"Reachy Prints" to dziesiąty album w dorobku Plaid. Album potwierdza pozycję Plaid jako jednej z najważniejszych formacji na niezależnej scenie elektronicznej, wykorzystującej w swojej twórczości najnowsze zdobycze techniki w dziedzinie syntezy dźwięku, zachowując przy tym charakterystyczną dla ich dotychczasowej twórczości emocjonalność.
Pieśni zamieszczone na płycie zostały nagrane w latach 1973-96 i prezentują zarówno dawny, jak i nowy styl wykonawczy mieszkańców Puszczy Zielonej, zamieszkałej przez Puszczaków, popularnie zwanych Kurpiami. Wyodrębnienie tego terenu z folkloru Mazowsza spowodowane było odmiennością kulturową, która wynikła z zasiedlenia Puszczy Zielonej przez ludy m.in. z Prus Wschodnich, pewną izolacją i trudnymi warunkami gospodarczymi. Na płycie można wysłuchać pieśni weselnych, pasterskich, miłosnych i leśnych w dwóch różnych stylach. Najbardziej archaicznie brzmią pieśni Walerii Żarnochowej. Młodsze śpiewaczki, np. Apolonia Nowak, wykonują tradycyjne pieśni nie zawsze zachowując gwarę. W muzyce instrumentalnej tego regionu można wysłuchać oryginalne, najdawniejsze instrumenty mieszkańców: ligawkę (metrowej długości trąba pasterska) skrzypce „dłubanki” z drewna sosnowego i klonowego, trzystrunną basetlę i diabelskie skrzypce. Taneczny repertuar Kurpiów, zaprezentowany na płycie, spokrewniony był z mazowieckimi oberkami i polkami oraz pochodzącymi z Warmii i Mazur olendrami i starą babą. Inne tradycyjne i charakterystyczne dla tego regionu tańce to powolniak, korowody, konik, kozak, gibany, żuraw i fafur.
XIII-wieczna sekwencja Stabat Mater, opisująca cierpienie Matki stojącej pod Krzyżem, od wieków stanowi niesłabnącą inspirację dla poetów, malarzy i kompozytorów. Wśród jej opracowań wyjątkowe miejsce zajmuje kompozycja Giovanniego Battisty Pergolesiego. Napisane dla lokalnej wspólnoty dzieło szybko stało się najczęściej wydawanym utworem w XVIII w. i najpopularniejszym Stabat Mater trzech ostatnich stuleci. „Wielbiono go za niezwykłą urodę melodii, komunikatywność przekazu, piękne i subtelne oddanie muzyką affectus tristitiae. Pergolesi ujął strofy Stabat Mater w postaci kantaty – cyklu duetów i arii solowych, w dwuczęściowym typie da chiesa. Styl kościelny podkreślony jest okazjonalnym użyciem kontrapunktu, dominuje tu jednak ekspresja bliska świeckiej kantacie i operze (co bywało przedmiotem krytyki, zwłaszcza w kręgu teoretyków niemieckich i francuskich tego czasu; stanowiło też argument w sławnej querelle des Bouffons)” (Piotr Maculewicz). W 2010 r., dla uczczenia 300. rocznicy urodzin Pergolesiego, Paweł Łukaszewski skomponował Luctus Mariae (Żałość Maryi) – dzieło bezpośrednio nawiązujące do słynnej kantaty barokowego mistrza. Utwór powstał do współczesnego, łacińskiego wiersza o analogicznej strukturze i podobnym przesłaniu, napisanego przez prof. Jerzego Wojtczaka-Szyszkowskiego. Łukaszewski, zachowując podobieństwa pod względem budowy (13 części, podział na arie i duety), obsady i strony afektywnej, korzysta z właściwych swojemu stylowi współczesnych środków wyrazu, poszerzonej tonalności i wymagającej wobec śpiewaków faktury wokalnej. Niniejsze nagranie jest premierą fonograficzną dzieła. Płyta ukazała się w wydaniu albumowym w twardej oprawie, z obszernym, blisko 60-stronicowym bookletem, który zawiera opis programu, biogramy wykonawców oraz teksty utworów w języku łacińskim, polskim (ciekawostkę stanowi polski przekład Stabat Mater autorstwa Seweryny Duchińskiej) i angielskim.
Niewiele wiadomo o życiu Christophera Simpsona. Większość jego kompozycji nie doczekała się realizacji, a obecna kolekcja "Ayres & Graces" dostarcza jedno z pierwszych nagrań, wykonane przez Chelys, brytyjski kwartet młodych altowiolistów. Muzyka ta charakteryzuje się melancholijnym nastrojem, zachowując przy tym żywy charakter i pełen wdzięk. Stylistycznie nawiązuje do twórczości innego angielskiego kompozytora, Henry’ego Purcella, stanowiąc naprawdę ciekawy kąsek dla miłośników muzyki angielskiego baroku.
Kiedy wiosną album "Moment of Truth" był wydawany, Gang Starr byli weteranami rapu, mając dziesięcioletnie doświadczenie jako profesjonaliści. Płyta była pierwszą aktywnością duetu, po czteroletniej nieobecności. Jeszcze więcej czasu upłynęło od ich ostatniego hitu. Wiedzieli więc, że muszą wrócić z przytupem. "Moment Of Truth" podołał wyzwaniu. Zachowując jazzowo-rapowe brzmienie, wspomagane udanymi tekstami Guru - zespół powrócił w bardzo dobrym stylu.
Ideą zespołu Shofar jest odnalezienie wspólnego mianownika w tradycyjnej muzyce chasydzkiej i jazzie free jak i kontynuowanie tradycji muzyki żydowskiej, która dla zespołu jest wciąż żywa. Utwory, które znalazły się na płycie pochodzą z przedwojennych badań muzykologicznych z terenów Ukrainy, Polski i Mołdawii. To najczęściej tzw. „niguny”, czyli magiczne pieśni religijne w niektórych przypadkach mające wprowadzać w trans i ekstazę oraz „frejlaksy”, czyli utwory bardziej taneczne, wywodzące się z liturgii żydowskiej. Zachowując w niezmienionej formie materiał dźwiękowy utworów jest możliwe poznanie całego spektrum muzyki chasydzkiej i kultury z nią związanej. Wszystko to jest połączone ze współczesnym podejściem do kreatywnej formy jazzu.
Niewiele wiadomo o życiu Christophera Simpsona. Większość jego kompozycji nie doczekała się realizacji, a obecna kolekcja "Ayres & Graces" dostarcza jedno z pierwszych nagrań, wykonane przez Chelys, brytyjski kwartet młodych altowiolistów. Muzyka ta charakteryzuje się melancholijnym nastrojem, zachowując przy tym żywy charakter i pełen wdzięk. Stylistycznie nawiązuje do twórczości innego angielskiego kompozytora, Henry’ego Purcella, stanowiąc naprawdę ciekawy kąsek dla miłośników muzyki angielskiego baroku.
Wszystkie albumy, które pianista i kompozytor Vijay Iyer wydał w ramach współpracy z firmą ECM, spotkały się z bardzo ciepłym przyjęciem krytyków i fanów na całym świecie. Jego najnowszy krążek – piąty, który ukaże się w ciągu zaledwie trzech lat, zatytułowany Far From Over, został nagrany z udziałem niezwykłych muzyków, którzy razem ze swoim liderem uformowali sekstet. Iyer wspina się tu na absolutne wyżyny swojego muzycznego kunsztu, co nie uszło uwagi międzynarodowej prasy. The Guardian nazywa Iyera "jednym z najbardziej twórczych pianistów młodego pokolenia", a The New Yorker pisze o "nieprawdopodobnie utalentowanym, cudownie eklektycznym" artyście. Sekstet, któremu Iyer przewodzi na Far From Over został złożony z wirtuozów i wybitnych improwizatorów. W jego składzie znaleźli się: Graham Haynes, Steve Lehman i Mark Shim (instrumenty dęte), a także Stephan Crump i Tyshawn Sorey (sekcja rytmiczna). W swojej grze, muzycy czerpią z niezmierzonego bogactwa tradycji jazzowej, zachowując przy tym własny, świeży styl. Muzyka jest bardzo zróżnicowana – nie brakuje mocnych, energetycznych utworów ("Down to the Wire," "Good on the Ground"), choć są też smutne, posępne kompozycje ("For Amiri Baraka," "Threnody"). Album hipnotyzuje pulsującym rytmem i urzeka świetnie napisanymi melodiami "Zespół ma w sobie wiele różnych żywiołów: jest ogień, jest także ziemia. Nasze brzmienie jest bardzo głębokie" – tłumaczy Iyer. "Słychać też wpływ powietrza i wody – nasza muzyka jest w nieustannym ruchu".
Oscar Peterson - wirtuoz i romantyk fortepianu, który swobodą pojmowania jazzowej improwizacji wyniósł ją w rejony popularnego, swingowego przeboju. Nienaganna technika gry i naturalne poczucie swingu sprawiły, że jest dzisiaj jednym z najbardziej rozpoznawalnych pianistów jazzu. Lata wielkiej kariery są także świadectwem ogromnej, kreatywnej roli pianisty-jazzmana. Przez lata nie ulegał modom i nastrojom zachowując swój, charakterystyczny, styl. Obdarzony atrakcyjną sceniczną osobowością i charyzmą, gigant mainstreamowej, płynnej techniki pianistycznej, wyrastał na pianistę studiując początkowo grę… na trąbce. W rezultacie niekończących się, pełnych entuzjazmu godzin pracy, ukształtował swą niezwykłą technikę gry. Jako nastolatek, laureat lokalnego konkursu talentów, zaczął występować regularnie w radiu kanadyjskim i na klubowych estradach Ameryki. W połowie lat 40-tych założył własne trio. Choć pierwsze nagrania pianisty nie zachwycały krytyków, to artysta otrzymywał jednak lukratywne propozycje występów w ważnych salach koncertowych Ameryki. W 1949 roku, zaproszony przez producenta Normana Granza, zadebiutował (w ramach Jazz At The Philharmonic) w nowojorskiej Carnegie Hall. Od tego momentu rozpoczęła się zawrotna kariera pianisty i jego trio (opartego na sekcji gitary i kontrabasu). Największy sukces przyniosła mu współpraca (1953-58) z gitarzystą Herbem Ellisem i basistą Ray’em Brownem. W połowie lat 50-tych włączył do swego repertuaru modne partie wokalne w stylu Nat „King” Cole’a, generalnie jednak przez dekady nie ulegał modom i nastrojom, zachowując swój charakterystyczny styl. Jego artystyczny dorobek obejmuje setki nagrań studyjnych i koncertowych dokonanych wraz z wielkimi gwiazdami: Louisem Armstrongiem, Billie Holiday, Count’em Basiem, Dizzy’m Gillespie’m, Zoot’em Simsem, Clark’iem Terrym, Joe Passem, Ellą Fitzgerald, Benem Websterem i Stanem Getzem. Nagrany w 1962 roku album „Affinity” okazał się największym bestsellerem artysty, choć dorobek Oscara Petersona obejmuje niezwykle szeroki wachlarz repertuarowy: od wspaniałych interpretacji tzw. American Songbooks, po doskonale przyjęte kompozycje „Canadian Suite” i „Royal Wedding Suite”.Oscar Peterson jest jednym z najznamienitszych pianistów jazzu. Jego artystyczny eklektyzm jest doskonałym przykładem ciągłości jazzowej tradycji: od stylu stride-piano po improwizowany be-bop, od stylistyki Jamesa P. Johnsona po wirtuozerię Billa Evansa wraz z charakterystycznym brzmieniem i techniką rodem z Arta Tatuma. Budząc podziw wśród słuchaczy oraz pianistów, był jednym z ostatnich wielkich mistrzów jazzowego fortepianu. © Dionizy Piątkowski autor polskiej Encyklopedii Jazzu Tracklista: CD 1 1. Au Privave 2. Reunion Blues 3. I’ve Got You Under My Skin 4. Soulville Samba 5. Someday My Prince Will Come 6. Waltz For Debbie 7. Love For Sale 8. A Fine Romance 9. Love Is Here To Stay 10. Someone To Watch Over Me 11. My Foolish Heart 12. How Insensitive 13. Round Midnight 14. The Man I Love 15. Heartstrings CD 2 1. Tonight 2. Work Song 3. I Love Paris 4. Let’s Fall In Love 5. ‘S Wonderful 6. On Green Dolphin Street 7. Willow Weep For Me 8. A Foggy Day 9. My One And Only Love 10. Where Are You 11. Somewhere 12. Smoke Gets In Your Eyes 13. Over The Rainbow 14. Summertime 15. Everytime We Say Goodbye
Inny, znaczy tu bardziej rockowy, jakby świadomie cofający się do czasów, gdy w studiach nagraniowych królowały cztero- i ośmioślady, gdy świeżo upieczone gwiazdy rocka eksperymentowały z stereo, gdy efekty dźwiękowe uzyskiwało się poprzez różne zabawy z taśmą, a całość po nagraniu brzmiała jakby zarejestrowana została na żywo. Spoon chwilami - no, prawie na połowie materiału! - poszli jeszcze dalej, w części utworów zachowując atmosferę ni to próby w studiu, ni to nagrań demo. Bywa, że nagle utwory urywają się "w pół zdania", bywa, że w trakcie nagrania następuje raptowny zwrot akcji i prowadzoną przez wokalistę melodię zastępuje partia improwizowana: jak choćby w "I Saw The Light", "Out Go The Lights" czy "Nobody Gets Me Like You".