Komplet koncertów fortepianowych Wolfganga Amadeusa Mozarta nagrany przez Christiana Zachariasa - fortepian i prowadzenie z towarzyszeniem zespołu Orchestre de Chambre de Lausanne. Poprzednio poszczególne woluminy koncertów ukazywały się na pojedynczych płytach.
Piąty album grupy z Portland (Oregon), który zrodził się z fascynacji renesansem brytyjskiego folku z lat 60., a szczególnie dokonaniami Sandy Denny i Fairport Convention oraz EP-ką folkowej divy Anne Briggs z 1966 roku, zatytułowaną właśnie "The Hazards Of Love".Lider The Decemberists, Colin Meloy, po dłuższych wakacjach jako solista, zauważył, że na EP Briggs nie istnieje piosenka tytułowa, czyli "The Hazards Of Love". Postanowił ją więć ją napisać i na płycie jego zespołu pojawia się ona dwukrotnie: najpierw jako baśniowy song o bezpieczeństwie zacisznego domostwa w opozycji do niebezpieczeństw świata zewnętrznego, którego nieodmiennym symbolem w muzyce folkowej był las. Utwór ten w finale płyty powraca już jako 17-minutowa, rozbudowana epicka kompozycja narracyjna, w której kalejdoskopa zmienność ogniskuje w sobie tak folkowe motywe, jak i wręcz heavy-metalowe elementy. I nie ma w tym żadnej sprzeczności. Wszak nie na darmo - jak przypomina Meloy - Sandy Denny uczestniczyła w nagraniu "The Battle Of Evermore". To nie pierwszy tego rodzaju skok w stronę różnych ludowych tradycji, jaki wykonują The Decemberists w swojej karierze. W 2004 roku zespół wydał singel z 18-minutową kompozycją "The Tain", opartą na irlandzkiej legendzie. Dwa lata później na przełomowym w ich karierze albumie "The Crane Wife" odwołał się aż w trzech utworach do dawnej japońskiej klechdy ludowej, ale też do innych opowieści, których ukoronowaniem była 13-minutowa, trzyczęściowa ballada o morderstwie, zatytułowana "The Island". W dzisiejszym świecie rocka, zorientowanym na natychmiastowy poklask, doraźne - zsynchronizowane z aktualną modą przesłanie, The Decemberists odwołują się do starszej, niestety już odchodzącej w przeszłość rockowej tradycji, w której liczył się przede wszystkim wywodzący się ze starej tradycji ludowej kunszt snucia porywających opowieści o ludziach i zdarzeniach, którym dziś patronują postacie formatu Boba Dylana, Raya Daviesa (The Kinks) czy Toma Waitsa. "The Hazards Of Love" to z jednej strony płyta rockowa, jedna z ciekawszych w ostatnich miesiącach, kontynuująca wcześniejsze wybitne dokonania zespołu ("Her Majesty The Decemberists" i "Picaresque"), ale też jakby miejscami i rock-opera w starym stylu The Who, w której gościnnie z The Decemberists wystąpili m.in. Becky Stark (folkowa grupa Lavender Diamond), Shara Worden (kabaretowo-operowa formacja My Brightest Diamond), Rebecca Gates (The Spinanes) oraz Robyn Hitchcok i Jim James (My Morning Jacket).
Chór Armii Radzieckiej, jak wiele innych chórów męskich, składa się z trzech głównych sekcji wokalnych – tenorów, barytonów i basów. W większości wykonywanych numerów są podzieleni na większą liczbę głosów, co daje w sumie 8 różnych linii wokalnych. W repertuarze chóru znajduje się ponad 2 tysiące utworów: od piosenek żołnierskich przez pieśni narodowe, pieśni ludowe, muzykę sakralną po utwory kompozytorów rosyjskich i światowych, a także światową muzykę popularną. W różnych latach pracę chórmistrzowską i dyrygencką w zespole prowadzili wyróżniający się muzycy ZSRR i Rosji: K.P. Winogradow, B.G. Sokołow, B.J. Kulikow, E.C. Tytianko, J.B. Pietrow, A.P. Kułygin, B.J. Tusiejew, B.A. Fiedorow (został dyrektorem artystycznym i głównym dyrygentem zespołu), Igor Rajewski, Walerij Chaliłow. Orkiestra, co stało się później typowe dla orkiestr wojskowych w ZSRR, jest połączeniem zachodnich i narodowych instrumentów, takich jak bałałajka, domra, bajan. W szczytowym okresie chóru w orkiestrze tej grało 38 żołnierzy muzyków. Grupa taneczna składa się z 60 tancerzy obojga płci. Wykonują tańce ludowe, jak i napisane specjalnie dla zespołu.
Album zespołu Republika nagrany i wydany w 1993 roku.
Symfonie nr 2 i 4 niemieckiego kompozytora romantycznego Roberta Schumanna w wykonaniu zespołu Orchestre de Chambre de Lausanne pod dyrekcją Christiana Zachariasa.
Album zespołu Sexbomba zatytułowany „Spam” to dziesiąty rejsowy album punkowej formacji, grającej nieprzerwanie od 1986 roku. Jego premierę zaplanowano na 8 marca 2016r. Album zawiera dwanaście premierowych utworów i jeden cover: sexbombową wersję utworu „Dlaczego?” z repertuaru zespołu TZN Xenna.Muzycznie płyta jest kombinacją punkrocka i rockandrolla. Ostre, gitarowe riffy uzupełnione są roackandrollowymi melodiami. W refrenach tradycyjnie znajdziecie wiele chóralnych zaśpiewów. Na płycie „Spam” debiutuje nowy gitarzysta Sexbomby - Maciej Gortatewicz. Tym razem w zestawie utworów znajdziecie również jeden wolny kawałek - opowieść o życiu w Monitorowanym mieście. Pozostałe teksty opowiadają przede wszystkim o emocjach i otaczającej rzeczywistości, jaka w XXI wieku jest udziałem nas wszystkich. Podczas nagrywania nie obyło się bez wsparcia gości. W dwóch utworach wystąpili muzycy zespołu TZN Xenna oraz Adam Szymański.Skład zespołu Sexbomba:Robert Szymański – śpiewMaciej Gortatewicz – gitara, śpiewPiotr Welcel – bass, śpiewDominik Dobrowolski – perkusjaNagranie i realizacja Marcin „Marchewa” Mackiewicz
Pionierzy i innowatorzy norweskiego awangardowego Black Metalu stworzyli 11 album w swojej karierze. "True North" podsumowuje 25 lat działalności zespołu. 9 nowych kompozycji z wielowarstwowymi wokalami i typowym dla zespołu podejściem do mieszania gatunków zafascynuje każdego fana.
Czwarta w karierze płyta zespołu One Direction - najpopularniejszego w historii zespołu młodzieżowego! Krążek zatytułowany ‘Four’ jest następcą ‘Midnight Memories’, najlepiej sprzedającej się na świecie płyty 2013r (w Polsce osiągnęła status podwójnej platyny!). Nowa płyta jest dowodem na artystyczny rozwój chłopaków - Niall, Louis, Harry, Liam i Zayn sami współkomponowali wszystkie utwory z płyty.
Wznowienie czwartej studyjnej płyty death metalowych weteranów z Holandii! Album wydany pierwotnie w 1998 roku to arcydzieło gatunku. Brutalnie zwięzły i bezkompromisowy, pełen niszczycielskiej perkusji Aada Kloosterwaarda (późniejszego wokalisty zespołu), niszczących gitarowych riffów Barta van Wallenberga oraz zwieńczony wściekłym rykiem Erica De Windta, "Aggressive Measures" nie może być inaczej postrzegany niż ponadczasowy klasyk death metalu.
Wkrótce po ponownym zjednoczeniu i powrocie ze znakomitym albumem "Killing Peace", legendarna brytyjska thrash-metalowa formacja Onslaught stawia kolejny krok ku ustanowieniu swego statusu jako jednego z najznamienitszych przedstawicieli gatunku. Pierwsze DVD Onslaught zawiera ponad godzinę thrashowej rzezi: brudne, agresywne riffy, potężna sekcja rytmiczna a wszystko to ukoronowane charakterystycznymi wrzaskliwymi wokalizami Sy'a Keelera. Zarejestrowany podczas pierwszej wizyty zespołu w Polsce, materiał zawarty na tym wydawnictwie stanowi dobrze wyważoną mieszankę najlepszych kompozycji Onslaught wykonanych na żywo. DVD zawiera także wywiad z Nigem Rockettem oraz Sy'em Keelerem, jak również wiele innych materiałów bonusowych.