Najlepsze utwory z dyskografii zespołu Le Poème Harmonique pod dyrekcją Vincenta Dumestre. Płyta zawiera utwory XVII-wiecznych kompozytorów.
"Shipwreck" to drugi album warszawskiego The Black Tapes. Na nowej płycie znaleźć można zarówno utwory nawiązujące stylem do tych znanych z pierwszego albumu, jak i kompozycje, które zwiastują nowe kierunki rozwoju zespołu. The Black Tapes zgodnie ze swoją filozofią eksplorują świat gitarowego grania, jakiego nie łatwo uświadczyć na polskiej scenie muzycznej. W przeciwieństwie do pierwszej płyty, materiał na nowy krążek nagrano w Polsce, a muzycy sami wzięli na siebie sporą część pracy przy realizacji i produkcji nagrania, dzięki czemu płyta jest znacznie bardziej dopracowana niż wydany w 2009 roku debiut. "Shipwreck" to zapis rozwoju zespołu w ciągu ostatnich dwóch lat , które minęły od nagrania pierwszej płyty. Tracklista: 1. Noah's Ark2. Charm of the Bourgeousie3. Come Come Culture of Death4. Life and Lie Differ With F Only5. Shipwreck6. Future Is Yours7. Monday Is Shit8. Warsaw9. Crazy Little Thing Called Lust10. Black Sheep11. Broken Flower
Nowy album Hooton Tennis Club zatytułowany"Big Box Of Chocolates" to następca debiutanckiego "Highest Point In Cliff Town" z sierpnia 2015 roku. Druga płyta zespołu zachowuje ducha poprzedniego longplaya, ale z bogatszym instrumentarium i tekstami, które dotykają poważnych tematów: miłość, poczucie straty czy nihilizm serwowane w tak charakterystycznym dla zespołu lakonicznym, słodko-gorzkim stylu.
Powstawała w okresie rekonwalescencji po wypadku samochodowym zespołu (w 1991 r.) i ukazała się w 1992 r. Zawierała całkowicie premierowy materiał, a wśród piosenek znajdziemy wielki hit koncertowy zespołu "Pierwszy raz". W 1993 r. ukazała się reedycja "Blasfemii" we Francji. Kolejnym albumem Dezertera jaki zagościł na winylu jest Blasfemia – jedna z najbardziej oryginalnych i wyprzedzających swój czas płyt tego zespołu. Oryginalnie wydana w 1992 roku, ukazała się już na czarnym krążku nakładem Qqryq, ale pojawiło się wówczas zaledwie 500 sztuk i dziś tamta edycja kosztuje nawet 500-600 zł. Zremasterowana, różniąca się kilkoma szczegółami, ale wydana w duchu oryginału, reedycja jest już w cenie dostępnej dla przeciętnego śmiertelnika. Tracklista: Side A 1. W zakamarkach 2. Zdrada 3. Jeszcze nie zapomniałem 4. Pierwszy raz 5. Zakołysanie Side B 1. Masz wolność więc płać 2. Kradniesz mój czas 3. Przemoc rodzi przemoc 4. Zabijemy cię 5. Leżąc (albo dylemat dyletanta)
Inspiracją do stworzenia nowego albumu Batalion D’amour stała się Niya, bogini czczona na Wschodzie. Symbolizuje ona tchnienie życia i związaną z tym energię, nawiązująca również do legendy Czarnego Słońca zwiastującego śmierć. Te dwa tak przeciwstawne odcienie uwidaczniają się na albumie, gdzie liryzm łączy się z dynamiką i mocniejszymi brzmieniami. Różne inspiracje członków zespołu przyczyniły się do współistnienia tak elementów progresywnych jak i chłodniejszych gotyckich i metalowych dźwięków. Niezwykły wokal Karoliny Andrzejewskiej dodaje albumowi nowego tchnienia.
Nagranie Mesjasza Jerzego Fryderyka Haendla w wykonaniu zespołu Les Arts Florissants pod dyrekcją Williama Christie. Wśród solistów m.in Andreas Scholl.
Zielone Żabki grają ska łamany przez punk i pochodzą z Jawora. Powstali w w 1987 roku. Tworzyli go "Smalec", "Brambor" i "Mister". Na początku zespół nazywał się Nieelektryczną Grupą Muzyczną, jednak, gdy Brambor odszedł z zespołu, nazwa została zmieniona na Zielone Żabki.
Wznowienie opublikowanego pierwotnie w 2003 roku, jako solowy materiał Paddy'ego McAloona hipnotyzującego albumu "I Trawl The Megahertz". Płyta ta została zremasterowana i wydana obecnie pod marką pop rockowego zespołu Prefab Sprout, którego członkiem jest Paddy. Album ten uważany jest za najbardziej ambitne wydawnictwo przy którego powstawaniu brał udział McAloon.
Juan Diego Florez, „pełen werwy tenor, król repertuaru bel canto” (New York Times), nowym albumem dołącza obecnie do słynnej listy tenorów nagrywających popularne pieśni włoskie i neapolitańskie, w tym w opracowaniach dokonanych dla jego idola i mentora – Luciano Pavarottiego. Znajdziemy tutaj wszystkie klasyczne pozycje począwszy od „O Sole Mio” i „Arriverderci Roma”, po „Mattinata” i „Non ti scordar di me”. Aby nadać świeżego charakteru temu znanemu repertuarowi wiele z tych pieśni zostało opracowanych na nowo tak, aby wywołać klimat autentycznego zespołu grającego w neapolitańskiej kafejce. Razem z Juanem Diego występują tu: grający na mandolinie Avi Avital i uznana akordeonistka Ksenija Sidorova. W dwóch piosenkach do zespołu dołącza świetny gitarzysta Craig Ogden. Album stanowi doskonałe uzupełnienie pierwszego albumu Juana Diego „Sentimento Latino” zawierającego popularne przeboje, który sprzedał się w ponad 80 000 egzemplarzy. Piosenki peruwiańskie i pochodzące z Ameryki Łacińskiej ukazują na tym albumie wyraźny związek z dawnymi piosenkami neapolitańskimi. W obu tych gatunkach odnajdujemy to wyjątkowe brzmienie Floreza, „jego elegancki i precyzyjny głos brzmi czysto i jasno, szczególnie w słynnym wysokim rejestrze – co jest wyjątkowo cenne u tenora najwyższej klasy– zdolnego nie tylko pewnie, ale z najwyższym żarem wydobywać wysokie dźwięki” - (The Guardian).
Po latach nieobecności wraca na rynek jedna z najważniejszych polskich płyt progresywnych lat 90. Już w chwili wydania W galerii czasu zarysowała główne linie rozwoju zespołu Lizard na kolejne lata. Progresywna stylistyka inspirowana największymi (m.in. King Crimson) została w momencie startu zdefiniowana w autorski sposób – na debiucie słychać zaczątki oryginalnego stylu, który był konsekwentnie rozwijany na kolejnych wydawnictwach zespołu. Rozbudowane kompozycje pełne intrygujących partii solowych tworzą wciągającą, wielowątkową opowieść, w której równie istotne są wszystkie trzy elementy: muzyka, teksty oraz głos Damiana Bydlińskiego. Na potrzeby niniejszego wydawnictwa materiał został poddany nowemu masteringowi. Muzycy: Damian Bydliński – vocal, lyrics Janusz Tanistra – bass guitar Mirosław Worek – guitar Andrzej Jańcza – keyboards Mariusz Szulakowski – drums, percussion