Preoccupations powracają! "New Material" trafia do sprzedaży 23 marca nakładem wytwórni Jagjaguwar. Album został zarejestrowany przez sam zespół, a miksami zajął się Justin Meldal-Johnson (M83, Wolf Alice). Grupa ponownie eksploruje ciemniejszą stronę brzemienia. "Album to oda do depresji oraz samosabotażu" – mówi lider zespołu Matt Flegel.
Ten album został nagrany podczas koncertów w Berliner Philharmonie we wrześniu 2014, niezwykle wysoko ocenionych przez krytykę (patrz niżej). Nie tylko wspólne, południowoamerykańskie pochodzenie, ale także precyzyjna i energiczna gra Barenboima połączona z „wybuchowym” temperamentem Dudamela czynią z tego zespołu „wymarzoną parę”.
W mowie potocznej słowa anomalia używamy do określenia czegoś bardzo rzadkiego, dziwnego, bardzo odbiegającego od normy. Taką właśnie nazwę przyjęło siedmiu młodych instrumentalistów, dając wyraźną wskazówkę, co do artystycznego kierunku, który obrali. Ich debiutancka płyta wydana została w oficynie Multikulti Project. Album jest pierwszą pozycją w serii wydawniczej PoznaAvant Series, w której wydawca prezentować będzie niecodzienne, kreatywne projekty muzyczne spoza głównego nurtu kultury Poznania. Tak jak obok internetu istnieje darknet, tak obok oficjalnego nurtu kultury istnieje obieg alternatywny. Płyta "Anomalia" to porywająca, wielowątkowa narracja, obrastająca gęstą od rozmaitych pomysłów, nawiązań do najbardziej twórczych kierunków współczesnego jazzu i rocka tkanką. Przy takim artystycznym bogactwie wytwarza jednak wrażenie ich konstrukcyjnego powiązania. Nic niepozostawione zostało tu przypadkowi. Szaleńczo rozpędzona narracja, ale zarazem przejrzysta dramaturgia całości sprawiają, że efekt jest nadzwyczaj wyrazisty. Proces tworzenia płyty był kolektywny, jest efektem dyskusji, negocjacji i wspólnych decyzji członków zespołu, którzy grają ze sobą od kliku już lat. W ich kompozycjach wielkie znaczenie odgrywa komponent improwizacji, są one często oparte o element zaskoczenia i niedopowiedzenia, przez co muzycy nie boją się w nich używać materii sonorystycznej. Niebanalna fuzja czterech instrumentów dętych połączona z sekcją rytmiczną przyczynia się do kreacji oryginalnego brzmienia zespołu. Z drugiej strony, tak progresywny materiał nie jest hermetyczny, członkom zespołu udało się nie utracić kontaktu ze słuchaczem. Który jeśli nawet momentami czuje się zagubiony, to nie ma wrażenia, że został przez muzyków porzucony. Muzycy: Krzysztof Kuśmierek: soprano saxophone Patryk Rynkiewicz: trumpet Kacper Krupa: tenor saxophone Adam Kurek: trombone Fryderyk Szulgit: guitar Piotr Cienkowski: double bass Stanisław Aleksandrowicz: drums Tracklista: 1. The Herd Of Wild Bats 13:01 2. Aokigahara 6:20 3. Poznaś 10:40 4. Grandfather’s Clock 5:12 5. Magma 4:10 6. Dolina Złomisk 10:59
"Number The Brave" to jedenasty album studyjny Wishbone Ash. Po odejściu Martina Turnera (gitara basowa, wokal, produkcja) w 1980 r. został on na krótko zastąpiony w 1981 r. przez niezrównanego Johna Wettona (bas, wokal) z King Crimson. Na płycie znalazła się również wokalistka Claire Hamill, która na stałe weszła do zespołu Wishbone Ash podczas trasy koncertowej w 1981 roku. Od pierwszej chwili z opener "Loaded" było oczywiste, że zmiana składu zespołu nie sprawiła, że cokolwiek stracili na brzmieniu. W rzeczywistości wokal Wettona był pod pewnymi względami lepszy od wokalu Turnera i nadał inny wymiar aranżacjom. Piosenki takie jak "Underground", "Kicks On The Street", "Where Is The Love" i piękne rocker "Rainstorm" były absolutnie na najwyższym poziomie. Skład zespołu : John Wetton – gitara basowa, wokal Andy Powell – gitara, wokal Laurie Wisefield – gitara, wokal Steve Upton – perkusja Krążek został wydany ponownie w 2018 roku nakładem wydawnictwa Music On CD. Tracklista: 1. Loaded 2. Where Is The Love 3. Underground 4. Kicks On The Street 5. Open Road 6. Get Ready 7. Rainstorm 8. That's That 9. Roller Coaster 10. Number The Brave
Zacznę nieco górnolotnie, ale naprawdę tak uważam. Polska piosenka to polska kultura. Wiem, że niektórzy nie zgodzą się ze mną. Powiedzą: piosenka to twór ulotny, szybko przemija, nie może równać się z teatrem, literaturą, filmem. A jednak… kiedy staje się przebojem, jej audytorium może być ogromne, o wiele większe niż wielkich literackich bestsellerów, sztuk teatralnych czy dzieł filmowych. Piosenka ma w sobie wielką moc. Czasami nawet nie musi mieć fantastycznego tekstu i super melodii, wystarczy, że jest zapisem chwili, wiarygodnym dokumentem epoki, w której powstała. Choć oczywiście najlepiej, żeby była jednocześnie i dokumentem i dziełem artystycznym. To się zdarza i wcale nie tak rzadko. W naszym cyklu mamy wiele takich piosenek. Zawsze "W dzień gorącego lata" myślę o zespole Big Day. Sprawdziłam, wylansowali ten przebój dokładnie 20 lat temu. A mnie się wydawało, że tak niedawno, chociaż to było jeszcze pięć lat wcześniej, Kasia Kanclerz z Izabelin Studio mówiła z zachwytem, że w Olsztynie znalazła nowy, wspaniały zespół. Tymczasem oni już 25 lat grają i śpiewają. Ania Zalewska-Ciurapińska mówi: „Jesteśmy muzykami, żyjemy, grając w Big Day, to jest nasza filozofia ”. Marcin Ciurapiński dodaje: "Całe nasze dorosłe życie to Big Day". Nazwę zapożyczyli z piosenki brytyjskiego zespołu XTC. A wszystko zaczęło się od zabawy latem 1992 roku, zupełnie nie traktując tego poważnie, śpiewali po angielsku, grali na gitarach i sami robili teledyski. Ania miała już za sobą współpracę z zespołem rockowym I Want You, który nawet nagrał kasetę. Marcin zaczynał od Beatlesów. Miał książkę z ich piosenkami i samouczek do gry na gitarze. Uczył się grać na gitarze i śpiewać przeboje Beatlesów, marząc o własnym zespole, który zresztą powstał, ale niczego nie nagrał. Spotkali się z Anią w Olsztyńskim Domu Kultury Akan, gdzie Marcin pracował jako instruktor. Kiedy ją zobaczył coś mu powiedziało, że Ania zostanie jego żoną. Ale zanim to się stało, stworzyli Big Day. Potem dopiero był ślub. Muzyka i miłość połączyły ich na długie lata. Czyż nie piękna historia? W dodatku ilustrowana przebojami zespołu. Miłego słuchania. Maria Szabłowska
Jeden z liderów zespołu, Pete Doherty, stał się na długie lata po 2004 roku (i ostentacyjnym zniszczeniu gitary i zejściu ze sceny Brixton Academy w trakcie koncertu) bohaterem tabloidów, częstym gościem klinik odwykowych i partnerem jednej z czołowych brytyjskich modelek, Kate Moss. Dywagacje, kiedy Pete wykończy się ostatecznie i definitywnie nie schodziły z czołówek gazet. To jakby przyćmiło jego niewątpliwy wkład do muzyki rockowej ostatniej dekady, w którym jego partnerem był najpierw przyjaciel a potem wróg z zespołu - Carl Barat. Kompilacja nosząca w podtytule nazwę "The Best Of The Libertines" przypomina kilkanaście najbardziej popularnych nagrań londyńczyków ("Up The Bracket", "Boys In The Band" czy pożegnalny "What Became Of The Likely Lads"). Ale też zawiera kilka niespodzianek: utwory "The Delaney" i "Don't Look Back Into The Sun", które nigdy nie ukazały się na albumach oraz piosenki "Mayday" i "What A Waster", jakie włączone zostały jedynie do australijskiej i amerykański
Koncerty klarnetowe wybitnego niemieckiego kompozytora XIX wieku Louisa Spohra w wykonaniu Paula Meyera - klarnet i zespołu Orchestre de Chambre de Lausanne.
Dziesiąty album studyjny zespołu Maanam. Został wydany 3 marca 2001 roku nakładem wydawnictw Kamiling Co i Pomaton EMI. Na tym albumie grupa zastosowała po raz pierwszy komputery, loopy i sample, a w warstwie lirycznej Kora obok własnych tekstów sięgnęła również do poezji Mirona Białoszewskiego, Edwarda Cummingsa i Kamila Sipowicza. Mimo tego album osiągnął słabe wyniki sprzedaży, przekraczając nakład 10 tysięcy egzemplarzy. Jest to ostatni album studyjny zespołu nagrany w „złotym" składzie.
Nagranie symfonii nr 3 "Eroica" Ludwika van Beethovena oraz symfonii nr 4 "Włoskiej" Felixa Mendelssohna w wykonaniu zespołu Tafelmusik Baroque Orchestra pod dyrekcją Bruno Weila.
Siódma płyta w karierze zespołu. CD zawiera 11 premierowych, autorskich kompozycji. Sami o niej mówią - proste rockowe piosenki, bez zbędnych "dodatków", ale... jest to najbardziej dopracowany materiał z dotychczasowych dokonań zespołu.