Elvis Presley, niekwestionowany King Of Rock & Roll. Elvis zawsze był chwalony za to, że jest w stanie śpiewać "wszystkie rodzaje muzyki", a ten album skupia się na jego klasycznych utworach miłosnych i gospel. Klasyki zostały zaśpiewane przez Elvisa tak, jak nikt inny zrobić tego nie mógł. To bez wątpienia najcudowniejszy zbiór piosenek zaśpiewanych przez samego króla.
Film w reżyserii Kevin Macdonalda stanowi praktycznie kompletną biografię króla reggae Boba Marley'a począwszy od momentu narodzin aż do śmierci w wieku 36 lat 11 maja 1981 roku. Macdonald uzyskał dostęp do prywatnego archiwum rodziny Marleya, bez którego nie mógłby zrobić tak wspaniałego muzycznego dokumentu.
Po cenionym albumie „Deep Fantasy” z 2014 roku, White Lung wracają z czwartą płytą - „Paradise”, która 6 maja ukazzała się nakładem wytwórni Domino. W pełnych mocy, 28 minutach albumu muzycy zawarli takie emocje jak pożądanie i ból, miłość i piękno, które emanują niezwykłą energią. Wokalistka Mish Barber-Way, gitarzysta Kenneth William i perkusistka Anne-Marie Vassiliou pracowali nad płytą „Paradise” w Los Angeles z producentem Larsem Stalforsem (HEALTH, Cold War Kids, Alice Glass). „Lars był właściwym producentem i miał właściwy wpływ” - mówi Barber-Way, zaś William dodaje: „słuchałem kilku producentów, z którymi chciałem zrobić naszą płytę i uznałem, że rzeczy Larsa są najbardziej nowoczesne. Wiele zespołów idzie w retro analogi lub udawane analogowe taśmy, stare vintage-gitarowe brzmienia. W przypadku tego zespołu i tej płyty uznałem, że bardziej sensowne będzie pójść do przodu”.
Mieszkająca w Los Angeles artystka wydaje debiutancką płytę „SASAMI”. Wraz z zapowiedzią ukazał się teledysk do piosenki „Jealousy”. „Cały teledysk „Jealousy” powstał z inspiracji sceną „Bruce Vs Chocolate Cake” (Bruce kontra czekoladowe ciastko), pochodzącej z filmowej adaptacji z 1996 roku powieści „Matilda" Roald Dahl” - mówi Sasami. „Chciałam aby to było jak filmowa wersja dziwnej gry. Jestem czarownicą i tańczę z moim pomocnikiem Gobby, figlując na tle malowanej scenografii. Na szczęście nasze spustoszenie przynosi wyzwalające zakończenie, gdy czarownica zostaje uwolniona od swoich społecznych oczekiwań, narzuconych przez siebie obsesji i rytuałów. Chciałam zrobić coś groteskowego, przerażającego i zabawnego.”- kontynuuje.
Wash The Sins Not Only The Face to drugi album Esben And The Witch, formacji którą tworzą: wokalistka, gitarzystka i basistka Rachel Davies, gitarzysta Thomas Fisher oraz odpowiedzialny za elektroniczne brzmienia klawiszowiec i perkusista Daniel Copeman. Aby nowy album był jeszcze lepszy niż znakomicie przyjęty debiutancki Violet Cries z 2011 roku, Esben And The Witch postanowili podjąć wyzwanie i odrzucić przeszłość, by znaleźć drogę ku przyszłości. Jestem dumna z naszej pierwszej płyty, ale bardzo się rozwinęliśmy, udoskonaliliśmy sposób w jaki pracujemy - mówi Rachel Davies. Przy pierwszej płycie ciągle zastanawialiśmy się kim jesteśmy, jaka jest nasza rola, co możemy zrobić - dodaje Daniel Copeman. Teraz mieliśmy lepszy obraz tego co chcemy zrobić i jak to osiągnąć. Jesteśmy bardziej skoncentrowani, bardziej pewni siebie. Pomysł na ten album zaczął się rodzić w głowach muzyków, gdy promując Violet Cries długimi dniami jeździli z koncertu na koncert, przemierzając Amerykę. Podczas
Pożegnalny album najlepszego polskiego zespołu rockandrollowego - The Stubs. Krążek, zatytułowany "Let's Die", zawiera 11 piosenek pełnych mięsistych, zadziornych riffów i zawadiackich, przebojowych refrenów, które przez te wszystkie lata stały się wizytówką grupy. Nie pytajcie "czemu", pytajcie "jak". Czy lepiej zejść z tego świata szybko, z hukiem, czy w spokoju ducha, na wygodnym fotelu? "Bez chwili zastanowienia pierwsza opcja. My zdecydowaliśmy się na trzecią drogę - eutanazję" - tłumaczy perkusista Radek. "Zdecydowanie życzyłbym sobie żyć jakieś pięćset lat, niestety jak się nie da to wolę zdychać tak, by o tym nie wiedzieć za bardzo. Tutaj wyszło jak wyszło, ale nic nie może przecież wiecznie trwać jak śpiewała śp. Anna Jantar" - dodaje basista Łukasz. "Najlepiej to chyba klasycznie "we śnie". Gorzej, jeżeli postanowisz umrzeć z własnej woli i ręki. Wtedy niechże to już p*erdolnie jak najgłośniej" - tłumaczy gitarzysta i wokalista Tomek. "Let's Die" to konkret - bez ballad, dłużyzn i niepotrzebnych popisów. To też w 100% The Stubs, jakich ich pokochaliśmy. "Po występach na "Męskim Graniu" tu ówdzie słyszeliśmy podśmiec*ujki jakoby kolejna nasza płyta miała być popowa. Nic z tego. Chcieliśmy po prostu za*ebać tak jak lubimy" - mówi Radek. "To chyba głównie za sprawą czasu, jaki mieliśmy na spokojne wypichcenie tego bigosu. Kawałki powstawały w zasadzie od skończenia poprzedniej płyty, mieliśmy trochę czasu, by większość materiału sprawdzić w ogniu koncertów i jakoś tak nam się przyzwoicie ta muzyka ułożyła w rękach, że jest moc i nie ma lęku" - wspomina Łukasz. Okładkę zdobi śliczny neon z ulubionym motywem The Stubs - luczadorem. "Chłopcy wpadli na ten pomysł chyba żeby zrobić mi przyjemność. Od jakiegoś roku zajmuję się projektowaniem i wykonywaniem neonów zawodowo i pojawił się taki plan, by właśnie neon zdobił naszą okładkę. Na początku byłem sceptycznie nastawiony - nie wyobrażałem sobie, by grafika mogła oddać analogowy charakter prawdziwego, rozświetlonego gazu w szklanej rurce. Postanowiłem z projektu okładki Tomka zrobić prawdziwy neon. Pomysł wypalił, zaprzyjaźniony fotograf pięknie nam go uwiecznił. Oryginał już wkrótce zawiśnie w biurze wytwórni, z którą tak świetnie nam się współpracowało przez te wszystkie lata" - tłumaczy historię powstania neonu Łukasz. To dobry moment na podsumowanie i moment refleksji nad trumną. Zapytani co będą chcieli zapamiętać z tych wszystkich lat wspólnego grania, sekcja rytmiczna stawia sprawę jasno: "Tych wszystkich ludzi, których mieliśmy okazję dzięki Stubs poznać i miejsca, które z tego samego powodu mieliśmy okazję zobaczyć. I to, że mimo różnych charakterów byliśmy przede wszystkim przyjaciółmi, których łączył wspólny cel i pasja". A co chcieliby wymazać z pamięci? "Uważam, że każdy ma taki swój "najlepszy czas w życiu". Nie rejestruje się tego na bieżąco, dopiero lata później, wracając do owego okresu myślami, mówi się taką oto standardową kwestię: "to były czasy". Uważam też, że bierze się to z całym dobrodziejstwem inwentarza, a złe momenty stają się tymi najlepszymi historiami. Tak więc poza momentami, które z różnych powodów wymazały się same - nie wymazałbym absolutnie nic" - zamyka temat Tomek. Tracklista: 1. You Don't Know Shit 2. Red Bean 3. Profane The Blues 4. Go Where You Belong 5. Gasoline 6. Gone 7. Take Off Your Shoes 8. No More 9. The Man Who Will Blow Up The World 10. Woke Up This Morning 11. Let's Die
Najnowsza płyta Mulgrew nagrana została w lutym 2012 roku z towarzyszeniem obchodzącego w tym roku trzydziestopięciolecie Kluver's Big Band, a wszystkie kompozycje wyszły spod pióra amerykańskiego pianisty. Kompozycje jego nie mają prostej formy dialogu pianisty z orkiestrą, starannie dzieli zespół na poszczególne grupy instrumentów. Czasami oczywiście obecna jest tu forma przeciwstawienia fortepianu i big bandu (częściej jest to jednak klasyczne trio vs. big band), ale prócz tego mamy także momenty, gdy obok pianiście (lub trio) przeciwstawiony jest big band z wysuniętym na pierwszy plan, improwizującym saksofonistą, lub też - by jeszcze bardziej skomplikować formę - sekcja rytmiczna stanowi zupełnie odrębny organizm w usytuowanym jak wyżej schemacie. Doświadczeni Miller i równie jak on ceniony dyrygent i założyciel zespołu Jens Kluver po prostu mają pomysł na to, co można zrobić z tak dużym aparatem wykonawczym, jakim jest zgrany kolektyw orkiestry; mają wizję, jak ta muzyka może zabrzmieć i potrafią ją wraz z pozostałymi, wiele zresztą od siebie wnoszącymi, członkami zespołu zrealizować. Całość została przy tym zarejestrowana na koncercie – był to ostatni z pięciu występów podczas krótkiego tournee zespołu z Millerem. Świetna płyta! autor: Józef Paprocki
Dj Taye był pierwotnie raperem i beat makerem. Niepsodziewana śmierć Dj Rashada w 2014 roku spowodowała, że narodził się pomysł na ten album. "Kiedy Rashad umarł, czułem natchnienie do dalszego rozwijania muzyki, którą tak bardzo kochałem, więc musiałem coś zrobić ... zrobić coś zupełnie nowego". Tracklista: 1. 2094 2. Trippin 3. Need It 4. Smokeout 5. Same Sound 6. 9090 7. Anotha4 8. Bonfire 9. The Matrixx 10. Get It Jukin´ 11. Pop Drop 12. Gimme Some Mo 13. Truu 14. Closer 15. I´m Trippin 16. I Don´t Know
"The Outer Ring", czyli "Pierścień zewnętrzny", to podmiejski świat ludzi, którzy zostali wypchnięci z centrów miast przez stagnację płac i rosnące koszty. To zdecydowanie bardziej zróżnicowany świat, niż typowe obrazy podmiejskie. Sklepy z e-papierosami i salony fryzjerskie egzystują obok meksykańskich sklepów spożywczych i Dollar General. Ale to również świat głęboko naznaczony biedą, napięciami oraz gniewem. "Moim zdaniem, jeśli ta płyta może coś zrobić, to być mostem ponad podziałami" – tak o swoim trzecim albumie opowiada Erika M. Anderson. Mówi: "hej Ameryko Środkowa, widzę cię, wiem że twoje problemy ekonomiczne i problemy z narkotykami są prawdziwe, ale nie pozwól, aby twój patriotyzm i twój gniew był wykorzystywany przez oszustów. Nie pozwól by twoje wartości były niszczone przez niechęć”.
Piosenki The Tiger Lillies – niezwykłych angielskich ekscentryków, odkryłem dla swojego teatru przed wielu laty, przemycając w różnych spektaklach pojedyncze utwory ich autorstwa. Wciąż jednak krążyła mi w głowie myśl, aby zrobić przedstawienie zbudowane w całości z ich piosenek.