Tracklista:1. Bonecrusher2. Corpus Vermis3. A Chant of Misery4. Deathkult5. Phlebotomy. Blood Dripping Healing6. Nightrealm Ghouls. The Dead Will Walk the Earth7. The Ending in Fire8. Casket Ride9. Pay to Die10. Mutilation11. Deny the Light
Tracklista:1. Sonata No. 4 for Violin and Harpsichord in C Minor, BWV 1017 (arr. for orchestra) 00:03:05 2. Nocturne In B Major, Op. 62, No. 1 00:07:55 3. Larghetto e spiritoso 00:04:12 4. Andante cantabile 00:07:08 5. 10 Legends, Op. 59, B. 122: No. 5. Allegro giusto 00:04:41 6. Un poco adagio 00:07:17 7. Minuet 00:04:34 8. Romance: Andantino 00:05:27 9. Warum 00:02:52 10. Cantabile 00:03:08 11. Sonata No. 3 for Strings in C Major: III. Moderato 00:03:05 12. Larghetto 00:06:29 13. Andantino siciliano 00:06:54 14. Larghetto 00:07:53
Neal Cassady to energetyczna neo-psychodelia, ładne piosenki poddane garażowej obróbce - powykręcane i rozimprowizowane. Zespół został założony przez Rafała Klimczaka i Marcina Gągole w 2014 roku. Współpraca zaowocowała nagraniem debiutanckiego albumu rok później, gdy do składu dołączyli Michał Dymny, Tomek Głuc i Hanka Harmata. „Night Howler” został wydany dzięki akcji crowdfoundingowej, m.in. w formacie winylowym.
Tracklista:1. Bad Man2. Gotta Get Away3. Take It to the Limit4. One More Song5. Come On Back to Me6. Too Many Hands7. I Need You Bad8. Trouble Ahead9. Lonesome Cowgirl10. Hearts On Fire11. Deep Inside My Heart
Tracklista: 1. I Sing of Change2. The Willows3. Road Runs On 'Till Mornin4. Walk Into the Water5. Too Many Hands6. You Are the Song7. The Comforting Cold8. As
Tracklista:1. Digging Up the Dirt2. You're the Best Thing About Me3. Life Is a Highway4. Fire & Rain5. Incredible6. Call On Me7. Cold Hearted8. Shape I'm In9. Big Brother10. Somedays I Only Want to Rock & Roll11. I Want You12. Walking With Angels
THERE GOES RHYMIN’ SIMON (1973) Producenci: Paul Simon, Phil Ramone, Roy Halee i in. Inżynier dźwięku: Phil Ramone, Roy Halee i in. Jeżeli pierwszy solowy album Paula Simona (PAUL SIMON) był zaledwie zalążkiem fantastycznej kariery artysty po rozpadzie duetu Simon & Garfunkel, to na drugim wszystkie jego pomysły rozkwitają w imponującym stylu. Pierwszy singiel, hit # 2 Kodachrome nawiązywał stylem do czasów rock’n’rolla. Przejmujące Tenderness (z udziałem kwartetu wokalnego The Dixie Hummingbirds) to kompozycja stylizowana na muzykę soul i kontynuująca tradycję standardu Try A Little Tenderness, znanego choćby z nagrań Otisa Reddinga i Arethy Franklin, ale także Franka Sinatry i Roda Stewarta. Kontynuacją tych czarnych inspiracji jest nagranie Take Me to the Mardi Gras – hołd złożony muzyce Nowego Orleanu. Mistrzowska forma tego nagrania sprawia, że utwór – rozpoczynający się na głos i gitarę akustyczną – rozwija się do pełnego fajerwerku orkiestry jazzowej. Dodatkową atrakcją jest gościnny występ kaznodziei, Rev. Claude Jetera, wykonującego niezwykłą partie wokalną falsetem. Folkowy rodowód Paula Simona potwierdza piosenka Was A Sunny Day, nagrana w bliskiej, „górskiej” harmonii – chodzi oczywiście o Apallachy – z siostrami Roche (swego czasu studentkami Paula Simona na New York University, gdzie po rozpadzie duetu Simon & Garfunkel nauczał… po prostu pisania piosenek). Czasy duetu Simon & Garfunkel powracają w brzmieniu utworu Learn How To Fall (gitara i organy), natomiast kołysanka St. Judy’s Comet z podkreślonymi pogłosem akcentami fortepianu elektrycznego zapowiada brzmienie następnej płyty artysty. Inwencję poetycką Paula Simona najkrócej oddaje aforystyczny tytuł piosenki One Man's Ceiling Is Another Man's Floor [Sufit jednego to podłoga drugiego]. Po prostu ogólna teoria względności – w jednym zdaniu! I tylko malkontenci zwracają uwagę, że zasada nie sprawdza się na parterze i ostatnim piętrze (warunki ekstremalne). Zwraca uwagę niekonwencjonalne zakończenie instrumentalne tej kompozycji. Niedocenioną perłą z tego albumu była piosenka Something So Right – szczęśliwie przypomniały o niej wokalistki: Phoebe Snow, Trisha Yerwood oraz Annie Lennox, która wydała ją nawet na singlu promującym znakomity album MEDUSA (1995). Trzy piosenki z THERE GOES RHYMIN’ SIMON wchodzą do kanonu artysty (numer w nawiasach oznacza miejsce na liście US Hot 100 Singles Chart): Kodachrome (#2) Rytmiczna, wesoła piosenka opowiada o wspomnieniach zapisanych na starych zdjęciach, głównie o szkole i o dziewczętach, które traciły wiele ze swojej powabności na czarno-białych fotografiach. Refren wykorzystuje nazwę handlową Kodachrome 64 (slajdy), popularnego filmu 35 mm utożsamianego w latach 70. z „naturalnymi kolorami”. Firma Kodak nakazała zastosowanie znaku handlowego przy tytule piosenki, a sama użyła jej w reklamach dopiero pod koniec lat 90. Piosenka dotarła do drugiego miejsca na liście US Hot 100 magazynu Billboard (i zajęła pierwsze na liście kanadyjskiej) natomiast w Wielkiej Brytanii w ogóle nie została wydana na singlu, ponieważ BBC odmówiło emitowania utworu, który zawierał nazwę handlową (niezgodne ze statutem mediów publicznych). Loves Me Like A Rock (#2, złota płyta) Kolejny wielki hit z drugiego albumu Paula Simona jest także piosenką żartobliwą i mówi o miłości (matczynej, ale niekoniecznie) bez względu na wiek i zajmowaną pozycję – po prezydenta USA włącznie. Artysta w genialny sposób wykorzystał murzyńską grupę wokalną The Dixie Hummingbirds w technice call & response. Zaskoczeniem było użycie świeckiego tekstu w ramach tak religijnej muzyki. American Tune (#35) Jeden z najważniejszych utworów w całym dorobku Paula Simona, uznany przez magazyn Rolling Stone za „Piosenkę roku 1973”. Refleksja nad samotnością życia we współczesnej Ameryce sięga do czasów pierwszych pielgrzymów, którzy przybyli w 1620 roku na galeonie „Mayflower”. Kontekst ów uzasadnia zapożyczenie w warstwie muzycznej: część linii melodycznej zwrotki pochodzi z „Pasji wg Św. Mateusza” Jana Sebastiana Bacha. Poruszająca wizja „Statuy Wolności odpływającej za morze” to obraz alienacji pokolenia obudzonego z amerykańskiego snu przez aferę Watergate. Znani muzycy, którzy wzięli udział w nagraniach (wybór): The Dixie Hummingbirds (męska grupa wokalna gospel), wielebny Claude Jeter (falset), Maggie & Terry Roche (duet wokalny, później The Roches), Onward Brass Band (nowoorleańska orkiestra dęta), Quincy Jones (aranżacje sekcji smyczkowej), Allen Toussaint (aranżacje sekcji dętej), Airto Moreira (instrumenty perkusyjne), David Spinozza (gitara), Bob James (klawisze), Rick Marotta (perkusja) Album # 2 w USA, na czwartym miejscu w Wielkiej Brytanii.
Tracklista: 1. Prelude and Fugue in A minor, BWV 543 2. "Chaconne", excerpt from Partita for violin in D minor, BWV 1004 3. Chorale Prelude in F minor "Ich ruf zu dir, Herr Jesu Christ", BWV 639 4. "Air on the G String", excerpt from Orchestral Suite No 3, BWV 1068 5. "Badinerie", excerpt from Orchestral Suite No 2, BWV 1067 6. Toccata and Fugue in D minor, BWV 565 7. Passacaglia and Fugue in C minor, BWV 582
Typowo imprezowa składanka z aktualnymi hitami, które nie schodzą z list przebojów i podbijają parkiety na całym świecie, oraz z utworami, które stały się już klubowymi klasykami.Tracklista:CD 11. Pharrell Williams - Come Get It Bae2. Pentatonix - Can't Hold Us3. Chris Brown - Zero4. Usher - Bad Girl5. Deorro - Five Hours6. T-Pain - Take Your Shirt Off7. Dillon Francis - I Can't Take It8. Life of Dillon – Overload9. OutKast - Hey Ya!10. James Brown - King Of Soul11. R. Kelly & Public Announcement - She's Got That Vibe12. Jamiroquai - Runaway13. Alicia Keys - Heartburn14. Blu Cantrell - Breathe15. Ke$ha - TiK ToK16. Pitbull feat. Chris Brown - Fun17. TaLLib – TańczCD 21. Gromee - Who Do You Love2. Groove Armada - Final Shakedown3. Krewella - Alive4. Calvin Harris - Feel so Close5. Bakermat - Teach Me6. Bondax - All I See7. Foxes - Holding onto Heaven8. Lenka - Two9. Gossip - Move in the Right Direction10. Olly Murs – Troublemaker11. Rita Ora - I Will Never Let You Down12. ZHU - Stay Closer13. Moloko - I Want You14. Elvis Presley vs. JXL - A Little Less Conversation15. C & C Music Factory - Just A Touch Of Love (Everyday)16. Apollo 440 - Stop the Rock17. Faithless - God Is a DJ
Charles Christopher Parker Jr., ps. „Bird” (ur. 29 sierpnia 1920 w Kansas City, zm. 12 marca 1955 w Nowym Jorku) – amerykański saksofonista i kompozytor jazzowy, który wywarł znaczący wpływ na jazz. Uważany za ojca bebopu.