Skull & Bones" to już piąta i uznawana za najciekawszą pozycja w 11-letniej karierze kalifornijskiego zespołu. Nie porzucając hipnotyzujacego hip hopu, który stał się ich znakiem rozpoznawczym, B-Real, DJ Muggs i Sen Dog zrobili stylistyczny "skok w bok".
Niemiecki DJ, producent i showman o międzynarodowej sławie proponuje swój autorski, undergroundowy mix ostrej, podszytej funkiem muzyki house, która się stała jego znakiem firmowym.
Zespół The Shins znany jest głównie za sprawą wokalisty Jamesa Mercera, który w ramach 'urlopu' od macierzystej formacji udzielał sie w projekcie Broken Bells i u boku producenta Danger Mousa wylansował takie pop-alternatywne przeboje jak 'The Ghost Inside' i 'The High Road'. W 2012r. wraca do kojrzeni, czyli grupy z kórą związany jest już 15 lat. Styl grupy jest można by scharakteryzować jako połączenie alternatywy, popu, folku i elementów country ale znakiem firmowym The Shins są po proste dobre piosenki - jak choćby 'Simple Song', singiel firmujący najnowszy album 'Port Of Morrow'. Krążek wyprodukował Greg Kurstin (Lily Allen, Hard-Fi, Kelly Clarkson) i zawiera on świetnych, na długo zapadających w pamięć 10 kompozycji.
Album oceniany jako jedna z najmocniejszych pozycji w katalogu Lady Pank, był wtedy i wciąż jest, pomimo upływu lat, zbiorem niezwykle udanych piosenek. Ten zbiór tym razem w wersji winylowej to perełka wśród LP zarówno muzycznie, jak i tekstowo. Po prostu panowie Borysewicz i Panasewicz stanęli na wysokości zadania. Równowaga pomiędzy rockową energią i pięknymi, lirycznymi melodiami, które zawsze były znakiem rozpoznawczym Lady Pank, jest tu naprawdę zdumiewająca. Tracklista: 1. Prawda i serce 2. Znowu pada deszcz 3. Ufo 4. Ślepy strach 5. Nieustraszeni łowcy głów 6. Wierny jak pies 7. Mały rastaman 8. Nie spoglądaj nigdy wstecz 9. List do B. 10. Słowa, słowa, słowa 11. Latać może każdy 12. Dla Alicji
Hugo Diaz jest zaliczany do najwybitniejszych bandeonistów wszystkich generacji. Na tej płycie gra zarówno tanga, jak i barokowe klasyki Bacha i Frescobaldiego. Wszystko z błyskotliwością i wielką klasą, która stała się jego znakiem rozpoznawczym.
Początki zespołu "Krzysztof Głuch Oscillate" sięgają roku 2004. Nowoczesna wizja, różnorodność i sposób podania tej muzyki podkreśla zmiany jakie na przełomie ostatnich lat wydarzyły się w muzyce na Świecie. Jest to również podróż przekrojowa przez historię światowych trendów i stylów muzycznych. Płyta paradoksalnie dowodzi temu, że Blues jest formą otwartą, nieprzewidywalną a co za tym idzie świeżą, improwizatorską i wirtuozerską skupiającą wokół siebie muzyków o szerokich horyzontach muzycznych. Znakiem, że nurt ten czerpie inspiracje z zewnątrz, przełamuje konwenanse poprzez dodawanie elementów zaczerpniętych z innych gatunków muzycznych, a co za tym idzie pozwala się skutecznie przełożyć na język współczesny. Grupa łączy w sobie muzyków z różnych grup wiekowych dzięki czemu owoc ich wspólnej pracy pozostaje nowatorski, pozbawiony ram i schematów.
Brett Gurewitz i Greg Graffin - autorzy całego repertuaru na "The Dissent Of Man" - przyznają skromnie, że ostatnie dwie płyty Bad Religion miały raczej charakter konserwatywny, to znaczy - poruszały się po dobrze znanym wszystkim fanom zespołu terytorium. Tym razem jest inaczej. Nowy album - ich zdaniem - to nowy rozdział w karierze Bad Religion: dokładnie taki, jakim w przeszłości były ich klasyczne dziś płyty "Recipe" i "Stranger Than Fiction", definiujące punk rock z Zachodniego Wybrzeża.. Pod okiem producenta Joe Barrosi'ego (Queens Of The Stone Age, Tool) w rzeczy samej powstał album bardziej zróżnicowany, na jakim odżył duch muzycznej przygody, będący przez lata znakiem znakiem rozpoznawczym Bad Religion. Obok natychmiast rozpoznawalnych dla fanów punkrockowych hymnów ("The Day The Earth Stood Stalled"), znalazły się tu utwory bliższe stylistyce klasycznego rocka ("Cyanide") oraz wyraźnie adresowane do szerszej publiczności przebojowe kawałki, po które z pewnością chętnie.
De Press to polsko-norweska grupa muzyczna założona w roku 1980 przez Andrzeja Dziubka (w Norwegii znanego jako Andrej Nebb). Mimo, że zespół działał przez wiele lat poza granicami kraju nikt nie powinien mieć wątpliwości, że jest on nasz, polski ze względu na charakterystyczne góralskie brzmienie, które jest znakiem rozpoznawczym grupy. Zespół łączy punkrocka z melodiami spod Tatr. To już 19 album w dorobku grupy, na którym znajdziemy 14 utworów. Są na nim zarówno kompozycje lidera, Andrzeja Dziubka jak i kilka piosenek ludowych w interpretacji zespołu.
"To Each" był pierwszym studyjnym albumem grupy A Certain Ratio, wydany w 1981 roku. Mieszanka funku, dub, perkusji i elektroniki stała się znakiem rozpoznawczym zespołu. Tracklista: 1. Felch 2. My Spirit 3. Forced Laugh 4. Choir 5. Back to the Start 6. The Fox 7. Loss 8. Oceans 9. Winter Hill
Bogusław Mec (ur. 21 stycznia 1947 w Tomaszowie Mazowieckim, zm. 11 marca 2012 w Zgierzu) – polski piosenkarz, artysta plastyk i kompozytor. Absolwent Wydziału Projektowania Ubiorów w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. Zadebiutował w 1969 r. na Łódzkiej Giełdzie Piosenki, otrzymując nagrodę główną, nagrodę publiczności oraz wyróżnienie specjalne jury. W 1972 roku na X Krajowym Festiwalu Piosenki w Opolu otrzymał nagrodę Ministra Kultury i Sztuki za utwór "Jej portret". W latach 1969-1972 występował w łódzkich klubach studenckich: "77", "Klubie Plastyków" czy "SPATIFE". Jego znakiem firmowym był czarny kapelusz i długi płaszcz. W latach 80. koncertował po Stanach Zjednoczonych, ZSRR, Jugosławii, Hiszpanii i NRD. Od 2001 roku chorował na białaczkę. Zmarł 11 marca 2012 w zgierskim szpitalu. Pochowany 16 marca 2012 na łódzkim cmentarzu komunalnym Doły.