego wersja studyjna. Ten autorski utwór Marka Grechuty brzmi tu jak najnowsze światowe odkrycie tak popularnego na początku lat 70. jazz-rocka.Koncert zamyka – naturalnie – rozbudowana, brawurowo improwizowana wersja legendarnego Korowodu. Muzycy grupy Wiem mają w niej pełne pole do popisu i naprawdę dużo miejsca. Błyskotliwa, wypełniająca przestrzeń, ale też wypełniona przestrzenią gra gitarzysty Antoniego Krupy. Dynamiczne, najbardziej zbliżone do stylu fusion skrzypce Piotra Michery. Wreszcie niezastąpiona motoryka „poety perkusji”, Kazimierza Jonkisza, którego gra jest kluczem do stylu Wiem.Komentowało się w owym czasie „rockowe wcielenie” Marka Grechuty. A przecież wiemy, jak brzmiał rock w 1973 roku, jakie nagrywano płyty – w Polsce i na świecie. Artysta pokazał, że bez względu na gatunek muzyki jaki go właśnie inspiruje, zawsze nada swoim utworom niepowtarzalny, na wskroś oryginalny, zaskakujący kształt i nieznany wcześniej wymiar. Wszak sam Grechuta to „inna epoka muzyczna”.
Płyta nagrodzona prze Sinfini Music pięcioma gwiazdkami! Po słynnym nagraniu Grande Messe des Berlioza i Eliasza Mendelssohna, dyrygent i wizjoner nagrał we współpracy z Wrocławską Orkiestrą Filharmoniczną pacyfistyczną mszę Brittena - War Requiem. Liturgiczny tekst mszy pro defunctis uzupełniają wiersze Wilfreda Owena. Msza została napisana z okazji poświęcenia nowej katedry w Coventry.
Wiersze ks. Jana Twardowskiego śpiewają: Krzysztof Napiórkowski, Anna Maria Jopek i Adam Strug Krzysztof Napiórkowski swobodnie sięga po różne stylistyki, których wspólnym mianownikiem są wyważone, bogate kompozycje, a także pełne dystansu do świata poetyckie teksty piosenek. Autor trzech albumów solowych: Introspekcja (2008), Drugi oddech (2012) i Ziemie obiecane (2014), prezentowanych w rankingach najlepszych płyt i utworów. Współtwórca płyty Granie Herberta (2008). Twórczość Krzysztofa Napiórkowskiego wykorzystano m.in w filmie „Prezent” (reż. Dominika Długokęcka) oraz w serialu „Prawo Agaty” (TVN). Współpracował i nagrywał z wieloma znakomitymi muzykami, m.in. Anną Marią Jopek, Dorotą Miśkiewicz, Moniką Lidke, Grzegorzem Turnauem, Michałem Jurkiewiczem, Markiem Napiórkowskim czy Adamem Strugiem. Zdobył kilkanaście nagród na największych festiwalach twórczości studenckiej, m. in. na Spotkaniach Zamkowych w Olsztynie (2005), Poetyckiej Dolinie w Warszawie (2006) i wielu innych. Jego utwory wykonują m.in. Krzysztof Kiljański, Joanna Kondrat, Hanna Banaszak. Krzysztof Napiórkowski za sprawą kolejnej płyty „10 x Twardowski” udowadnia, że łagodna, relaksująca muzyka pisana poetyckim piórem może być nie tylko oryginalna, ale i do głębi poruszająca. Czwarty krążek kompozytora i wokalisty inspirowany jest twórczością jednego z najlepiej rozpoznawalnych polskich poetów – Jana Twardowskiego. W nagraniach wzięli udział m.in. Anna Maria Jopek oraz Adam Strug. „Pomysł narodził się dość dawno temu, prawdopodobnie jeszcze przed nagraniem poprzedniego albumu pt. „Ziemie obiecane”, ale propozycja nagrania pojawiła się dopiero w zeszłym roku. Wiersze Twardowskiego za sprawą zrozumiałego, przystępnego języka stały się niezwykle popularne jeszcze za życia księdza. Doczekały się również licznych przekładów na języki obce. Jest to poezja, która w swojej prostocie pozostaje niezwykle przejmująca. Musiałem dać sobie nieco czasu na wybór i interpretację wierszy, choć towarzyszyły mi one praktycznie od zawsze. Twardowski był niezwykle przenikliwy w stosunku do natury człowieka i relacji międzyludzkich. Był kapłanem, ale i humanistą. Akceptował zarówno te dobre jak i złe strony człowieka. Wierzył, że to właśnie stanowi o równowadze świata. Tym samym teksty, które pisał przesycone są ładunkiem dobroci i zrozumienia. Moim celem jest połączenie muzyki i słów, tak aby pozostawiły w duszy odbiorcy ślad. Poezja ma w sobie pewną subtelność, pewne niedopowiedzenie, które świetnie uzupełnia dźwięk. Jest jak kolejny instrument podkreślający temperament kompozycji. Jeśli używa się go z należytą ostrożnością i szacunkiem, jest w stanie dotrzeć do wielu odbiorców. Płyta to monograf księdza Twardowskiego z moją muzyką. Wierzę, że muzyka skraca dystans pomiędzy poetą a czytelnikiem i ja chciałbym tę odległość uczynić jak najmniejszą”.