NDR Bigband wywodzi się z zespołu radiowego, natomiast od lat 70 XX wieku przekształcił się w formację, które nie tylko wykonuje rozległy repertuar jazzowy, ale także tworzy swój indywidualny styl, rozszerzając granice gatunku - występując z gwiazdami światowego formatu na salach koncertowych północnych Niemiec.
Per Oddvar Johansen odegrał niemałą rolę w rozwoju norweskiej muzyki ostatnich lat, chociaż jego nazwisko nie jest prawdopodobnie powszechnie znane polskim fanom jazzu. Pracował choćby z Helge Lienem, Trygve Seimem, Solveig Slettahjell, Vigleikiem Storaasem, Christianem Wallumrodem czy Petterem Wettre (ale i z Adamem Bałdychem), i na wszystkich tym projektach odciskał swoją wyobraźnią i kreatywnością indywidualne, rozpoznawalne piętno.Nagrywał dla ECM-u, ACT-u, Jazzlandu, Universalu i wielu innych labeli. Jaka jest jego własna, oryginalna muzyka możemy się teraz przekonać, dzięki wytwórni audiofilskiej wytwórni Edtion Records, która właśnie wydała jego debiutancką (autorską) płytę "Let's Dance".Płyta ta jest jednym z najpiękniejszych albumów, jakie słyszałem w ostatnich latach. Medytacyjny, dostojny i surowy charakter kompozycji na "Let's Dance" jest wynikiem absolutnej muzykalności Johansena i partnerujących mu na tym albumie - pianisty Helge Liena, oraz związanego bardziej z jazzową awangardą saksofonisty Torbena Snekkestada.Absolutnie niezwykły jest tutaj organiczny charakter tak kompozycji, jak i ich instrumentacji, oraz ich wielka naturalność, jakby były bardzo silnie osadzone, w rzetelnie przepracowanej przez wszystkich instrumentalistów muzyce ludowej. I chyba nie jest to najbardziej błędny z tropów, bo sam Johansen także z muzyki ludów północy wywodzi tą swoją, autorską wizję muzyki. Pobrzmiewają tu zresztą także odwołania do amerykańskiego bluegrassu (tego rdzennego, z Appalachów) - dalekie, ale jednak obecne, gdy lider na chwilę odkłada pałeczki i chwyta za gitarę. Co ciekawe, wcale nie czuje się w tym nagraniu, że liderem jest perkusista. Nie ma tu ani mocnego groove'u, ani nawet silnego osadzenia w rytmie. Jest za to bardzo, bardzo wiele przestrzeni i pełne naturalności brzmienie saksofonów Snekkestada, przywodzące mi na myśl ton Johna Surmana i jego podejście do budowania improwizacji.Muzycy: Per Oddvar Johansen - drums, violins, vibraphone, guitars, wood percussion & electronics Helge Lien - piano Torben Snekkestad - saxophones, reed trumpet
Album "II" jest twórczą kontynuacją materiału z albumu debiutanckiego, prezentowanego na żywo także w Muzycznym Studiu Polskiego Radia im. Agnieszki Osieckiej (listopad 2018). Został nagrany w słynącym z rewelacyjnych warunków akustycznych studiu w RecPublica w Lubrzy. Muzycznie mamy do czynienia – podobnie jak na gorąco przyjętym debiucie sprzed dwóch lat - z porywającym, elektrycznym jazzem doprawionym elementami rocka, muzyki latynoskiej i psychodelii. Scenę toruńską reprezentują liderzy grupy: gitarzysta i kompozytor Mateusz Kurek (Q-rek) oraz saksofonista barytonowy Jacek Rodziewicz. Z tego miasta pochodzi także pianista i kompozytor Bartosz Staszkiewicz. Z Gdańska wywodzi się jeden z najlepszych w Polsce saksofonistów jazzowych: tenorzysta Maciej Sikała. Sekcję rytmiczną zespołu tworzy rodzinny tercet z wrocławsko-warszawski: na instrumentach perkusyjnych gra najsłynniejszy Kubańczyk mieszkający w Polsce José Torres, na perkusji jego starszy syn Tomasz, a na gitarze basowej - najmłodszy w rodzinie Filip.
Reedycja trzeciej płyty wrocławskiej Job Karmy, która pierwotnie ukazała się w 2003 we Włoszech nakładem Amplexus rec. w limitowanym nakładzie 470 egz. Płyta została poddana nowemu masteringowi (Marcin Bociński, 2019). Po raz pierwszy ukazuje się na winylu . "Job Karma" - wrocławski projekt audiowizualny założony w 1997. Grupę tworzą: Maciej Frett i Aureliusz Pisarzewski zaś za stronę wizualną odpowiedzialny jest Arkadiusz Bagiński. Zespół wywodzi się ze sceny postindustrialnej, z każdą płytą muzycy poszerzają jednak swoje penetracje na coraz szersze pole mrocznej elektroniki - od ambientu, po techno, dark wave i EBM. Jeden mianownik pozostaje wciąż wspólny - ich muzyka jak podkreślają krytycy to "film dla uszu", bardzo plastyczna i obrazowa, stanowi idealną ścieżkę dźwiękową do nieistniejącego filmu.
Limitowana Edycja 2CD wyłącznie dla sieci Empik. Wersja poprawiona.Jak śpiewa w jednej z nowych piosenek – nic nie musi. To raczej my musieliśmy czekać na nowy materiał Ani Dąbrowskiej, tym razem wyjątkowo długo. Artystka poświęciła się, bowiem życiu rodzinnemu, ale też postanowiła przemeblować swoje zaplecze artystyczne - zmieniła management, skład zespołu, producenta i wreszcie na nowo wymyśliła swoją muzykę. Na szczęście pozostawiła te elementy, które zawsze były nieodzownymi elementami jej stylu: pastelowe ciepło głosu, szlachetne melodie i szczyptę melancholii w tle.Płyta „Dla naiwnych marzycieli” powstawała przez pół roku, w czterech różnych warszawskich studiach, z udziałem kilkunastu muzyków. – „W dużej mierze związane było to z procesem uczenia się przeze mnie produkcji muzycznej. Wszystko chciałam wypróbować na własnej skórze i na własnym portfelu. Przemieszczałam się z miejsca na miejsce i sprawdzałam, co z tego wyjdzie” – tak Ania Dąbrowska wspomina proces tworzenia i rejestracji materiału.Brzmienie „Dla naiwnych marzycieli” to również zasługa Aleksandra Kowalskiego, lepiej znanego jako Czarny HIFI. Producenta, który choć kojarzony jest przede wszystkim z hip-hopem (z grup HiFi Banda i Monopol, a także ze współpracy m.in. z Eldo, Pezetem, Mor W.A., Sokołem i Marysią Starostą) doskonale odnajduje się w świecie kojących zwrotek i chwytliwych refrenów, co udowodnił wcześniej chociażby produkcjami dla Izy Kowalewskiej. – „Czarny HIFI rzeczywiście aktywnie działa w środowisku hiphopowym, z niego się wywodzi, ale na pewno się do niego nie ogranicza. Podczas pracy nad płytą ani razu nie zdarzyło się, żeby namawiał mnie do dorzucenia tłustego beatu” – śmieje się Ania. – „Jest otwartym człowiekiem z romantyczną wrażliwością muzyczną”.„Dla naiwnych marzycieli” to rzeczywiście płyta rozmarzona i może nawet naiwna, ale przede wszystkim przebojowa i mimo kilku gorzkich nut, wprawiająca w pogodny nastrój. Zresztą, tego pisać nie trzeba – każdy fan muzyki w Polsce doskonale wie, jak działa głos Ani Dąbrowskiej.Tracklista:CD 11. Nieprawda2. Gdy nic nie muszę3. Bez Ciebie 4. Nie patrzę5. Naiwny marzyciel6. W głowie7. Poskładaj mnie8. Oddycham9. Staraj się nie czuć10. I'm Trying To Fight ItCD 21. W głowie (Acoustic)2. Nieprawda (Acoustic)3. Nie patrzę (Acoustic)4. W głowie (remix - olek Czarny hifi kowalski)5. Constant dreamer6. Hold On7. Znam na pamięć dalszy ciąg
„Pacho nie gra na trąbce, on na niej śpiewa” – Rolando Villazon.Pacho Flores - nowa wschodząca gwiazda trąbki, odebrał rzetelne wykształcenie muzyczne i wygrał wszystkie najważniejsze europejskie konkursy na trąbkę. Wywodzi się z Simon Bolivar Orchestra i jest artystą, który równie dobrze czuje się w klasycznym repertuarze tradycyjnym jak i w popularnych gatunkach muzycznych.
Mistrzowie honky tonk, Hank Williams i Bob Wills niezaprzeczalnie wpłynęli na rozwój rockabilly i rock'n'rolla. Jednym z najbardziej wówczas znanych, teraz nieco zapomnianym, muzykiem honky tonk jest Big Tiny Little. Multiinstrumentalista, wirtuoz fortepianu spopularyzował ten styl w latach 60. w amerykańskiej telewizji, a stamtąd w reszcie świata. „Honky Tonk: to muzyka dynamiczna i radosna, słuchaczom gwarantuje dobry nastrój i nie ma to obecnie nic wspólnego z tanimi amerykańskimi barami skąd się wywodzi. Tracklista: 1. Begin The Beguine 2. Stardust 3. Last Date 4. Autumn Leaves 5. Near You 6. Tea For Two 7. Entertainer 8. Harbor Lights 9. Lover 10. As Time Goes By 11. Somewhere My Love 12. Twilight Time 13. Alley Cat 14. Coquette 15. Canadian Sunset 16. Deep Purple 17. Nola 18. 12th Street Rag
Ugryźć bluesa? Tak, na płycie rodzimego zespołu Johnny Coyote z Piły możemy zasmakować solidnej porcji bluesa. Cała kompozycja skropiona jest niezwykłym głosem Ewy Pitury, który jest edenem dla uszu. Muzycy serwują słuchaczowi cięższą odmianę, której nadają miano southern bluesrock. Formacja wywodzi inspiracje bluesowe z południowych stanów USA oraz czerpie natchnienie z kompozycji oscylujących wokół rocka lat 70-tych. Czyni to płytę niezwykle oryginalną, ponieważ w Polsce taka odmiana bluesa nie jest zbyt powszechna.
„Balety Czajkowskiego kształtują znakomitą część jego muzycznej ekspresji – być może najwspanialszą ze wszystkich… myślałem, słuchając tego urzekającego nowego nagrania Dziadka do Orzechów w interpretacji André Previna z LSO. Oprócz znakomitej muzyki, słyszymy idealny balans pomiędzy techniką i emocjami. To wykonanie, którego siła wywodzi się niewątpliwie z jego bezpośredniej elokwencji – a nic nie sprawia, że muzyka brzmi lepiej. Od początku do końca wykonanie wzbudza w słuchaczu narastające uznanie. A to z kolei jest najprostsza definicja kunsztownej dyrygentury” – Gramophone, styczeń 1973.
Balety Czajkowskiego kształtują znakomitą część jego muzycznej ekspresji – być może najwspanialszą ze wszystkich… myślałem, słuchając tego urzekającego nowego nagrania Dziadka do Orzechów w interpretacji André Previna z LSO. Oprócz znakomitej muzyki, słyszymy idealny balans pomiędzy techniką i emocjami. To wykonanie, którego siła wywodzi się niewątpliwie z jego bezpośredniej elokwencji – a nic nie sprawia, że muzyka brzmi lepiej. Od początku do końca wykonanie wzbudza w słuchaczu narastające uznanie. A to z kolei jest najprostsza definicja kunsztownej dyrygentury” – Gramophone, styczeń 1973.