Pochodzący z Ameryki jazzman Herbert Jeffrey „Herbie” Hancock urodzony 1940 roku w Chicago, jest równie aranżerem i kompozytorem. Jego największym atutem bez wątpienia jest pianino, z którym związany jest od siódmego roku życia – bo właśnie w tym wieku zaczął swoją podróż muzyczną. Herbie Hancock jest laureatem wielu nagród między innymi: nagrody Grammy, został nominowany do Oscara, czy NEA Jazz Masters Award.

• Wykonawca Hancock Herbie
• Data premiery 1998-07-01
• Nośnik CD

Pod pseudonimem Kungs ukrywa się zaledwie 19-letni Francuz Valentin Brunel. Swoją przygodę z muzyką Kungs zaczął od słuchania przepastnej, ale bardzo zróżnicowanej kolekcji swoich rodziców – od Niny Simone poprzez Raya Charlesa i Benjamina Clementine, aż po The Rolling Stones. Do tego doszły jego szkolne fascynacje indie rockiem, a głównie zespołami Phoenix i The Kooks, a potem muzyką house. Intensywne poszukiwania muzyczne Kungsa zdecydowanie odcisnęły piętno na jego twórczości - soulowe wokale mieszają się z popowymi melodiami, beatami disco, funk czy house. Wszystko jest dozwolone! Przygodę z produkcją Kungs zaczął od zabawy z remixami. Pierwsze domowe remixy – swoje wersje utworów Boba Marleya i Lany Del Rey, jakie Kungs umieścił na Soundcloud dla znajomych, wywołały tak duże zainteresowanie, że zaczęły się pojawiać propozycje o jakich Kungs nawet nie marzył. Posypały się nie tylko oferty występów w klubach, ale też remixów, w tym od Axwella & Ingrosso, a także Lost Frequencies! Efekty współpracy z Lost Frequencies przerosły najśmielsze oczekiwania młodego producenta – remix przekroczył 30 milionów streamów na SoundCloudzie i 60 milionów na Youtube! 

• Wykonawca Kungs
• Data premiery 2016-11-04
• Nośnik CD

Kanadyjski aktor Aubrey Drake Graham to największa nadzieja hip-hopu!!! Drake znany jest z roli Jimmiego Brooksa w serialu „Degrassi – nowe pokolenie”. Jego debiutancki singiel „Best I Ever Had” w lipcu 2009 roku doszedł do drugiego miejsca na TOP 200 Billboardu. Udało mu się to osiągnąć nie mając podpisanego kontraktu z wytwórnią płytową.W 2006 roku pod pseudonimem Drake, muzyk zaczął tworzyć serię mixtape'ów. Zwróciły one uwagę wielu wykonawców, co spowodowało, że Aubrey zaczął być zapraszany do współpracy przez Kanye'a Westa, Jay-Z, Lil Wayne'a, Eminema oraz Alicie Keys i Mary J. Blige. Raper podpisał kontrakt z Universal Motown, który wydał epkę „So Far Gone”, przygotowaną z utworów umieszczonych wcześniej na mixtapie. Wydawnictwo doszło do szóstego miejsca na liście magazynu Billboard i zdobyło nagrodę Juno za nagranie rap roku. Drake został również dwukrotnie nominowany do nagrody Grammy za „Best I Ever Had” – w kategorii najlepszego utworu rap – solo, i najlepszej piosenki rap. Występ u boku Lil Wayna i Eminema zamknął koncert 52 rozdania Nagród Grammy. Raper koncertuje po Europie, wystąpił między innymi na festiwalu Roskilde.Pełnowymiarowy, debiutancki album Drake'a - „Thank Me Later” został wyprodukowany przez Noah Shebiba. Na płycie gościnnie pojawiają się The Kings Of Leon, The Dream, Jay-Z, Kanye West oraz Lil Wayne.

• Wykonawca Drake A.
• Data premiery 2010-08-27
• Nośnik CD

Ten Typ Mes to polski raper, producent muzyczny i DJ. Działalność rozpoczął grając w zespole Flexxip. Od 2001 roku występuje z grupą 2cztery7, której jest założycielem. Solowe płyty zaczął nagrywać w 2005 roku. Do tej pory ukazały się: "Alkopoligamia: zapiski typa", "Zamach na przeciętność", "Kandydaci na szaleńców" oraz "Ten Typ Mes i Lepsze Żbiki".

• Wykonawca Ten Typ Mes
• Data premiery 2013-09-27
• Nośnik CD

Dymitr Szostakowicz urodził się w Petersburgu 25 września 1906 roku w zamożnym domu, gdzie muzykowali zarówno rodzice, jak starsza siostra. Rodzina Szostakowiczów od strony ojca miała korzenie polskie. Mały Dymitr początkowo nie chciał uczyć się muzyki, jednak kiedy przekonany przez matkę zaczął lekcje fortepianu w wieku 9 lat, jego muzyczne talenty szybko rozkwitły. Miał słuch absolutny i w ciągu miesiąca grał już proste utwory Mozarta i Haydna. Wtedy też zaczął komponować i bardzo lubił improwizować utwory ilustracyjne, które opatrywał słownymi komentarzami.    Studiował w Konserwatorium Petersburskim — harmonię, orkiestrację, kontrapunkt, formy muzyczne i kompozycję u ucznia Rimskiego-Korsakowa, Maksymiliana Steinberga, któremu nie podobało się zainteresowanie Szostakowicza nowymi prądami z Zachodu. Reformy w kierunku bardziej postępowym zostały wprowadzone w konserwatorium przez Wladimira Szczerbakowa i Borisa Asafiewa dopiero pod koniec studiów Szostakowicza. Później studiował grę na skrzypcach i dyrygenturę, a jego niezwykły dar czytania nut i pamięć muzyczna szybko stały się sławne. Swoje pierwsze poważniejsze dzieło, Scherzo fis-moll opus 1 na orkiestrę skomponował w 1919 r., na pierwszym roku studiów. Dążył w tym okresie do łączenia elementów eksperymentalnych z silną dyscypliną kompozytorską, dzięki czemu położone zostały podwaliny dla jego różnorodnego stylu, o nagłych zmianach nastroju i środków wyrazu. W 1923 r. został poddany operacji z powodu gruźlicy gruczołów limfatycznych. Wkrótce po tym zabiegu, jeszcze z zabandażowaną szyją, zdawał egzaminy końcowe z fortepianu, grając m.in. Sonatę Waldsteinowską Ludwiga van Beethovena i Koncert Roberta Schumanna. Po śmierci ojca w 1922 r. rodzina zbiedniała i Dymitr Szostakowicz sam musiał zarabiać, aby pomóc matce. Zarabiał improwizując do niemych filmów, co przy okazji pozwalało mu w naturalny sposób dawać ujście wrodzonemu poczuciu humoru. Wkrótce I Symfonia Szostakowicza, wykonana w 1925 r. w Leningradzie, przyniosła mu sławę światową. W tym okresie w pracy twórczej podążał za najnowszymi zachodnimi prądami, musiał też jednak zająć się pracą zarobkową i od 1928 r. komponował muzykę filmową i baletową, która miała być zgodna z narzuconymi wymogami. W 1932 r. porzucił te prace, powracając do „poważnej” muzyki instrumentalnej. Po udziale w I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. F. Chopina w Warszawie w 1927 r., na którym nie zdobył żadnej nagrody (choć uzyskał dyplom honorowy i nagrodę pieniężną), zrezygnował z myśli o solistycznej karierze pianistycznej, zajmując się głównie kameralistyką. Pierwszy Kwartet smyczkowy powstał dopiero w 1938 r., kiedy kompozytor był już autorem pięciu symfonii oraz oper i baletów, suit, muzyki filmowej i pieśni. Ważniejsze utwory Szostakowicza to opery Nos (1928 r.), Lady Macbeth mceńskiego powiatu (1932 r.), dwa Koncerty skrzypcowe a-moll i cis-moll (1948 r., 1967 r.), dwa Koncerty wiolonczelowe (1959 r., 1965 r.), Koncert c-moll na fortepian, trąbkę i orkiestrę smyczkową op. 35 (1933 r.), 24 Preludia (1932-33 r.) oraz 24 Preludia i fugi (1951 r.), Romanse do słów poetów japońskich (1928-31 r.), 11 Pieśni żydowskich (1948 r.), 15 Symfonii, z których najczęściej wykonywaną jest Piąta, i 15 Kwartetów smyczkowych, II Koncert fortepianowy (1957 r.). Życie Szostakowicza rozgrywało się w nieustannym borykaniu się z terrorem stalinowskim, naciskami, jakie na niego wywierano, bolesnymi dla niego samego kompromisami i unikami, które miały niszczący wpływ na osobowość artysty. Jego język muzyczny charakteryzuje się niezwykłą siłą emocjonalną. dr Katarzyna Naliwajek-Mazurek

• Wykonawca Hamelin Marc-Andre
• Data premiery 2003-11-01
• Nośnik CD

"Losu Kowal" to najnowszy krążek Bonusa RPK, który wcześniej znany był z podziemnych produkcji. Album po raz pierwszy w dyskografii warszawskiego rapera będzie dystrybuowany do wszystkich sklepów muzycznych na terenie całego kraju, a więc można powiedzieć, że jest to pewnego rodzaju debiut. Bonus RPK to raper mający ogromny wpływ na uliczny nurt polskiego rapu. Gdy zadebiutował po raz pierwszy na YouTube, kilka lat temu z nagraniami zespołu "Razem Ponad Kilo", na scenie zawrzało. Cały kraj zaczął mówić o nowej jakości i charyzmie podziemnego składu. Ostatnie życiowe perypetie nie były łaskawe dla Bonusa RPK. Wkrótce po narodzinach syna, raper został zatrzymany i osadzony w Areszcie Śledczym na rok czasu, co przerwało wydanie niemalże już ukończonej płyty "Losu Kowal". W grudniu 2015 roku Bonus RPK wrócił na wolność i zaczął pracę nad finalizacją materiału solowego.

• Wykonawca Bonus RPK
• Data premiery 2016-09-16
• Nośnik CD

Ronnie Earl jest według wielu opinii najlepszym gitarzystą jaki kiedykolwiek pojawił się w muzyce rockowej. Urodził się 10 marca 1953 roku w Nowym Jorku. Z pochodzenia jest Węgrem (właściwe nazwisko - Horvath, ojciec - Akos, matka - Mutcika). Jako dziecko uczył się grać na fortepianie. Interesował się muzyką jazzową, głównie twórczością John'a Coltrane'a, Sonny'ego Rollins'a, West'a Montgomery'ego i Charles'a Mingus'a. Wiele wolnych chwil spędzał w różnych klubach jazzowych, głownie w "Village Vanguard". W 1974 roku przeniósł się do Bostonu, by podjąć studia na jednym z bostońskich uniwersytetów. W 1975 roku przypadkowo znalazł się w jednym z bostońskich klubów bluesowych, na koncercie Muddy'ego Waters'a. Koncert ten zafascynował go do tego stopnia, że od tej chwili zaczął słuchać wyłącznie płyt bluesowych (głownie B.B. King'a, Alberta King'a, Magic'a Sam'a, Otis'a Rush'a, Buddy'ego Guy'a oraz T-Bone'a Walker'a). Postanowił, że będzie grał bluesa, zaczął więc intensywnie ćwiczyć grę na gitarze.W 1977 roku założył swój pierwszy zespół - Guitar Johnny& The Rythm Rockers. W latach 80-tych Ronnie Earl był już członkiem wysoko cenionego w USA big-bandu blusowo-jazzowego Roomful of Blues, gdzie w 1979 roku zastąpił samego Duke'a Robillard'a. W zespole tym występował przez 8 lat, stając się jego pierwszoplanową postacią. Roomful of Blues z Ronnie Earl'em w składzie zagrał niezliczone ilości koncertów (wg. niektórych źródeł do 300 rocznie) oraz nagrał 6 płyt. W 1987 roku Ronnie Earl opuścił szeregi Roomful of Blues i poświęcił się karierze solowej. Założył własny zespół - Ronnie Earl & The Broadcasters. Okres od 1993 do 1997 roku jest bezsprzecznie najlepszym okresem w karierze Ronnie'go Earl'a. Zdobył w tym czasie kilka prestiżowych nagród: w corocznej ankiecie pisma "Down Beat" płyta "Grateful Hearts: Blues & Ballads" została uznana za "Album roku", dwukrotnie uhonorowano go bardzo liczącą się nagrodą W.C. Handy'ego (tzw. "Bluesowy Oskar") dla najlepszego bluesowego gitarzysty roku (1997 i 1998). Ronnie Earl będąc wspaniałym muzykiem występował i nagrywał w doborowym towarzystwie. Oprócz muzyków wymienionych w powyższym tekście, w różnych składach The Broadcasters lub gościnnie na płytach Ronnie'go Earl'a wystąpili: Kaz Kazanoff, Jerry Portnoy, Darrell Nulisch, Ron Levy, Curtis Salgado, Robert Jr. Lockwood, David "Fathead" Newman i wielu innych. Ale i Ronnie Earl bardzo chętnie był zapraszany przez innych wykonawców do udziału w sesjach nagraniowych do ich płyt. Materiał został zarejestrowany w systemie DSD (Direct Stream Digital). Tracklista:1. Churchin'2. Catfish Blues3. Idle Moments4. Thembi5. Blues for Shawn6. Glimpses of Serenity7. Lunch at R&M's8. Song for a Brother9. Belladonna10. Blues on a Sunday11. Amazing Grace

• Wykonawca Earl Ronnie
• Data premiery 2016-02-10
• Nośnik CD

Zacznę nieco górnolotnie, ale naprawdę tak uważam. Polska piosenka to polska kultura. Wiem, że niektórzy nie zgodzą się ze mną. Powiedzą: piosenka to twór ulotny, szybko przemija, nie może równać  się z teatrem, literaturą, filmem. A jednak… kiedy staje się przebojem, jej audytorium może być ogromne, o wiele większe niż wielkich literackich bestsellerów, sztuk teatralnych czy dzieł filmowych. Piosenka ma w sobie wielką moc. Czasami nawet  nie musi mieć fantastycznego tekstu i super melodii, wystarczy, że jest zapisem chwili, wiarygodnym dokumentem epoki, w której powstała. Choć oczywiście najlepiej, żeby była jednocześnie  i dokumentem i dziełem artystycznym. To się zdarza i wcale nie tak rzadko. W naszym cyklu mamy wiele takich  piosenek. Dobre, bo polskie. Więcej powiem: najlepsze, bo polskie. Wiem, znowu  pomyślicie sobie, że przesadzam. Przecież tyle jest na świecie świetnych piosenek, znakomitych tekstów, wspaniałych melodii, gwiazd większych niż nasze. To prawda. Ale czy jakiś amerykański, angielski czy francuski przebój potrafi Was wzruszyć tak, jak „Pokolenie” Kombii czy „Wymyśliłam cię” Jarockiej… Albo rozśmieszyć i jednocześnie zmusić do zastanowienia tak, jak hity Skiby i Big Cyca? Albo przypomnieć ciemne czasy komuny, z którą słowami i muzyką walczyli: Kazik z Kultem czy Tomek Lipiński z Tiltem? A przeboje Izabeli Trojanowskiej, SBB czy Róż Europy nie przywołują fantastycznych wspomnień? To jest właśnie moc  naszej piosenki!  Najlepszej, bo polskiej. Miłego słuchania! Jako dziecko marzył o „stadionach wypełnionych ludźmi śpiewającymi jego piosenki”. Ojciec, który był perkusistą jazzowym, chciał, żeby syn został saksofonistą. Jednak Jacek zbuntował się już w wieku lat 13 i zamiast na saksofonie, zaczął  uczyć się gry na gitarze. Grał w kilku kapelach, był wokalistą Eve Boys. Trafił do radia w Pszczynie, gdzie zaczął pracować jak DJ, używając pseudonimu Stachursky  ( naprawdę nazywa się Jacek Łaszczok ) i tam ktoś zasugerował mu, żeby spróbował nagrać proste piosenki do tańca. Sukces był nieprawdopodobny i zaskakujący,  tak zaczęła się jedna z największych karier przełomu lat 90. i dwutysięcznych. To był jego złoty czas. Debiutował piosenką i płytą „Taki jestem”, potem przyszły następne. Kolejne płyty, które starał się wydawać mniej więcej co roku, stawały się złote, platynowe albo multiplatynowe. Królował na listach przebojów. Były to czasy wielkiego piractwa, więc żeby sprostać konkurencji piratów, w 2001 roku sam obniżył ceny swoich legalnych płyt. W sumie sprzedał ich prawie milion. Starał się i stara, żeby brzmiały światowo. Nagrywa jednocześnie w kilku krajach, angażuje producentów amerykańskich, niemieckich, włoskich. Krytycy dyskutują, czy jego muzyka to pop czy dance, dla publiczności nie ma to najmniejszego znaczenia. Ludzie po prostu lubią tego „Typa niepokornego”, więc jestem pewna, że chętnie posłuchają Państwo jego przebojów. Maria Szabłowska

• Wykonawca Stachursky
• Data premiery 2017-11-06
• Nośnik CD

„Moondog, właśc. Louis Thomas Hardin (ur. 26 maja 1916 w Marysville, Kansas, USA, zm. 8 września 1999 w Münster, Niemcy) – niewidomy amerykański muzyk, kompozytor i poeta. Louis Hardin urodził się 26 maja 1916 r. w Marysville w stanie Kansas. W wieku 16 lat stracił wzrok od wybuchu zapalnika dynamitu. Jednak już rok później zaczął naukę gry na skrzypcach i wiolonczeli w Iowa School of Blind i postanowił zostać kompozytorem. W 1943 r. przybył do Nowego Jorku. Przez następnych 30 lat prowadził życie ulicznego dziwaka i poety, przebywając najczęściej w okolicach 6 Alei. Był znany także ze swojego wizerunku, a zwłaszcza rogatego hełmu wikinga, który stale nosił. Stał się sławny wśród nowojorskiego środowiska muzycznego, zwłaszcza jazzowego. Pierwsze nagrania zostały zarejestrowane dzięki Arturowi Rodzińskiemu, dyrygentowi New York Philharmonic. W 1947 r. Louis Hardin zaczął używać imienia Moondog, na pamiątkę swego psa, który wył podczas pełni księżyca. Nagrywał ze znacznym powodzeniem kompozycje z pogranicza muzyki poważnej, rocka i jazzu dla wytworni CBS, Prestige, Epic, Angel i Mars. Współpracował m.in. z Charlesem Mingusem i Allenem Ginsbergiem. Jeden z jego utworów „All Is Loneliness” nagrała Janis Joplin (album „Big Brother & The Holding Company” z 1967 r.). W 1974 r. Moondog wyjechał do Niemiec zachodnich na koncerty. Następne kilkanaście lat spędził w Europie. Koncertował i nagrywał kolejne płyty. Zmarł na atak serca w 1999 r.” -Wikipedia.pl Tracklista: 1. Dragon's Teeth - Voices Of Spring 2. Oasis 3. Tree Frog - Be A Hobo 4. Instrumental Round - Double Bass Duo - Why Spend The Dark Night With You? 5. Theme And Variations - Rim Shots 6. Suite 1 - First Movement/Second Movement/Third Movement 7. Suite 2 - First Movement/Second Movement/Third Movement  

• Wykonawca Moondog
• Data premiery 2018-01-28
• Nośnik CD

Ma na koncie sześciokrotnie platynową EP-kę i dwie singlowe piosenki, które otrzymały nagrodę ARIA, australijski odpowiednik Grammy.Materiał otrzymał tytuł "Telluric". Właśnie ujawniono kolejną pochodzącą z niego piosenkę. W sieci można posłuchać kompozycji wokalisty i kompozytora z antypodów o tytule "Sooth Lady Wine". Niesamowitą, lekko psychodeliczną, utrzymaną w błogim nastroju piosenkę. Płytę "Telluric" Corby tworzył przez ponad dwa lata. Zaczął w Los Angeles, ale nie był zadowolony z efektu osiągniętego w Mieście Aniołów i zaczął wszystko od nowa w rodzinnej Australii. Sam nadał brzmienie piosenkom oraz wymyślił tytuł albumu, który oznacza "z tej ziemi", "ziemski". Materiał ma charakter koncepcyjny. Głównym wątkiem jest to, że ludzie łączą się ze sobą poprzez to, co dzieje się w naturze oraz poprzez własne działanie. Okładka płyty "Telluric" to dzieło Gary'ego Burdena, czterokrotnie nominowanego do Grammy za oprawę graficzną, który pracował wcześniej z tak wielkimi postaciami świata muzyki jak Neil Young, Joni Mitchell, The Mamas And The Papas, a także między innymi My Morning Jacket i Conorem Oberstem.Matt Corby działa od 2007 roku. Pięć lat później został zauważony poza Australią dzięki piosence "Brother". Zwrócono na niego uwagę z powodu wspaniałego wyczucia melodii i przejmującego głosu. Następnym krokiem w karierze był kontrakt z Atlantic Records. Kiedy potentat fonograficzny podpisywał z Australijczykiem umowę, Matt Corby miał już na koncie EP-kę "Into The Flame", która aż sześciokrotnie pokryła się w Australii platyną.W swoich piosenkach Matt Corby miesza pop, indie pop, indie rock, jazz, funky, soul, a nawet gospel. Robi to jednak w sposób wyważony i inteligentny, co powoduje, że jego piosenki robią na słuchaczach tak wielkie wrażenie.

• Wykonawca Corby Matt
• Data premiery 2016-03-11
• Nośnik CD