Płyta jest panoramą nowoczesnej i pogłębionej interpretacji białoruskiego folkloru muzycznego. Urozmaicony zestaw pieśni: obrzędowych dorocznych, lirycznych, dziecięcych i in. poddany jest innowacyjnej stylizacji, a właściwie jest nową kreacją o zdumiewająco zróżnicowanej ekspresji, kolorystyce i środkach harmonicznych bliższych raczej twórczości kompozytorskiej XX w. niż popularnemu etnicznemu revival (ruchowi folkowemu).
Zdumiewająco, wujek Google podpowiada, że nagrany dla Instant Classic album, sklasyfikowano jako hip hop/rap. Aż takiej renowacji krakowska wytwórnia jeszcze nie przeszła (choć czekam z niecierpliwością). Album Xenonów i tak znacznie odbiega od typowych wydawnictw labelu. Niczym Giorgio Moroder, muzycy korzystają z analogowych syntezatorów w celu odkrywania futurystycznych brzmień. Jednak zamiast italo disco, pojawiają się odurzające, kosmiczne dźwięki, niczym Vangelis w piosenkowej formie. Narkotyczne wizje przyszłości, wykreowane za pomocą Mooga, są jak z książek Lema i Philipa K. Dicka. Niektóre pejzaże dźwiękowe są na podobnym poziomie abstrakcji, co tytułowa Polska Stacja Kosmiczna. Taki "Neptus" spokojnie mógłby znaleźć się w kolejnej części Blade Runnera. Pulsujący, dziesięciominutowy "Planet Brasil" potwierdza natomiast, że Instant obecnie wiedzie prym, jeśli chodzi o organiczne transy.