The British jazz musician and his band captured live in performance at the Medina Theatre on the Isle of Wight. The songs performed include 'Bourbon Street Parade', 'Jungle Nights in Harlem' and 'We Sure Do Need Him Now'.
Album został wydany przez wytwórnię Pentatone (PTC 5186749).
Tracklista:1. All Became Nothing2. Blasphemous Supremacy3. Retaliation4. Solitudinem5. Into Nihil6. Necromantic Ways7. Resurrection of the Light Bearer8. The Hunt, the Instinct9. Enter the Temple10. Under Death's Shadow
„Careful” to szalona jazda, która celebruje porzucenie, podczas żałobnego przywiązania i miłości. Dziesięć piosenek na drugim pełnym albumie Boy Harsher „Careful”, trwające 44 minuty, zawiera niesamowite dźwięczne krajobrazy, które są zarówno ostre, z wysokim tempem, jak i dynamiczne. Album dostarcza różnorodne emocje - od nostalgicznej tęsknoty „LA” po intensywny i trzymający w napięciu „Come Closer”. Nerwowość nagiętych, nienarzuconych syntezatorów Augusta Mullera w połączeniu z bujnym, a czasem kruchym wokalem Jae Matthewsa, dostarcza nierozstrzygniętego, ale satysfakcjonującego spotkania z Boyem Harsherem. Ostrożnie przywołuje nowego ducha dla młodego zespołu - pełnego wzrostu i pożądania.
DanielS to jedyna w swoim rodzaju „fuzja muzyczna”, realizowana na wiolonczeli elektrycznej, wspartej multiefektami gitarowym. Na wiolonczeli, instrumencie kojarzonym głównie z wykonawstwem muzyki poważnej Daniel Sobiesiak dokonuje fuzji współczesnych stylów i gatunków muzycznych, od ambientu, muzykę filmową, aż po rock progresywny, w myśl zasady „muzyka nie dzieli się na lepszą lub gorszą, lecz na tą, która przenosi istotne treści emocjonalne lub też nie”.
Original Album Classics to pięciopłytowy box będący kwintesencją twórczości brytyjskiej progresywnej grupy rockowej Soft Machine uznawanej obok Pink Floyd za najwybitniejszą grupą brytyjskiego podziemia artystycznego lat sześćdziesiątych. Muzyka zespołu to wirtuozerskie połączenie rocka, jazzu, improwizacji oraz eksperymentów z dźwiękiem.W skład boxu wchodzą albumy: Third; Fourth; Fifth; Six; Seven.
Jean Rondeau – oryginalny w każdym calu. Młody, charyzmatyczny klawesynista francuski w wielkim stylu zadebiutował w świecie muzyki klasycznej, stając się niemal z miejsca jednym z najważniejszych klawesynistów na arenie międzynarodowej. Wrażliwość i szaleństwo, kontrowersyjne, choć stylistycznie nienaganne interpretacje, wreszcie – nietypowe stylizacje i nieco ekscentryczny sposób bycia, to wszystko działa jak magnes. Klawesyn pod palcami Rondeau skrzy się niezliczonymi barwami i płonie najprawdziwszą pasją. „Vertigo” ukazuje klawesyn w iście teatralnym ujęciu. Krążek jest drugą płytą Jeana Rondeau, którego debiut Imagine zdobył szereg prestiżowych nagród. Tytuł albumu nawiązuje do dramatycznej kompozycji francuskiego kompozytora barokowego Josepha-Nicolasa-Pancrace’a Royera. Dzieła jego i Jeana-Philippe’a Rameau tworzą rdzeń repertuaru, a Rondeau opisuje ich, jako „dwóch magików, dwóch mistrzów architektury, obdarzonych najdzikszą kreatywnością i błyskotliwością spośród twórców swych czasów”. W „Vertigo” atysta zgłębia relację pomiędzy muzyką teatralną i fortepianową tych kompozytorów.
Drugi krążek obiecującego duetu Middle Class Rut pochodzącego ze stolicy Kalifornii, Sacramento. Tworzą go przyjaciele od czasów szkolnych, Zack Lopez i Sean Stockham. Panowie sporo namieszali debiutanckim krążkiem "No Name No Color". Pochodząca z niego piosenka "New Low" znalazła się w pierwszej 40. notowania singli "Billboardu". "Pick Up Your Head" bez wątpienia wyniesie karierę Middle Class Rut na wyższy poziom. Zack i Sean napisali bowiem lepsze piosenki i mieli komfort dłuższej, spokojniejszej pracy w swoim domowym studiu. Wszystko jest więc o wiele bardziej przemyślane i dopracowane. Do miksów indierockowy duet wybrał legendę konsolety Davida Sardy'ego (m.in. LCD Soundsystem, Oasis, Wolfmother). Imponującą energią, świeżością i pomysłowością całość promuje piosenka "Aunt Betty".
'This new Dyad set now takes pride of place among currently available period performances of these works' (Gramophone)'A triumph … highly recommended' (Soundscapes, Australia)'Among the finest versions in a long list' (The Penguin Guide to Compact Discs)
Nikt tak genialnie nie potrafi połączyć hard core'a, thrash metalu, metalcore'a i punka jak Hatebreed. Kapela robi to imponująco już blisko 20 lat, a prezentowany szósty studyjny krążek dowodzi, że inni mogą się tej sztuki uczyć od kapeli charyzmatycznego Jameya Jasty. Artysta niemal zawsze, choćby nie wiadomo jak bardzo był przywiązany do określonej stylistyki, ma chętkę na eksperymenty. Raz są one lepsze, innym razem nieco gorsze. I niemal zawsze w życiu twórcy przychodzi taki moment, w którym chce powrócić w to miejsce, z którego zaczynał. Przypomnieć to, co go inspirowało. Wlać tę samą energię, co na początku kariery. "The Divinity Of Purpose" to właśnie taki powrót do przeszłości. Jak mówi Jamey, wraz z kolegami z Hatebreed tym razem postawili na totalną bezpośredniość i bezkompromisowość. Ważne było też to, że do grupy powrócił po kilkunastoletnim z nią rozbracie, gitarzysta Wayne Loziniak, który współzakładał Hatebreed w 1994 roku. Jasta mówiąc o inspiracjach wymienia takie nazwy jak Cro-Mags, Killing Time, Sheer Terror, Obituary, Bolt Thrower, Slayer, Entombed. "Będzie sporo oldschoolowych elementów, z których powstało Hatebreed" – zapewnia wokalista. Produkcję wzięli na siebie muzycy kapeli oraz wieloletni jej współpracownik, Chris "Zeuss" Harris. Hatebreed uderza tak mocno jak nigdy dotąd. I jak zwykle przekazuje coś ważnego o świecie i człowieku. Warto się wsłuchać, warto dać się zbombardować tą porcją bezlitosnego uderzenia. Wydanie na dwóch czarnych vinylach, gatefold + plakat.