„Krzyk” Jacka Kaczmarskiego został nagrany w 1981 roku w Studio Polskich Nagrań przy ulicy Długiej. Na płytę trzeba było jednak długo czekać. Po wprowadzeniu stanu wojennego materiał przeznaczono do zniszczenia. Udało się jednak zachować taśmę z nagraniem, dzięki czemu po latach, w 1989 roku, materiał mógł zostać oficjalnie wydany.
Najpiękniejsze kolędy i pastorałki w odważnych, brawurowych interpretacjach Józefa Skrzeka. Wyjątkowy projekt artysty z 1981 roku, w którego realizacji przeszkodziło wprowadzenie stanu wojennego – wreszcie ukazuje się na płycie. Jesienią 1981 roku Józef Skrzek rozpoczął pracę nad płytą z własnymi adaptacjami kolęd i pastorałek. Niestety wraz z wprowadzeniem stanu wojennego projekt uległ zawieszeniu i mimo dokończenia nagrań latem 1982 roku nigdy nie doszło do zapowiadanego wydania go na płycie. Szkoda, bo to kolędy w bardzo świeżej (także i dziś) odsłonie: Józef Skrzek, multiinstrumentalista znany z zespołu SBB, wykorzystuje tutaj analogowe syntezatory Mooga, fortepian, organy piszczałkowe, ale też gitarę basową. Bywa bardzo tradycyjnie, ale bywa też kosmicznie! Całość zremasterowano z oryginalnych taśm z archiwum Polskiego Radia Opole.
Ścieżka dźwiękowa autorstwa znakomitego japońskiego twórcy muzyki alternatywnej, Ryuichiego Sakamoto (m.in. "Zjawa"), do dramatu wojennego z 1983 roku, w Polsce znanego pod tytułem "Wesołych świąt, pułkowniku Lawrence".
W związku ze zbliżającą się 30 rocznicą wprowadzenia stanu wojennego zespół Big Cyc wraz z Narodowym Centrum Kultury i Stowarzyszeniem Strefa Kultury podjął się realizacji projektu muzycznego pod tytułem „Zadzwońcie po milicję!”. Płyta zawiera materiał dźwiękowy oparty na wybranych piosenkach okresu lat 82-89. Big Cyc chce oddac klimat stanu wojennego i przywrócić pamięci, zespoły naprawdę zbuntowane. Dziś często niedoceniane lub tchórzliwie pomijane nawet w specjalistycznych opracowaniach. Nagrania dokonane są na bazie piosenek zespołów takich jak: Miki Mousoleum, Brzytwa Ojca, Współczynnik Inteligencji, Karcer, Cela nr 3. Przygotowany materiał w postaci płyty CD został wzbogacony o charakterystyczne dźwięki kojarzone z tamtym okresem historycznym takie jak: syreny milicyjne, radiowe rozmowy między jednostkami milicyjnymi pacyfikującymi demonstracje, okrzyki i hasła wznoszone przez demonstrantów (tytułowe „Zadzwońcie po milicję!”), fragmenty drętwych przemówień gen Jaruzelskiego czy konferencji prasowych Jerzego Urbana. Tak skonstruowany materiał dźwiękowy tworzy nie tylko coś, do czego konsumenci muzyki popularnej są przyzwyczajeni, czyli po prostu płytę z piosenkami, ale dodatkowo coś na kształt historycznej audycji radiowej, dokumentu muzycznego epoki „kamienia rzucanego”. Spis utworów muzycznych:1. Zomo na Legnickiej2. Dyktator3. Ruski keczap4. Dziki kraj5. Polska6. Dynamit na kartki7. Życie za hymn8. Czarna Wołga9. Biały Murzyn10. Na straży pokoju11. Nasz PRL
Marek Jackowski w „Tylko Rocku”: „To była nasza pierwsza płyta nagrana w Teatrze Stu. I też była to bardzo prosta produkcja: prawie płyta nagrana na żywo. Może nie na wszystko starczyło czasu, ale graliśmy do upadłego, Ricardo nie wyszedł, dopóki nie zagrał solówki. Paweł miał napisane na kartce: 'Wal mocno'... Może niedobrze, że nie udało się uzyskać takiej lekkości, jak na pierwszej płycie. Ale gdy graliśmy w Niemczech, to przekonywano mnie, że to jest właśnie ten nasz sound. 'Granice' uważam za utwór niezwykły, trąbka Stańki jest wspaniała. (...) Nagrywaliśmy tę płytę w trzecim miesiącu stanu wojennego. Totalny zastój, nie było co robić, więc weszliśmy do studia. Mam do tej płyty inny stosunek, bo to nie tylko piosenki, ale i tamta atmosfera. Te nocne powroty do domu, gdy nic nie jeździło i trzeba było pieszo... Zatrzymywały nas patrole. Nigdy nie wiadomo czy się dojdzie do domu. Pamiętam taką noc, gdy była niesamowita mgła, i patrol tylko słyszał nasze kroki, a my - patrolu... (...)”.
Ortodoksyjnym bluesmanem byłem tylko na początku. A potem cały czas poszukiwałem, kombinowałem, eksperymentowałem. Bo zawsze mnie korciło, by zrobić to trochę inaczej, niż robili moi mistrzowie – mówi Sławek Wierzcholski. A wszystko zaczęło się dość przypadkowo… Latem 1980 roku po drugim roku studiów prawniczych Sławek wziął urlop dziekański i wyjechał do USA. Kierowały nim poważne zamiary matrymonialne, ale za Oceanem zamiast przed ołtarz trafił, jako wolny słuchacz na wykłady z teorii jazzu na Indiana University w Bloomington. Potem przeniósł się do Chicago – miasta usianego bluesowymi klubami, niczym dobre ciasto rodzynkami. Kilka razy udało mu się wejść na scenę i dołączyć z harmonijką do Czarnych Mistrzów. Co prawda w ramach odpłatnych jamów, na kilka chorusów, ale i tak było warto, no bo gdzie indziej na świecie – on, 22-letni młokos z Polski – mógłby stanąć ramię w ramię z takimi tuzami bluesa, jak Buddy Guy czy Junior Wells? Niespełna rok później wrócił do rodzinnego Torunia zaopatrzony w komplet bluesowych harmonijek, gitarę Gibson Les Paul oraz doszlifowany język angielski. Wiosną 1982 roku, w pierwszych miesiącach stanu wojennego, na mieście pojawiły się plakaty zapowiadające koncert nowego zespołu. W takich oto okolicznościach na polskiej scenie bluesowej zadebiutowała Nocna Zmiana Bluesa, formacja, która po latach stała się jednym z najważniejszych wykonawców tego gatunku nad Wisłą. Sławek zaś dość szybko (acz nie bez rozterek) uznał, że nie będzie ani prawnikiem, (choć studia skończył), ani też nauczycielem angielskiego (choć jego znajomość w śpiewaniu bluesa bardzo mu się przydała, a i trzyletnie nauczanie w żeńskim studium nauczycielskim do dziś wspomina z sympatią).
Wybitny artysta Paul Hindemith to pochodzący z Niemiec kompozytor, urodzony w 1895 roku w Hanau, zmarł w 1963 roku we Frankfurcie. Artysta prócz komponowaniem był również teoretykiem muzycznym, animatorem kultury, dyrygentem, pedagogiem oraz grał na altówce. Tworzy w okresie dwudziestolecia między wojennego i był wówczas postrzegany za artystę awangardowego.
Polskie wydanie debiutanckiej płyty DE PRESS. Dotychczas dostępna tylko w Norwegii i tam uznana za najważniejszą norweską płytę rockową XX wieku, stała się równocześnie jedną z najważniejszych płyt polskiego rocka. Dziubek - góral i lider zespołu, który uciekł z Polski przez zieloną granicę, odważnie śpiewał o wolności i zniewoleniu (Kalhoz,Dobl Steyshen czy tytułowy Block To Block). Ten fakt spowodował, że komuniści praktycznie nie dali szansy zaistnieć zespołowi w oficjalnym obiegu. Szkoda bo muzyka utrzymana w nowofalowej stylistyce, znacznie wyprzedzała to co w Polsce się wtedy grało.Połączenie punkowej ekspresji z góralskim temperamentem i ozdobione dodatkowo socrealistycznymi elementami dało efekt wyjątkowy i do dzisiaj ta muzyka robi olbrzymie wrażenie. Pokolenie dorastające w czasach stanu wojennego wiedziało, że jest taka płyta z "Prawdą" na okładce ale mało kto ją miał. Krążyły tylko niezliczone kopie na kasetach. Płyta stała się legendą mimo funkcjonowania tylko w nieoficjalnym obiegu a utwory z tego albumu do dzisiaj są "żelaznymi" punktami każdego koncertu - "Bo Jo Cie kochom" znają wszyscy nawet Ci którym nazwa De Press nic nie mówi. Płyta będzie starannie wydana, z zachowaniem oryginalnej szaty graficznej, w digipacku. Nagrania zostały zremasterowane w technice 24-bitowej.
Wybitny artysta Paul Hindemith to pochodzący z Niemiec kompozytor, urodzony w 1895 roku w Hanau, zmarł w 1963 roku we Frankfurcie. Artysta prócz komponowaniem był również teoretykiem muzycznym, animatorem kultury, dyrygentem, pedagogiem oraz grał na altówce. Tworzy w okresie dwudziestolecia między wojennego i był wówczas postrzegany za artystę awangardowego. Muzycy: Eliot Lawson, Violin Jill Lawson, Piano