Już 28.09. na rynku pojawi się najnowszy krążek lubelskiego rappera HZOP. Po dobrze przyjętym debiucie „Drogowskazy życia” HZOP powraca z dojrzałym materiałem nadal kładąc nacisk na uliczną tematykę czyniąc równocześnie techniczny i tekstowy progres co daje nam spójny i przemyślany album.
Lubimy nowości. Kochamy dobrze znane utwory, ale otwarci jesteśmy na wszelkie nowinki. W muzyce światy sztuki wysokiej i popkultury coraz bardziej na siebie zachodzą. Zbiorów wspólnych jest coraz więcej. Artyści świata klasycznego marzą o popularności gwiazd muzyki pop, te zaś, może nie otwarcie, ale jednak, tęsknią za szacunkiem, jakim obdarza się kolegów klasycznych. W świecie kompozytorskim podziały przestały już obowiązywać, bowiem twórcy muzyki poważnej od dawna piszą lżejsze utwory (piosenki) oraz komponują muzykę do filmu i teatru. Kompozytorzy rozrywkowi zaś zawsze tęsknili do występów z orkiestrami. Jedni byli, i są, bardzo blisko drugich. Przełom wieków przyniósł zjawisko, które jeszcze bardziej połączyło oba światy. Rockmani, często świetnie muzycznie wykształceni, zaczęli próbować swych sił w poważnych kompozycjach. Porzucali gitary, by rozpisywać swe utwory na inne składy. Nie wystarczał im już kilkuosobowy band. Głównymi postaciami tego nurtu stali się: Jonny Greenwood (gitarzysta Radiohead; zafascynowany Pendereckim) oraz Bryce Dessner (The National; jego mentorami byli Adams i Lutosławski). Nagle okazało się, że obaj – mimo spełnienia w rockowym życiu – zaczęli mieć także wiele do powiedzenia w równoległym świecie muzyki poważnej. Grupa rockmanów „chcących inaczej” zaczęła pęcznieć. Pod gwiazdą minimalistów – Philipa Glassa, Steve’a Reicha (którzy jako pierwsi w latach 60. „wessali” kontrkulturę pop), Arvo Pärta (mistrza „nowej prostoty”), Henryka Mikołaja Góreckiego czy Erika Satiego – zaczęli tworzyć inni. Mówi się o nich postklasycy, nowi klasycy, nowi kameraliści (bo z reguły obsady ich utworów są niewielkie). Szturmem zdobyli kontrakty z dużymi firmami płytowymi, wykonywani są w filharmoniach i na festiwalach muzyki nowej, ich kompozycje rozbrzmiewają w popularnych serialach i filmach, do ich muzyki tańczy się w balecie. Max Richter, Ólafur Arnalds, Jóhann Jóhannsson, Gonzales, Lambert. Piszą swoje, ale też garściami czerpią ze… „starej klasyki”. My pokazujemy ich z najlepszej strony, ale nie zapominamy, że podobne próby, przed laty, czynili inni, choćby Michael Nyman czy Gavin Bryars – twórcy, którzy nie mieli jednak tyle szczęścia, co ich młodsi koledzy. Ale bez nich trudno sobie tę współczesną „nową klasykę” wyobrazić. Tylko wciąż jakoś nie mogę się oswoić z tym terminem. Czy to aby na pewno „nowa”? I czy na pewno „klasyka”? Proszę posłuchać. Jacek Hawryluk, Polskie Radio
Tracklista:1. Inhuman Anatomy2. Reborn Abomination3. Servitude of Endless Suffering4. Slaves of Animosity5. Morbid Imagery6. Lack of Emotions7. Weeping for the Decayed8. Wake of Depridation9. Mass Execution10. The Suffering11. Throne of Deception
Tej osoby już nie trzeba przedstawiać znawcom muzyki klasycznej. Po bardzo głośnym debiucie w 2004 roku media zachwycały się młodym trębaczem. Określa się go jako niekwestionowanego następcę wielkiego Marice André. Boldoczki już w młodości odnosił ogromne sukcesy i pokazał, że nie będzie kolejnym wykonawcą bez stylu i charyzmy. Na Węgrzech wygrał pierwszą nagrodę w National Trumpet Competition. Studiował w słynnym Franz Liszt Conservatory pod okiem profesora Reinholda Friedricha. W 2002 roku otrzymał prestiżową Prix Young Artist Of The Lear. Pozycja obowiązkowa dla fanów, trąbki, urokliwego Gabora Boldoczki oraz muzyki włoskiej - od Vivaldiego, Marcello, Cimarosę, po Belliniego i Donizettiego. W nagraniu trębaczowi towarzyszą I Musici di Roma.
1. Owner Of A Lonely Heart2. Hold On3. It Can Happen4. Changes5. Cinema6. Leave It7. Our Song8. City Of Love9. Hearts10. Leave It (single remix - bonus)11. Make It Easy (bonus)12. It Can Happen (cinema version - bonus)13. It's Over (bonus)14. Owner Of A Lonely Heart (extended remix - bonus)15. Leave It ('a capella' version - bonus)
Tracklista:1. No. 1. Undine 00:05:21 2. No. 2. Aquarium 00:02:53 3. No. 3. The Honeysuckle 00:03:22 4. No. 4. Metronome 00:04:52 5. No. 5. Paradise 00:01:33 6. No. 6. Portrait in a Mirror 00:05:24 7. No. 1. Everything is Now 00:02:39 8. No. 2. Summer Rain 00:01:19 9. No. 3. Visitation 00:03:13 10. No. 4. Summer Night 00:01:56 11. No. 5. Circle 00:02:12 12. No. 6. Response 00:01:55 13. Slum Song 00:04:10 14. No. 1. Dawn at Sea 00:02:05 15. No. 2. Sea - Mist 00:02:07 16. No. 3. Song of the Drowned Man 00:02:15 17. No. 4. Black Gulls 00:04:14 18. No. 1. Through the Centuries 00:03:27 19. No. 2. Holding the Night 00:02:19 20. No. 3. Separation 00:03:48 21. No. 4. Drought 00:03:28 22. No. 5. Spring Rain 00:01:55 23. No. 6. Invocation to the Queen of Moonlight 00:03:36 24. No. 7. Our Magic Horse 00:02:03
1. Y Viva Espana2. Espana Cani3. Granada4. La Morena De Mi Copla5. Cielito Lindo6. Clavelitos7. El Relicario8. Ave Maria9. Ojos De Espana10. Empieza La Feria11. Amigos Para Siempre12. Macarena13. Bamboleo14. Volare15. Yo Quiero Hacer El Camino16. Una Paloma Blanca
Szósty studyjny album amerykańskiego singera – songwritera i multiinstrumentalisty. Pete Yorn jest obecny na amerykańskiej scenie muzycznej od szesnastu lat, kiedy zadebiutował przygotowując muzykę do komedii „Ja, Irena i ja”. Od tamtej pory wydał pięć płyt, w tym nagrany wspólnie ze Scarlet Johansson krążek „Break Up”, nagrodzony we Francji platyną. „Arranging Time” to wynik różnorodnych muzycznych i życiowych doświadczeń muzyka, zebranych przez ostatnie lata, kiedy mieszkał i tworzył w Los Angeles. Z pomocą producenta R. Walta Vincenta (który pracował wcześniej z Yornem m.in. przy pokrytym złotem debiucie „musicforthemorningafter”) artyście udało się przekuć je w zróżnicowany zbiór najwytworniejszych piosenek, jakie kiedykolwiek nagrał – od tęsknych, folkowych poematów przez blues amerykańskich bezdroży po energiczny, podszyty ciepłą elektroniką rock. „Myślę o mojej przeszłości i o tym, jak duża jej część zlewa się w jedno. Tytuł płyty to przypomnienie, by w życiu być bardziej obecnym i świadomym, a każda z piosenek jest małą lekcją na ten temat” – tłumaczy genezę „ArrangingTime” artysta.
Albumem „Wyszli coś zjeść” puszczamy oko do czasów, kiedy powstawał nasz ulubiony rap. Kanye West nie chodził z lustrem pod ręką, chłopaki z Outkast byli świeży i czyści, Talib Kweli i Hi-tek mieli wspólny tok myślenia, a Camron wcale nie wyglądał tak głupio w fioletowym. Dorzucamy do tego sporo Rasmentalismu i idziemy coś zjeść.
The Wizards | Delight – Karol Urbanek (kompozytor, instrumentalista) i Radosław Szulc (kompozytor, producent). Album Delight to połączenie muzyki klasycznej, filmowej z domieszką elektroniki. Dominuje tam fortepian w otoczeniu skrzypiec, wiolonczeli, fletu, rożka angielskiego, kontrabasu i innych instrumentów niezbędnych do stworzenia niepowtarzalnego klimatu. Delight to wyjątkowa podróż w krainę pozytywnych ludzkich pragnień, odczuć i marzeń. Jest idealny na wyjątkowe chwile, bądź jako prezent dla kogoś bliskiego sercu. Dedykowany jest również dla miłośników muzyki klasycznej, filmowej, na czas relaksu, redukcji stresu lub ludzi, którzy potrzebują odpowiedniego nastroju podczas pracy, która wymaga skupienia