Kolejny portret Angele Dubeau i jej zespołu La Pieta, tym razem przedstawiający twórczość Philippa Glassa. Płyty Kanadyjskiej skrzypaczki cechują się zazwyczaj dużym ładunkiem emocjonalnym, który jest zamknięty w niezwykle prostej formie. Właśnie te cechy, wydają się pasować do twórczości Amerykańskiego kompozytora.
Każdy z nas zna to uczucie, gdy po dobrze przespanej nocy wstajemy pełni sił i energii na nadchodzący dzień. Niestety, takie poranki zdarzają się zbyt rzadko. O wiele częściej, ostatkiem sił zmuszamy się do wstania z łóżka i przez cały dzień borykamy się z uczuciem senności, a wszystkie nasze reakcje są spowolnione. Taki stan utrzymuje się zazwyczaj do późnych godzin wieczornych.
PUNKY REGGAE ROCKERS 5to kolejna odsłona mocno rozpoznawalnej kompilacji zespołów związanych z wytwórnią LOU & ROCKED BOYSTo najlepszy składak swego rodzaju nie mający sobie równych wsród innych kompilacji tego typu.Od kilku lat kompilacja PUNKY REGGAE ROCKERS była w pewnym sensie łacznikiem z trasą koncertową PUNKY REGGAE LIVE, natomiast teraz po raz pierwszy ukazuje się zupełnie oddzielnie i w innym terminie.Na płycie znajdują się najciekawsze i zazwyczaj singlowe utwory z płyt poszczególnych zespołów jak też niepublikowane wcześniej nagrania. Wymienianie wszystkich potencjalnych hitów byłoby pewnie niemożliwe ale dobór utworów i kolejności powoduje iż płyta zamyka się w jedną spójną całość.
"Acolyte" to debiutancki album pochodzącej z Manchesteru formacji Delphic. Ich brzmienie określane jest jako electro/indie rock, doskonałe połączenie gitar i elektroniki. W zeszłym roku zespół zyskał popularność dzięki singlom "Counterpoint", "Doubt" i "This Momentary". Ten ostatni otrzymał nominację do UK Music Video Awards oraz walczył o miano Najlepszego Klipu podczas łódzkiego festiwalu Camerimage 2009. W niedawno zakończonym plebiscycie BBC Sound Of 2010, pokazującym nowe twarze muzyki, o których powinno być głośno w tym roku, Delphic zajęli trzecie miejsce. Plebiscyt BBC zazwyczaj trafnie typuje artystów, którzy później odnoszą sukcesy, m.in. Mika, Keane i 50 Cent, a w zeszłym roku również La Roux i Florence And The Machine.Tracklista: 1. Clarion Call2. Doubt3. This Momentary4. Red Lights5. Acolyte6. Halcyon7. Submission8. Counterpoint9. Ephemera10. Remain
Miło jest nam poinformować Państwa o naszym albumie, wydanym w płytowej serii Muzyka Wspomnień Teddy Records, noszącym tytuł „Rozstanie z morzem: najpiękniejsze piosenki o morzu”. Jest to kolejny – czternasty już składankowy album, a ogółem sto pięćdziesiąta płyta wydana przez naszą Wytwórnię, którą mamy okazję przekazać w Państwa ręce. Jak wiadomo z historii polskiej fonografii, piosenki o morzu były niezwykle popularne. Praktycznie każdy artysta miał w swoim repertuarze piosenki o morskiej tematyce. Na naszej płycie znalazły się oczywiście te najbardziej znane i najbardziej lubiane wśród słuchaczy, pochodzące z lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych minionego już stulecia. Dołożyliśmy wszelkich starań, aby materiał muzyczny, czyli archiwalne nagrania pochodzące z płyt szelakowych i winylowych umieścić na kompaktowym krążku w jak najdoskonalszej, jakości technicznej. Wśród artystów największe sławy ówczesnej estrady m.in.: Wiesława Drojecka, Marta Mirska, Barbara Muszyńska, Janusz Gniatkowski, Jerzy Sidorowicz. I chociaż wielu z nich nie ma już wśród nas, to pozostały ich nagrania, które właśnie w taki sposób jesteśmy w stanie ocalić od zapomnienia. 25 sierpnia 1955 roku, czyli dokładnie sześćdziesiąt lat temu, Marta Mirska, z towarzystwem Orkiestry Tanecznej Polskiego Radia pod dyrekcją Jana Cajmera, zarejestrowała jeden ze swoich największych szlagierów: „Rozstanie z morzem”, znany także pod tytułem „Zachodni wiatr”. To właśnie tytuł tego utworu posłużył nam, jako inspiracja do wydania niniejszego albumu, noszącym właśnie tytuł „Rozstanie z morzem: najpiękniejsze piosenki o morzu”. Wystarczy wsłuchać się w szlagwort tego utworu, aby przenieść się na krótką chwilę nad skąpaną słońcem plażę. Słońce, morze, plaża – tak zazwyczaj kojarzą nam się wakacje. Nie zapominajmy, że coroczna letnia przygoda zawsze ma swój przebój, hit, szlagier, który zazwyczaj wspominamy do końca życia. Tak z pewnością jest z piosenką „Rozstanie z morzem”, która po dziś dzień jest popularna i chętnie słuchana. Piosenka doczekała się wielu coverów w wykonaniu, m.in. zespołu Tajfuny (1965r.) oraz Maryli Rodowicz (2010r.). Na pewno wiele z takich morskich przebojów – szlagierów sprzed lat, które na trwale zapadły w pamięci znajdziecie Państwo na płycie „Rozstanie z morzem : najpiękniejsze piosenki o morzu”.
Babylon Rewound jest zapisem dziewięciu zremiksowanych tracków z ich ostatniego krążka "The Richest Man In Babylon". Jak zazwyczaj bywa przy takich kompilacjach jest dużo dub'u i jazzowania.
Jeśli dziś ktoś nagrywa z super-producentem Timbalandem, a artyst(k)a zdobywa uznanie w oczach samej Missy Elliot i wraz z nią wykonuje wspólnie utwór, oznacza dokładnie tyle, że należy już do światowej superligi muzycznej. Lub za chwilę na pewno tam trafi. Pochodząca ze Sri Lanki M.I.A., czyli Maya Arulpragasam, to istna mieszanka wybuchowa - córka członka Tamilskich Tygrysów, projektantka ciuchów, wokalistka, raperka i autorka rewolucyjnych tekstów. Równie rewolucyjna jest jej muzyka, w której dancehall ściera się z nowoczesnym, cyfrowym hip hopem i R’N’B, ociekającym prądem i seksem elektrycznym baile funkiem z Brazylii, wykręconymi klubowymi brzmieniami spod znaku fidget house czy dźwiękami, obecnymi zazwyczaj w płytowych przegródkach z napisem "world music".Debiutancki krążek "Arular" był jednym z największych muzycznych wydarzeń roku 2004 i plasował się w czołówce wszelkich płytowych podsumowań roku. Kala", najnowsze dzieło artystki, ukazuje się już w momencie, gdy na nowe piosenki Mayi czeka nie tylko otwarta na nowości Europa (szczególnie Wielka Brytania), ale także Ameryka, a zwłaszcza jej kolorowa społeczność. "Kala" to jeszcze odważniejsza, barwniejsza i bardziej niesamowita muzyczna wypowiedź Mayi Arulpragasam, tym razem stworzona z pomocą takich producentów jak Brytyjczyk Dave Taylor (znany jako Switch czy Solid Groove), mistrzowie brzmień z Baltimore, czyli Diplo i Blaqstarr oraz wymieniony na wstępie sam Timbaland. Materiał na płytę powstawał w Japonii, Indiach (w studiu, w którym zazwyczaj rejestruje się soundtracki do bollywódzkich filmów), Australii, Trynidadzie czy na Jamajce, a gościnnie w nagraniach pojawiają się nigeryjski raper Afrikan Boy oraz aborygeńska załoga The Wilcannia Mob. Na albumie, liczącym 12 premierowych kawałków, znalazły się takie utwory jak "XR2", "Birdflu", Boyz" czy mega-przebojowe "Jimmy". Trzeba je znać. Na pamięć.
"The Psychedelic Swamp" to nowa wersja debiutanckiej, nigdy nie wydanej na LP, ani CD płyty formacji Dr. Dog z 2001 roku. Wiele osób, za debiut tej amerykańskiej neo-psychodelicznej, indiefolkowej formacji postrzega wydany rok później album "Toothbrush". Stało się tak z kilku powodów. "The Psychedelic Swamp" był oryginalnie wydany wyłącznie na kasecie, niezależnie, przez samych muzyków. Teraz Dr. Dog postanowili jeszcze raz wziąć na warsztat tamte pomysły i pokazać je szerokiej publiczności. "Praca nad tym była czymś dziwnym" - mówi wokalista i gitarzysta Toby Leaman. "Zazwyczaj jak pracujesz nad płytą - albo prawie zawsze tak jest - pracujesz nad nowymi dźwiękami. A tym razem pracowaliśmy nad najstarszymi utworami Dr. Dog jakie istnieją. To było interesujące. Niemal traktujesz własne utwory jak covery. Zwłaszcza, że są to piosenki, których tak naprawdę nie graliśmy na żywo, więc nie mieliśmy pomysłu jak powinny wyglądać ich aranżacje".
Prezentujemy jedenastą płytę z cyklu „Jan Kanty Pawluśkiewicz, Antologia”.Jan Kanty Pawluśkiewicz jest jednym z najbardziej znanych kompozytorów muzyki filmowej w Polsce. W ostatniej części Antologii tego wybitnego kompozytora przedstawiamy fragmenty muzyki do filmów m.in. Kazimierza Kutza „Pułkownik Kwiatkowski”, Tomasza Zygadły „Ćma” i „Odwet”, Feliksa Falka „Idol” i „Bohater roku”, Agnieszki Holland „Kobieta samotna”. Album rozpoczynają dwa motywy z filmu „Papusza” Joanny Kos-Krauze i Krzysztofa Krauze. Za muzykę do tego filmu kompozytor otrzymał nagrodę za najlepszą muzykę podczas 38. Festiwalu Filmowego w Gdyni oraz nagrodę „Orła”.Jan Kanty Pawluśkiewicz karierę artystyczną rozpoczął w 1966 roku jako jeden ze współzałożycieli kabaretu Anawa, który z czasem przerodził się w zespół muzyczny, z wokalistą Markiem Grechutą, a potem z Andrzejem Zauchą. J.K. Pawluśkiewicz jest autorem muzyki do wielu znanych piosenek z repertuaru Marka Grechuty, Andrzeja Zauchy oraz Grzegorza Turnaua, czasem również sam śpiewa. Artysta jest kompozytorem wielu form muzycznych, między innymi: „Opery żebraczej”, oratorium „Nieszpory Ludźmierskie”, poematu symfonicznego „Harfy Papuszy” oraz, wspólnie z Markiem Grechutą, musicalu „Szalona lokomotywa”.Wojtek Kocołowski napisał w dołączonej do wydawnictwa książeczce: „(…) Jeśli muzyka filmowa jest dobra, to jest jej w filmie zazwyczaj niedużo. To, że ona brzmi widzowi w uszach jeszcze długo po seansie, to nie kwestia jej ilości, tylko jakości. (…) Dobra muzyka filmowa zazwyczaj opiera się na jednym, najwyżej dwóch motywach, różnie aranżowanych, i czasem jeszcze na piosence skomponowanej na potrzeby fabuły. Do zbudowania i utrzymania nastroju w filmie po prostu nie potrzeba więcej. Bo przecież muzyka filmowa do tego głównie służy. (…) Dobry kompozytor filmowy to rzadkie połączenie talentu i odpowiedniej osobowości. Talent przydaje się nie tylko do komponowania tych właściwych nut, ale i do wpasowania się w zawiły proces powstawania filmu (…) Odpowiednia osobowość, będąca harmonijnym połączeniem pokory, cierpliwości i właściwie wyregulowanego ego jest zaś niezbędna, by umieć się dopasować do wizji reżysera. I zgasić własne oczekiwania. Bo to reżyser tu decyduje, a muzyka pełni rolę służebną. (…) A Jan Kanty Pawluśkiewicz i jego muzyka do filmów? Spełniają wszystkie powyższe reguły (…)”.A Jan Nowicki napisał o kompozytorze zdanie, które bardzo dobrze podsumowuje całą twórczość artysty: „Myślę, że nie tylko z powodu muzyki, która uratowała niejeden film – nazwisko Jan Kanty Pawluśkiewicz oznacza po prostu… nieśmiertelność!”.
Album nagrany na żywo i wydany przez "Social Distortion" we własnej wytwórni Time Bomb Recordings. Jest to ostatni album "Social Distortion" z udziałem Dennisa Danella. W 1997 r. stało się jasne, że mezalians zespołu z 550 (wcześniej Epic Records) się nie sprawdził i nadszedł czas, aby powrócić do niezależnych korzeni. I tak podpisali kontrakt z Time Bomb Recordings. Ich pierwszym albumem dla wytwórni był Live at the Roxy - niesamowity zestaw. Bez względu na to, jak dobre są płyty Social Distortion - a zazwyczaj są dobre - to na scenie zespół daje więcej energii i pasji. Na Live at the Roxy nie ma żadnych niespodzianek, ale set jest solidny a wykonanie ekscytującea rewelacyjne.