Nazwisko Jacqueta Mantui, nawet w środowisku zagorzałych muzykologów, do niedawna mówiło niewiele. Powyższe nagranie The Brabant Ensemble i Stephena Rice’a stanowi niezwykłe odkrycie, które niewątpliwie wzbogaca obecny repertuar muzyki francuskiego renesansu.
Płyta Dave Rempis Percussion Quartet jest jakby podsumowaniem działalności zespołu w dotychczasowym składzie - po nagraniu tego materiału odszedł bowiem z zespołu basista Anton Hatwich a zstąpił go świetnie znany z Atomica i The Thing Ingebrigt Haker Flaten. Muzyka jaką zespół nam proponuje to kwartetowe improwizacje (muzycy wykorzystują tu tylko jeden temat – „C” Juliusa Hemphilla), pełne dynamiki i inwencji, w których rozbudzona i skumulowana energia saksofonisty i lidera nakłada się na niezwykle gęstą tkankę perkusyjnych brzmień. Dave Rempis to - według mnie - saksofonista najbardziej pielęgnujący dokonania Charliego Parkera. Jest jednak świadomy upływu czasu - czyli tego jak wiele się zmieniło, jak dużo wydarzyło się w muzyce od czasu, gdy Bird grał na scenach jazzowych klubów. Wszystko to - zwłaszcza tradycja free - i wszystko to wzbogaca muzykę i techniczne popisy lidera. Kwartet rozumie się bez słów, w pół dźwięku, znakomicie wyczuwając intencje każdego z partnerów na scenie. Muzyka ich jest rozwibrowana, drapieżna - ale i komunikatywna dla tych, którzy choć troszkę są osłuchani we współczesnej muzyce free.Tracklista:1. The Disappointment of Parsley2. Zoni3. C / Sold at a Ten Percent Discount
Nowojorski duet wśród swoich inspiracji wymienia Briana Eno, krautrockową legendę Cluster i Popol Vuh, a także Christiana Fennesza, i można powiedzieć, że europejscy ambientowo-awangardowi mistrzowie w osobach Amerykanów znaleźli godnych następców. Zespół z Brooklynu swe dronowe eksperymenty wzbogaca jednak o echa avant-folku, ocieplając je ładnymi motywami gitary akustycznej czy delikatną akordeonową melodią.
Debiutancka płyta pt. „Lete” zawiera 8 kompozycji osadzonych w klimacie jazzowym, jednak wybiegających poza ramy klasycznego rozumienia tego stylu. Autorem niemal wszystkich kompozycji na płycie jest Maciej Muszyński. Za warstwą liryczną stoi wokalistka Joanna Markowska, ale na płycie znalazły się też interpretacje muzyczne wiersza jej ojca - Jerzego Markowskiego oraz ukraińskiej poetki Liny Kostenko. Nagranie płyty w składzie bez fortepianu jest świadomą decyzją i poprzeczką postawioną gitarze, która przejmuje harmoniczny prym i musi szukać alternatywnych rozwiązań w walce o wyrażenie się poprzez brzmienie. To ostatnie wzbogaca Denys Ostrovnoi swoim miękkim dźwiękiem saksofonu altowego. Wirtuozowskie partie basu Jędrzeja Łaciaka mocno zaznaczają na płycie swoją obecność, a towarzystwo Bartka Nazaruka na perkusji nadaje wszystkiemu odpowiedni koloryt.
Po ponad rocznej przerwie poświęconej na inne projekty TPS powraca z solowym materiałem. Album nie zawiedzie dotychczasowych słuchaczy, którzy cenią rapera za bezkompromisowość, szczerość oraz realizm opowieści z ulicznego świata. Mimo zmieniających się trendów i styli TPS pozostaje wierny klasycznym brzmieniom, których coraz mniej w ulicznym rapie, choć wraz z wiekiem i nowymi doświadczeniami wzbogaca tematykę swych tekstów. Wśród gości min. Rest, Dudek P56, Dack czy Kacper HTA. Za warstwę muzyczną albumu odpowiada Tytuz. Obowiązkowa pozycja dla fanów hardcore’owego rapu.
Reedycja szóstej studyjnej płyty Dona Van Vlieta alias Captaina Beefhearta, oryginalnie wydanej w 1972 roku. Amerykanin nagrał "The Spotlight Kid" ze swoim zespołem Magic Band. Uznawany jest za album zawierający najbardziej przystępną muzykę. Mocno czerpie z bluesa, aczkolwiek wzbogaca go o instrumenty dla niego nietypowe, jak marimba i dzwonki.Captain Beefheart i Magic Band tworzyli album wspólnie, mieszkając w komunie, w północnej Kalifornii, co doprowadzało do licznych napiętych sytuacji. Paradoksalnie płyta zawiera głównie muzykę spokojną, wyważoną.